บทที่ 2

เช้าวันต่อมา อเล็กซานเดอร์ตื่นเช้ากว่าปกติอย่างน่าประหลาด

ครั้งนี้เขาไม่ได้หัวเสียจากการเมาค้าง แต่กลับก้มลงจูบหน้าผากฉันเพื่อขอโทษ

“เอเวอลิน ผมขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะ งานยุ่งมากจริง ๆ จนผมละเลยคุณไป วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำไมครอบครัวเราไม่ไปปาร์ตี้บาร์บีคิวที่ทะเลสาบกันล่ะ ลูก ๆ อยากไปกันตั้งนานแล้ว”

ฉันกำลังจะบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่อเล็กซานเดอร์กลับติดกระดุมเสื้อโปโลของเขา แล้วพูดเสริมขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกได้

“โคลอี้เพิ่งส่งข้อความมาหาผม เธอบอกว่าอยู่บ้านแล้วรู้สึกเหงา ผมเลยบอกให้เธอเก็บของแล้วไปกับพวกเรา คุณก็รู้ว่าเธอไม่มีครอบครัวคนอื่น ๆ แล้ว มันน่าเศร้าที่เธอต้องอยู่คนเดียว”

ฉันกลืนคำปฏิเสธที่ติดอยู่ปลายลิ้นลงไป

ข้ออ้างเดิม ๆ อีกแล้ว เป็น “น้องสาวผู้น่าสงสารและโดดเดี่ยว” อยู่เสมอ

เมื่อพวกเรามาถึงลานตั้งแคมป์ริมทะเลสาบ อเล็กซานเดอร์ก็ทำตัวราวกับเป็นสามีดีเด่นแห่งปี

แต่ความทุ่มเทใส่ใจของเขาไม่ได้มุ่งมาที่ฉัน

“โคลอี้ ฉีดสเปรย์กันแมลงหน่อย ยุงแถวนี้ดุมาก”

“โคลอี้ แดดแรงเกินไป ไปนั่งใต้เต็นท์เถอะ เดี๋ยวผิวจะไหม้เอา”

โคลอี้สวมเสื้อครอปตัวจิ๋วกับกางเกงยีนส์ขาสั้น เปล่งประกายพลังแห่งความเยาว์วัย เธอลากอเล็กซานเดอร์กับเด็ก ๆ ไปเล่นบนสนามหญ้า เสียงหัวเราะของเธอดังกังวานราวกับกระดิ่งลม

“พ่อครับ! โยนจานร่อนให้อาโคลอี้!” ลีโอตะโกนอย่างตื่นเต้น

“อาเก่งจังเลยค่ะ! สู้ ๆ นะคะอา!” มีอาวิ่งวนรอบตัวเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ในขณะเดียวกัน ฉันกลับดูเหมือนคนรับจ้างที่หอบอุปกรณ์ของตัวเองมาด้วย

ฉันพยายามยกกล่องเก็บความเย็นใบหนักลงจากรถเอสยูวีเพียงลำพัง ก่อนจะนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตาย่างถ่าน จัดเรียงถ่านอัดแท่ง หั่นสเต๊ก และคอยพลิกเบอร์เกอร์

ควันรมจนฉันหายใจไม่ออกและไอออกมา ขณะที่เหงื่อกับเถ้าถ่านเปรอะเปื้อนไปทั่วหน้าผาก

ไม่ไกลออกไป นักเดินป่ากลุ่มหนึ่งหยุดมองเสียงหัวเราะที่ดังมาจากอเล็กซานเดอร์และคนอื่น ๆ ด้วยความอิจฉา

“ดูครอบครัวนั้นสิ พวกเขาดูดีมากเลย พ่อก็หล่อ แม่ก็ยังสาวแถมยังแซ่บอีกต่างหาก มีทั้งลูกชายกับลูกสาว นี่มันความฝันของอเมริกันชนชัด ๆ”

นักเดินป่าคนหนึ่งชี้มาทางฉันที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันบาร์บีคิว “เดี๋ยวนะ แล้วผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเตาเป็นใคร”

“โอ้ ดูจากชุดที่เธอใส่สิ ต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กแน่ ๆ พวกคนรวยนี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ”

เสียงวิจารณ์ของพวกเขาดังพอที่จะลอยเข้ามาถึงหูฉัน

มือที่ถือที่คีบของฉันชะงักค้างกลางอากาศ หัวใจรู้สึกเหมือนถูกจุ่มลงในน้ำเย็นจัด แต่พูดตามตรง ฉันด้านชาเกินกว่าจะรู้สึกเจ็บแปลบอีกต่อไปแล้ว

ฉันเงยหน้ามอง “ครอบครัวสี่คน” ที่ดูมีความสุข อเล็กซานเดอร์ไม่หันกลับมามองฉันเลยสักครั้ง แม้แต่จะถามว่า “คุณอยากให้ช่วยไหม”

ช่วงบ่าย โคลอี้รับโทรศัพท์ แสร้งทำเสียงหวานปนร้อนใจ อ้างว่ามีเรื่องด่วนที่ทำงาน จากนั้นก็ขึ้นรถเปิดประทุนของอเล็กซานเดอร์แล้วขับออกไป

หลังจากเธอออกไปได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง อเล็กซานเดอร์ก็เริ่มกระสับกระส่าย

เขาลุกขึ้น กำไอโฟนไว้แน่น สีหน้าดูเคร่งเครียด “เอเวอลิน มีเรื่องด่วนกับพวกคณะกรรมการ ผมต้องรีบเข้าประชุม Zoom ผมจะไปหาที่เงียบ ๆ ในป่า ฝากดูแลลูก ๆ ด้วย”

ฉันมองเขาเดินจากไป รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จะมามีเรื่องด่วนกับคณะกรรมการอะไรเกิดขึ้นในวันอาทิตย์แบบนี้

ฉันวางจานอาหารลง แล้วเดินตามเขาไป

หลังต้นโอ๊กใหญ่ อเล็กซานเดอร์ยืนหันหลังให้ฉัน เขายกโทรศัพท์ขึ้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างสุดหัวใจ แบบที่ฉันไม่ได้เห็นเขามองฉันมาหลายปีแล้ว

เขาไม่ได้กำลังประชุม แต่เขากำลังคุย FaceTime ต่างหาก

บนหน้าจอ เห็นได้ชัดว่าโคลอี้กลับไปถึงเพนต์เฮาส์ของเธอแล้ว เธอนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ พร้อมชูกระเป๋า Hermès Birkin รุ่นลิมิเต็ดอย่างตื่นเต้น

“พี่อเล็กซ์! พี่ดีที่สุดเลย! นี่ของฉันจริง ๆ เหรอคะ ฉันอยากได้สีนี้มาตั้งนานแล้ว!”

มันคือกระเป๋าใบเดียวกับที่ฉันพูดถึงมาตลอดสามปี ใบเดียวกับที่อเล็กซานเดอร์เคยบอกปัดพร้อมพูดว่า “เปลืองเงินเปล่า ๆ” และ “คุณจะต้องการเบอร์กินไปซื้อของเข้าบ้านไปทำไม”

กลายเป็นว่าเขาไม่ได้คิดว่ามันเปลืองเงิน แต่เขาแค่คิดว่าถ้าเงินนั้นใช้กับฉัน มันถึงจะเปลือง

อเล็กซานเดอร์พูดกับหญิงสาวบนหน้าจอด้วยน้ำเสียงจู๋จี๋ “ยัยเด็กโง่ พี่เคยปฏิเสธอะไรที่เธออยากได้ด้วยเหรอ เมื่อคืนเธอคงลำบากมาก ถือว่านี่เป็นคำขอโทษด้วยการช้อปปิ้งบำบัดแล้วกัน”

ทันใดนั้น มีอา ลูกสาวของฉันก็วิ่งออกมาจากพุ่มไม้

พอเห็นหน้าจอของอเล็กซานเดอร์ เธอก็รีบเบียดเข้าไปในอ้อมแขนของพ่อทันที ก่อนจะร้องเสียงหวานใส่กล้องว่า

“อา! อาคะ กระเป๋าใบใหม่ของอาสวยจังเลยค่ะ!”

โคลอี้หัวเราะคิกคักผ่านวิดีโอคอล “มีอา! ใครสวยกว่ากัน อาหรือแม่”

มีอาไม่ลังเลเลยสักนิด เสียงเด็กน้อยของเธอดังฟังชัดและโหดร้าย

“อาสวยกว่าเยอะเลยค่ะ! แม่ตัวเหม็นเหมือนคราบน้ำมันทำอาหารเก่า ๆ ตลอดเลย มันน่าขยะแขยงมาก หนูอายเวลาต้องอยู่กับแม่! ส่วนอาตัวหอมเหมือนน้ำหอม อาเป็นคนเดียวที่เหมาะกับกระเป๋าแบบนั้นค่ะ!”

“อย่าพูดเหลวไหลนะ!” อเล็กซานเดอร์ตอบกลับเสียงเข้ม “แม่ของลูกทำอาหารให้พวกเราเหนื่อยมาก เพราะฉะนั้นครั้งหน้าอย่าพูดถึงแม่แบบนั้นอีก! ถ้าแม่ได้ยิน แม่ต้องเสียใจมากแน่ ๆ!”

ฉันยืนอยู่หลังต้นไม้แล้วยิ้มอย่างขมขื่น งั้นเขาก็รู้ว่าฉันจะเจ็บสินะ

ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเลือดฝาดเหมือนโลหะ บังคับตัวเองไม่ให้พุ่งออกไปและตะโกนใส่พวกเขา

มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

เหลือเวลาอีกเพียง 14 วันเท่านั้น