All Chapters of Married to My Fiancé's Tattooed Billionaire Uncle: Chapter 121 - Chapter 130

Hindi ko maiwasan ang mapangiti nang mag-flashback sa isip ko ang unang pagkakataong nakita ko si Jane.Iyon ang araw na tuluyan na sana akong tatalon sa bangin para wakasan ang lahat ng paghihirap ko. Pero bago ko pa man maihakbang ang mga paa ko sa gilid ng bangin, bigla na lang akong napahinto nang may marinig akong napakalakas at matinis na boses ng isang babae mula sa hindi kalayuan.Kung anu-anong mura ang ibinabato niya sa sarili niyang mga magulang dahil sa matinding frustration niya. Wala siyang pakialam kung may makarinig sa kaniya. Halos lahat ng pangalan ng mga taong kinaiinisan niya ay isinama niya sa walang preno niyang pagmumura.At ang mas nakakatawa pa, matapos siyang magwala at maglupasay sa damuhan sa sobrang galit, bigla siyang napatayo sa gulat nang may isang lalaking nagkukumahog na tumatakbo palabas mula sa likod ng mga damuhan. Wala itong suot na salàwal at may hawak pang tissue. Nagulat din pala ang kawawang lalaki habang tumataé sa gitna ng walang habas na si

Scarlet POV Tahimik akong naglalakad pabalik sa pasilyo patungong Dining Hall. May bahagyang ngiti sa mga labi ko habang inaalala ang malamig na atmospera sa mesa kanina. Akala ko ay magiging maayos na ang lahat ngayong muling nagpakita si Madison. Inaasahan kong makakakita ako ng lamat sa pagitan nina Aviv at Jane, isang matinding away, o kaya naman ay tuluyan nang maaalala ni Aviv ang tunay niyang nararamdaman at makita niyang walang saysay ang kasal nila ni Jane. Pero bago pa man ako tuluyang makapasok sa malaking pintuan ng Dining Hall, napahinto ang mga paa ko nang makarinig ako ng mahihinang ingay mula sa loob. Mabilis kong idinikit ang sarili ko sa gilid ng malaking haligi nang marinig ko ang pamilyar na boses ni Jane. “Hoy! Akin 'yan, eh!” May panggigil at inis sa boses niya. Kumunot ang noo ko. Sino ang kausap niya? Si Kian ba? Dahan-dahan kong isinilip ang ulo ko mula sa likod ng haligi, sapat lang para makita ang loob ng bulwagan nang hindi nila ako napapansin. Per

Jane POV “Diyan ko nilagay sa executive cabinet sa ilalim ng desk ko. Pakitingnan mo na lang,” sagot ko sa phone habang abala sa pagtitimpla ng kape sa pantry ng mansiyon. Si Nicole talaga ang inutusan ni Aviv na magtimpla ng kape niya, pero inako ko na ang trabahong iyon. Nagbabakasakali kasi akong kahit paano ay mabawasan ang sama ng loob niya sa akin kapag ako mismo ang nagdala nito. Simula kanina, matapos ang mainit at nakakalokang sagupaan namin sa Dining Hall, hindi na niya ako muling kinausap. “Kaya nga hinanap ko na rito pero wala talaga, Jane. Baka nailagay mo sa locked filing cabinet ng audit team?” sagot naman ni Rochelle mula sa kabilang linya. Halata sa boses niya na kanina pa siya naghahabol ng oras sa paghahanap ng emergency financial report para sa mga suppliers. “Pupunta na lang ako riyan para ako na mismo ang maghanap,” kalmado kong alok sa kaniya. “Huwag na. Malapit na rin ang out ko at gabi na. Alalahanin mo na lang muna kung saan mo nailagay para ikaw na lang

Aviv POVMabilis at mabigat ang pagtaas-baba ng dibdib ko habang nakakandong siya sa akin. Ang dalawa niyang kamay ay mahigpit nang nakapulupot sa leeg ko, at sa halip na lumayo, mas lalo pa niyang idinidikit ang katawan niya sa akin, na para bang sinusubukan niya kung hanggang saan ang kaya kong pagpipigil.“Get up, Jane,” pilit kong pinanatiling malamig ang boses ko kahit ang totoo, hirap na hirap na akong pigilan ang aking sarili. “I'm warning you. I'm not in the mood for your games.”Isang mahinang tawa lang ang isinagot niya, bagay na lalo pang nagpakaba sa dibdib ko. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mukha hanggang sa maramdaman ko ang mainit niyang hininga sa mismong gilid ng aking tainga.“Talaga lang, ha?” pabulong niyang wika, halos dumadampi na ang mga labi niya sa balat ng leeg ko. “Not in the mood? Pero bakit parang hindi ka na makahinga?”Gusto kong mapamura dahil totoo naman ang sinasabi niya.Hindi pa siya n

Aviv POVInaasahan kong tatanggihan iyon ni Jane bilang paggalang sa presensya ko, pero hindi. Malugod niyang inabot ang paper bag habang sumisilay ang matamis na ngiti sa kaniyang mga labi.“Thank you, Kian. Tatanggapin ko na 'to. Kasi 'yung tsokolate na ibinigay mo sa akin kanina, hindi ko man lang na-enjoy kainin. Inagawan kasi ako,” aniya saka saglit na ibinaling sa akin ang tingin, na para bang sadyang nagpaparinig.Mariin akong nagbuga ng hangin sa ilong bago muling ibinalik ang atensyon sa mga papeles na nasa harapan ko. Nagkunwari akong abalang-abala at walang pakialam, ipinapakitang wala lang sa akin ang paglapit ni Kian sa kaniya.Kailangan kong kumalma.Ayaw kong isipin ni Jane na nagseselos ako dahil lang sa loko-loko niyang ex-fiancé. Hindi dapat pagselosan si Kian. Kung paghahambingin kaming dalawa—hindi naman sa nagmamayabang ako... pero kung magyayabang na rin lang ako—I AM FAR BETTER THAN HIM.“You're welcome. Mag-i-stay ka ba rito?” tanong niya sa asawa ko.“Ah, oo.