تسجيل الدخولหลังอาหารเช้า จาซูหยิบหอกกับตาข่ายเตรียมออกไปตรวจบ่วง เขาหันกลับมามองนาลินหลายครั้งเหมือนอยากพูดอ
หลังอาหารเช้า จาซูหยิบหอกกับตาข่ายเตรียมออกไปตรวจบ่วง เขาหันกลับมามองนาลินหลายครั้งเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เดินออกจากบ้านไปคนเดียวนาลินรอจนเขาเดินพ้นแนวไร่ ก่อนหันไปหาผัวอีกสามคน“ต่อไปหากเนลีมาที่บ้าน พวกเจ้าไม่ต้องไล่นาง” มูก้าวางถ้วยลงทันที“เหตุใดเล่า”“หากนางอยากได้ข้าวก็ให้ยืม หากอยากได้ของก็ให้เอาไป หากเรียกหาจาซูก็ไม่ต้องห้าม”“แล้วจะปล่อยให้นางทำทุกอย่างหรือ” ปาโก้ถาม“ข้าไม่ได้บอกให้ปล่อยโดยไม่มอง พวกเจ้าต้องจำเอาไว้ว่าแต่ละครั้งนางมาตอนไหน มาขออะไร และเรียกหาผู้ใด” เลอต้านั่งลงข้างนาลิน“เจ้าต้องการดูว่านางขาดของจริง หรือเพียงหาข้ออ้างมาหาพี่ใหญ่”“ใช่ หากข้าห้ามนางทุกครั้ง นางก็จะบอกว่าข้าไม่ยอมให้เข้าใกล้ครอบครัว ทั้งยังเอาเรื่องนี้ไปทำให้คนอื่นสงสาร แต่ถ้าข้าไม่ห้าม นางจะต้องหาข้ออ้างใหม่มาเรื่อยๆ”“แล้วหากพี่ใหญ่ช่วยนางอีกเล่า” มูก้าถาม“ก็ปล่อยให้ช่วย”“พี่นาลินไม่โกรธหรือ”“โก
เลอต้ายกแขนออกจากตัวนาลินเมื่อนางขยับลุกขึ้นนั่ง เขามองแผ่นหลังของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม"เมื่อคืนเจ้านอนไม่หลับหรือ""ข้าหลับ""แต่ข้าเห็นเจ้าลืมตาอยู่เกือบทั้งคืน" นาลินหันกลับมามองเขา"เจ้าคอยมองข้าทั้งคืนหรือ""ข้าเป็นห่วง" เลอต้าลุกขึ้นนั่งตาม"เมื่อวานเจ้าได้ยินเพียงประโยคที่พี่ใหญ่พูดถึงความรู้สึกของเจ้าจริงหรือ""ใช่ ข้าได้ยินเพียงตอนจาซูบอกว่าต้องคิดถึงความรู้สึกของข้าก่อน" ลอต้านิ่งไปเล็กน้อย"ประโยคเดียวก็ชัดเจนพอแล้ว หากเขาไม่คิดรับเนลี เหตุใดต้องเอาความรู้สึกของข้ามาเป็นเหตุผล""อาจมีเรื่องก่อนหน้านั้นที่เจ้าไม่ได้ยิน""เจ้าจะเข้าข้างพี่ชายหรือ""ข้าไม่ได้เข้าข้างพี่ใหญ่" เลอต้าตอบ"ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าตัดสินจากคำพูดเพียงประโยคเดียว แล้วกลับมาเสียใจภายหลัง""แต่ตอนข้าถาม เขาก็ตอบไม่ได้""เรื่องนั้นพี่ใหญ่ผิดเอง หากไม่คิดกับเนลีแล้วจริง เขาควรตอบเจ้าให้ชัดเจน" นาลินดึงผ้าขึ้นมาคลุมไหล่ ก่อนนั่งพิงผนัง"ข้าเคยคิดว่าหากข้าแสดงให้เขาเห็นว่าข้าไม่พอใจ เขาจะรู้ว่
คำตอบนั้นทำให้นาลินนิ่งไป จาซูเพิ่งยืนยันสิ่งที่นางเข้าใจมาตลอดทางกลับบ้าน"เห็นหรือไม่ สุดท้ายก็เป็นเพราะมีข้าอยู่""นาลิน...""ถ้าไม่มีข้า ท่านก็คงรับนางกลับมา""พี่ไม่ได้พูดเช่นนั้น""แต่ทุกคำที่ท่านพูดหมายความแบบนั้น""พี่รักเจ้า""รักข้าหรือเลือกข้าเพราะแม่ของท่านต้องการกันแน่" จาซูขมวดคิ้ว"เหตุใดจึงเอาเรื่องแม่มาพูด""ตอนแรกท่านไม่ได้ต้องการข้า คนที่อยากให้ข้าเข้ามาอยู่ในครอบครัวคือแม่ของท่าน ท่านเพียงทำตามที่นางต้องการ""ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน""ไม่เหมือนอย่างไร""ตอนแรกพี่ยอมรับว่าไม่ได้รักเจ้า แต่หลังจากอยู่ด้วยกัน พี่ก็เลือกเจ้าแล้ว""ท่านเลือกข้าเพราะไม่มีทางอื่น เนลีแต่งกับทามอกับบูรันไปแล้ว ส่วนข้าก็กลายเป็นเมียของพวกท่าน หากตอนนั้นเนลียังอยู่ ท่านอาจไม่เคยมองข้าด้วยซ้ำ""พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น""เพราะท่านไม่เคยต้องเลือก""พี่เลือกเจ้าอยู่ทุกวัน""หากเลือกข้าจริง ท่านคงไม่ปล่อยให้เนลีเข้ามาทำลายครอบครัวเราถึงขนาดนี้" เลอต้าวางของในมือลง ก่อนขยับเข้ามาใกล้"พวกท่านใจเย็นก่อนเถอะ""ข้าใจเย็นอยู่" นาลินตอบโดยไม่หันไปมอง "ข้าเพียงอยากรู้ว่าผัวของข้ามีหัวใจเหลือให้หญิงอื่น
นาลินวางตะกร้าผักลงข้างทางก่อนกลับถึงบ้าน นางเดินเข้าไปโดยไม่พูดกับใคร จาซูซึ่งนั่งอยู่ตรงชานเรือนเงยหน้าขึ้นทันที"ผักของเจ้าอยู่ที่ไหน""ข้าทิ้งไปแล้ว""เกิดอะไรขึ้น""ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน" จาซูวางมีดที่ใช้เหลาไม้ลง เลอต้า ปาโก้และมูก้าซึ่งกำลังทำงานอยู่ใกล้ๆ ต่างหันมามอง แต่นาลินไม่ได้สนใจ"หากไม่มีข้าอยู่ ท่านจะเลือกเนลีหรือไม่"จาซูชะงักไปทันที"เหตุใดจึงถามแบบนี้""ตอบมา""ไม่มีเจ้าหมายความว่าอย่างไร""ไม่มีข้าอยู่ในครอบครัวนี้ ไม่มีข้าคอยหึงหวง ไม่มีข้าขวางไม่ให้ท่านรับนางเป็นเมีย หากเป็นเช่นนั้น ท่านจะเลือกเนลีหรือไม่" จาซูมองหน้านางอยู่นานจนปาโก้กับมูก้าหันมองกัน แม้เป็นเวลาเพียงครู่เดียว แต่สำหรับนาลินกลับนานพอจะได้คำตอบแล้ว"ท่านต้องคิดนานขนาดนั้นเลยหรือ""พี่เพียงไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดอะไร""ข้าถามชัดเจนแล้ว""แต่มันไม่มีวันเกิดขึ้น เจ้าก็อยู่ตรงนี้""เพราะข้ายังอยู่ ท่านจึงตอบไม่ได้สินะ""ไม่ใช่""แล้วเหตุใดไม่ตอบทันทีว่า ต่อให้ไม่มีข้า ท่านก็ไม่เลือกนาง""พี่ไม่ได้คิดจะรับเนลีเป็นเมีย""ข้าไม่ได้ถามว่าตอนนี้ท่านคิดหรือไม่ ข้าถามว่าหากไม่มีข้า ท่านจะเลือกนางหรือเปล่า"
"นาลินไม่เคยเป็นฝ่ายเลือกพวกพี่ตั้งแต่แรก นางถูกฉุดมา""แต่ตอนนี้นางก็รักพวกท่านทุกคนแล้วไม่ใช่หรือ" เนลีมองหน้าเขา "หากนางสามารถรักผัวสี่คนได้ ท่านก็สามารถรักเมียสองคนได้เหมือนกัน""พี่ไม่ได้คิดจะมีเมียเพิ่ม""หรือไม่กล้าเพราะกลัวพี่นาลิน" จาซูถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นยืน"กลับบ้านไปเถอะ พี่ไม่อยากคุยเรื่องนี้อีก" เนลีลุกตาม"ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลยว่าหากไม่มีพี่นาลิน ท่านจะเลือกข้าหรือไม่""คำถามนั้นไม่มีประโยชน์ นาลินเป็นเมียพี่ และนางอยู่ในครอบครัวนี้""ท่านไม่กล้าตอบเพราะคำตอบคือเลือกข้าใช่หรือไม่""พี่ไม่ได้พูดเช่นนั้น""แต่ท่านก็ไม่เคยพูดว่าไม่รักข้า" จาซูมองนางนิ่ง เขาอ้าปากเหมือนจะตอบ แต่สุดท้ายกลับพูดเพียงว่า"มันผ่านมานานแล้ว""นานแค่ไหนก็ไม่สำคัญ หากหัวใจของเรายังเหมือนเดิม""หัวใจของพี่ไม่ได้เหมือนเดิม""เช่นนั้นบอกมาสิว่าท่านไม่เหลือความรู้สึกให้ข้าแล้วแม้แต่น้อย และต่อให้ไม่มีพี่นาลิน ท่านก็ไม่มีวันรับข้าเป็นเมีย"จาซูเงียบไป คำพูดของน้องชายทั้งสามคนเมื่อวานดังขึ้นในหัว เขารู้ว่าควรปฏิเสธให้ชัดเจน แต่เมื่อเห็นเนลียืนรอคำตอบด้วยน้ำตาคลอ เขากลับไม่อาจพูดรุนแรงออกมาได้"ข้าไม่ต้
เนลีวางตะกร้าหัวมันลงข้างจาซู ขณะที่เขากำลังนั่งซ่อมรั้วอยู่ตรงขอบไร่ ชายหนุ่มเงยหน้ามองนาง ก่อนหันไปดูรอบๆ"เจ้ามาทำอะไรที่นี่""ข้าเห็นท่านทำงานอยู่คนเดียวจึงเอาหัวมันมาให้""พี่ไม่ต้องการ เจ้าเอากลับไปเถอะ""ข้าไม่ได้เอามาขอความช่วยเหลือ" เนลีนั่งลงบนท่อนไม้ใกล้ๆ "ท่านไม่ต้องกลัวว่าพี่นาลินจะโกรธ""ถ้ารู้ว่านางไม่พอใจ เจ้าก็ไม่ควรมาหาพี่ตามลำพัง""ข้าเพียงอยากพูดกับท่านให้รู้เรื่อง""มีอะไรก็พูดมา แล้วรีบกลับบ้านเจ้าไป""ท่านรังเกียจข้าถึงเพียงนั้นเลยหรือ""พี่ไม่ได้รังเกียจ แต่ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดอีก""หรือไม่อยากให้พี่นาลินเห็น" จาซูวางเชือกในมือลง แล้วหันไปมองเนลีตรงๆ"นาลินเป็นเมียพี่ พี่ย่อมต้องคิดถึงความรู้สึกของนาง""แล้วความรู้สึกของข้าเล่า""เจ้าไม่ควรถามพี่เช่นนี้""เหตุใดจะถามไม่ได้" เนลีขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม "ตอนที่ท่านรักข้า ท่านเคยบอกว่าจะไม่ยอมให้ผู้ใดฉุดข้าไปเป็นเมีย แต่สุดท้ายท่านกลับทำอะไรไม่ได้ ข้าต้องแต่งกับทามอกับบูรันและทนอยู่กับพวกเขาจนเกือบตาย""เรื่องมันผ่านไปแล้ว""สำหรับท่านอาจผ่านไปแล้ว แต่สำหรับข้ามันไม่เคยผ่าน""ตอนนี้เจ้าหลุดพ้นจากพวกเขาแล้ว ไ
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก เพื่อตั้งสติแล้วเปลี่ยนท่าทาง เธอละทิ้งความเหวี่ยงวีนไปทันที ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกมือกุมศีรษะพลางบีบน้ำตา แล้วมองชายตรงหน้าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่...พี่จาซูเหรอจ๊ะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น จาซูชะงักไป คิ้วหนาขมวดเข้าหากันพยายามมองท่าทางแปลกไปของเมีย“ใช่สิ! เจ้าเป็นอะไรไป เหตุ
“ที่นี่คือที่ไหน....”แจมพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทั่วทั้งร่างร้าวรานจนแทบขยับไม่ไหว สติของเธอยังคงหมุนคว้าง ภาพสุดท้ายในหัวคือเพนต์เฮาส์หรู เสี่ยวิชัยสาดกระสุนปืนรัวเข้าใส่กลางอกจนร่างพรุน แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงยังไม่ตาย?เธอก้มมองตัวเองด้วยความตกใจ หน้าอกไม่มีแผลเหวอะหวะ ไม่มีรอยเลือด มีเพียงผิวเนื้อ
“พี่จ๋า... ปล่อยแจมเถอะนะจ๊ะ แจมขอโทษ แจมผิดไปแล้ว...” แจมร้องบอกเสียงสั่น“เงินกูมันไม่พอซื้อความซื่อสัตย์ของมึงใช่ไหม มึงสวมเขาให้กูมานานแค่ไหนแล้วอีสารเลว”“พี่ชัย! พี่เองก็แอบเลี้ยงเด็กเอาไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ทำได้แล้วแจมจะซื้อผู้ชายมากินบ้าง ทำไมต้องโวยวาย”“มึงก็เอาเงินมึงซื้อสิ! เอาเงินกูไปซ
กลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นบุหรี่นอก และกลิ่นแอลกอฮอล์เกรดพรีเมียม อบอวลอยู่ภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะเร้าใจ จากลำโพงบลูทูธราคาหลักแสนดังก้องอยู่ภายในห้อง สลับกับเสียงหอบหายใจกระเส่าอย่างบ้าคลั่งของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเริงรักกันอยู่บนเตียงกว้าง กองธนบัตรปึกใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊







