LOGINXIAN’S POVNang makita kong tumakbo si Edward—walang lingon-lingon, walang dala kundi ang sarili niyang takot—parang sumabog ang bulkan sa loob ko. He left her. Just like that. The moment the truth came crashing down, he ran. Like a coward. And she still stands there, trembling, defending the man who just abandoned her. Nakakatawa!Bumalik ako sa kwarto. Binalikan ko si Alexandra. "Anong iniiyak,iyak mo ngayon? di ba eto yung gusto mong mangyari? ang magkaalamanan na? Bakit hindi ka ata masaya?" Hinawakan ko siya sa braso nang mahigpit—so tight I could feel the bones grinding beneath my fingers. "Dapat ako yung umiiyak ngayon, eh. Kasi ako yung niloko dito. Ako yung kinawawa ng dalawang taong pinagkatiwalaan ko," kinaladkad ko siya palabas. Hindi ko siya pinakawalan kahit nagpupumiglas siya, kahit sumisigaw siya, kahit sinasabing masakit na. "Mga walanghiya kayo! Grabe kayo! sana nilason niyo na lang ako, eh." Every step away from that motel felt like fire tearing through my veins. E
EDWARD’S POVSinara njya ng malakas ang pinto, at ang bigat ng kanyang mga salita ay bumagsak sa akin nang parang libu-libong toneladang bakal. Magbabayad ka… sisirain kita… kukunin ko ang lahat ng meron ka. Bawat salita ay umuukit sa aking kaluluwa, at sa sandaling iyon—nakatayo ako roon, hubad, hubad hindi lang sa katawan kundi pati na rin sa konsensya—natakot ako. Hindi lang takot sa pagkawala ng trabaho, ng pangalan, ng kinabukasan ko. Takot dahil alam kong karapat-dapat ako sa lahat ng ito.Tumingin ako kay Alexandra—nanginginig, puno ng luha, naghihintay na hawakan ko siya, na sabihing lahat ay magiging maayos. Pero sa halip na lumapit, umatras ako. The guilt swallowed me whole. Ang imahe ni Xian—ang sakit sa mga mata niya, ang pagtitiwalang dinurog ko—ay hindi na mawala sa paningin ko. He was nothing but good to me. So kind. So generous. So trusting. Tinulungan niya ako, itinuring na kapatid, binigyan ng pagkakataon… at ito ang isinukli ko sa kanya. Kinuha ko ang pinakamahalaga
XIAN’S POVTuloy ang buhay. Balik sa realidad. Nandito na kaming lahat ngayon sa Maynila at naghahanda na para sa trabaho. Natatawa lang ako dahil narealise ko kanina paggising ko na biglang ang gaan ng pakiramdam ako after bakasyon. Ako pala talaga yung may kailangan ng pahinga. That vacation, kahit saglit lang yon, sobrang saya ko. Ang saya kasama ni Edward at Cheska. Those are my people. mga taong parang pamilya na rin ang turing ko especially Edward. he's like a brother to me. Kinahahangaan ko siya. No Wonder halos namumuhay na siya sa perpektong buhay na pinapangarap ng marami. Isa na ako doon. Gusto ko maging katulad niya, may masayang pamilya, may anak, may magandang trabaho. Lahat nasa kaniya na. Mahal na mahal siya ng asawa niya.Samantala, Today is a very busy day here at the office. Kaliwa't kanan ang meetings ko tapos ang dami ko pang kailangang pirmahan na mga papeles at dokumento. But honestly. hindi ko ramdam yung pagod. I feel energized. Kasi ang saya ng puso ko da
Ikatlong na gabi na nila sa Boracay—ang huling gabi bago sila umuwi. Ang langit ay kulay lila at kahel habang papalubog ang araw, at ang dagat ay tila ginto sa ilalim ng huling sinag nito. Nagpasya silang kumain sa isang tahimik na restawran sa dalampasigan—kandila lang ang ilaw, mahinang musika, at ang hampas ng alon bilang tugtugin. Sa labas, mukhang perpekto ang lahat. Pero sa loob, bawat isa ay may sariling lihim na kinakaharap. ALEXANDRA’S POV Nakaupo ako sa tapat niya. Bawat tingin ko sa kanya ay parang patalim—nakikita ko ang pagmamahal sa mga mata niya, pero ang kamay niya ay hawak ang kamay ng iba. He’s sitting right there, yet he’s a world away from me. At sa tabi ko, si Xian—bawat ngiti niya ay puno ng pagmamahal na hindi ko kayang suklian. Ang bawat "Mahal kita" niya ay parang sumbat sa konsensya ko. Habang kumakain kami, biglang nagsalita si Xian, ang boses ay puno ng pag-asa. "Alam niyo… sana ganito na lang palagi. Tayong apat—magkakaibigan, magkakakilala, walang tin
Kinabukasan, tila napagkasunduan ng lahat na magkikita sa dalampasigan para sa almusal—kaming apat, sa ilalim ng mga payong, may sikat ng araw na tumatagos sa mga dahon, at ngiting pilit na isinusuot ng bawat isa. Double date, sabi ni Xian. Magandang pagkakataon para makilala nang lubusan ang isa’t isa. Hindi niya alam na ang bawat tingin, bawat ngiti, bawat salita ay may nakatagong kahulugan. ALEXANDRA’S POV Nang makita ko silang papalapit—si Edward na hawak ang kamay ni Cheska, si Cheska na nakangiti nang masaya at walang kamalay-malay—parang may huminto sa pagtibok ng puso ko. He looks so peaceful. So at ease with her. And I’m just the shadow standing behind them, waiting for a glance that never comes. Nang umupo sila sa tapat namin, agad na nagsalita si Xian. "Salamat sa pagpunta ninyo! Ang ganda ng umaga, hindi ba? Parang swerte natin na magkakasama tayo dito." "Oo nga," sagot ni Cheska nang masaya, sabay tingin sa akin. "Ikaw ba, Alexandra? Masaya ka ba?" Napangiti ako na
Hindi nagtagal, nagkita kita na rin kaming apat. Ako, si Cheska, si Alexandra, at si Xian. Xian asked us kung kung saang hotel kami naka-check in. Si Cheska ang sumagot kung saan at suprisingly, doon na rin daw sila mag-ccheck in. Sa station 1, Same hotel. Katabi lang ng kwarto namin ang kinuha nila. Okay nga sana yon kaya lang malaking problema at alalahanin din. natatakot ako para sa sekreto namin ni Alexandra. Ako itong kinakabahan. Alexandra is willing to give up everything kaya hindi siya takot pero ako, hindi ko pa kayang isuko ang lahat ng meron ako para lang sa amin. At biglang pumasok sa isip niya ang isang ideya—baka magandang mag-bonding kaming apat. "Double date," sabi niya sa akin sa telepono, parang walang kahit anong hinala. "Para masaya. Para maging close din yun mga partner natin gaya ng pagiging close natin,"Naoapikit ako nang mariin. Thats not a good Idea. Pero siyempre, pumayag na lang din ako. Ano pa ang magagawa ko? Ang pagtanggi ko ay parang pag-amin n
Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging







