LOGINShare
เมียที่กลายเป็นอุปสรรค
publish date:
2026-08-23 12:49:04
Latest chapter
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ให้นางพูดเอง
นาลินหยิบเห็ดดอกหนึ่งขึ้นมาวางแยกจากกอง ก่อนเรียกหญิงที่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านไว้“ท่านช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ เห็ดพวกนี้กินได้ทั้งหมดหรือไม่” หญิงคนนั้นเดินเข้ามานั่งยองๆ แล้วเลือกดูเห็ดในตะกร้าทีละชนิด“เห็ดพวกนี้กินได้ ส่วนดอกสีขาวนี่เป็นเห็ดขอนขาว เจ้าพบมากถึงเพียงนี้เลยหรือ”“พบอยู่บนขอนไม้ใกล้น้ำตก ข้าเห็นสีมันขาวจึงไม่ค่อยแน่ใจ”“กินได้ ข้าเคยเก็บอยู่หลายครั้ง” นาลินพยักหน้าแล้วหยิบเห็ดขอนขาวกลับไปรวมกับเห็ดชนิดอื่น หลังหญิงคนนั้นเดินจากไป นางก็เรียกคนที่ผ่านไปมาอีกสองคนให้ช่วยดู ทุกคนตอบเหมือนกันว่าเห็ดขอนขาวกินได้ มูก้าที่นั่งคัดผลไม้อยู่ใกล้ๆ เริ่มมองนางอย่างสงสัย“พี่นาลินถามมาหลายคนแล้ว ยังจำไม่ได้อีกหรือ”“ข้าอยากแน่ใจ”“แต่พี่รองก็บอกแล้วว่ากินได้” นาลินหันไปมองเลอต้าที่กำลังซ่อมตะกร้าอยู่ใต้ชายคา“พี่รองของเจ้าเคยช่วยพี่ชายปิดบังเรื่องใหญ่จากข้า ข้าจะเชื่อเขาทุกเรื่องได้อย่างไร” มือของเลอต้าหยุดชั่วครู่ ก่อนทำงานต่อโดยไม่โต้เถียง มูก้ามองพี่ชายแล้วหุบปากทันทีไม่นานแม่เฒ่าที่เคยพบเนลีในป่าก็เดินผ่านมา นาลินจึงเรียกนางมาถามเรื่องเห็ดเช่นเดียวกับคนก่อนหน้า“เห็ดขอนขาวกินได้” แ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ลองเชิง
เลอต้าใช้มีดตัดกิ่งไม้ที่ขวางทางออก ก่อนหันกลับมารับตะกร้าจากมือนาลิน“เดินระวังหน่อย พื้นตรงนี้ลื่น”“ข้าไม่ได้อ่อนแอเหมือนใครบางคน ไม่ต้องคอยประคองหรอก” เลอต้าชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังยื่นมือไปรับตะกร้ามาถือไว้“ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธ”“ข้าไม่ได้โกรธ” นาลินเดินผ่านเขาไป“ข้าเพียงอยากเห็นว่าที่ซ่อนซึ่งพวกเจ้าเก็บเป็นความลับจากข้ามันดีเพียงใด” เลอต้าไม่ได้แก้ตัว เขาเดินนำต่อไปตามทางแคบข้างลำธาร ทั้งสองตั้งใจเก็บหัวมัน ผักป่ากับผลไม้ใส่ตะกร้าไปด้วย หากมีผู้ใดพบระหว่างทางจะได้คิดว่าพวกเขาเข้าป่ามาหาอาหารตามปกติไม่นานเสียงน้ำตกก็ดังขึ้นจากด้านหน้า เลอต้าแหวกพุ่มไม้ออก เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ ที่ทอดไปยังถ้ำหลังม่านน้ำ“ตรงนั้นหรือ” นาลินถาม“ใช่ พี่ใหญ่ให้นางหลบอยู่ในถ้ำนี้”“อยู่ใกล้หมู่บ้านถึงเพียงนี้ แต่พวกท่านกลับซ่อนกันได้ตั้งนาน”“ข้ารู้เรื่องหลังจากตอนที่ตามรอยพี่ใหญ่มาพบ ไม่ได้รู้ตั้งแต่แรก”“แต่พอรู้แล้ว เจ้าก็กลับบ้านไปเงียบๆ” เลอต้าหยุดเดิน ก่อนหันมามองนาง“ตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าควรบอกเจ้าอย่างไร”“จึงเลือกไม่บอกเลย ง่ายดี”“ข้าผิดเอง” นาลินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเลอต้าไม่คิดห
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน ตามหาเบาะแส
“ของของเนลียังเหลืออยู่หรือไม่” แม่ของทามอกกับบูรันหยุดมือที่กำลังมัดฟืน ก่อนมองนาลินกับเลอต้าซึ่งยืนอยู่หน้าบ้าน“นางใช้ให้เจ้ามาเอาหรือ”“เปล่า ข้ามาถามเอง” นาลินตอบ “นางกลับมาอยู่ในหมู่บ้านแล้ว หากมีของเหลืออยู่ ข้าจะได้นำไปให้นางให้ครบ” หญิงชราโยนเชือกในมือลงบนกองฟืน“ของนางอยู่หลังบ้าน อยากเอาอะไรก็เอาไป ข้าไม่ต้องการเห็นอีก” นางเดินนำไปโดยไม่รอทั้งคู่ เสื้อผ้าเก่า เสื่อผืนเล็กกับตะกร้าสองใบถูกกองไว้ใต้ชายคา ทุกชิ้นเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่มีผู้ใดแตะต้องมานานเลอต้าย่อตัวลงเปิดห่อผ้า ข้างในมีหวีไม้ ถ้วยดินกับเชือกเส้นหนึ่ง“มีเพียงเท่านี้หรือ”“เท่าที่นางทิ้งไว้ก่อนหนี หลังจากนั้นนางไม่เคยกลับมาเอาของ กระทั่งลูกข้าตายก็ไม่มีผู้ใดพบนาง”นาลินหยิบตะกร้าใบหนึ่งขึ้นมาดู เศษดินที่ติดอยู่ตามร่องสานแห้งจนแข็ง ไม่มีสิ่งใดบอกได้ว่ามันถูกใช้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด“ตะกร้าใบนี้นางใช้ทำอะไร”“นางเคยใช้เก็บผักเก็บเห็ดก่อนหนี แต่วันที่ลูกข้าตาย ตะกร้าใบนี้อยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดเห็นนางกลับมา” นาลินวางมันลงตามเดิม คำตอบนั้นตัดเรื่องที่นางสงสัยออกไปอย่างหนึ่ง เนลีไม่ได้เดินเข้าบ้านพร้อมเห็ดให้ใ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน จับพิรุธคนหลงป่า
“ท่านพบเนลีตรงบริเวณใดหรือ” นาลินวางตะกร้าลงข้างตัว ก่อนนั่งยองๆ ใกล้หญิงชราที่กำลังคัดรากไม้อยู่หน้าบ้าน แม่เฒ่าหยุดมือแล้วเงยหน้าขึ้น“เหตุใดจึงถามเรื่องนี้”“ข้าอยากไปเก็บของป่าแถวนั้น แต่ไม่รู้ว่าเส้นทางปลอดภัยหรือไม่ ได้ยินว่าท่านเคยเดินผ่านจึงมาถาม”“เจ้าอยากเก็บอะไร”“อะไรก็ได้ที่กินได้ ช่วงนี้คนในบ้านข้ากินเก่ง ข้าต้องหาเส้นทางใหม่บ้าง ไม่เช่นนั้นของป่าแถวเดิมคงถูกเก็บจนหมด” แม่เฒ่าหัวเราะเบาๆ ก่อนวางรากไม้ที่คัดเสร็จลงในกระด้ง“บ้านเจ้ามีผู้ชายตั้งสี่คน เหตุใดต้องเป็นคนออกหาอาหารเอง”“หากรอแต่พวกเขา ข้าคงได้กินแต่เนื้อย่างจนฟันหลุด ข้าอยากได้ผักกับหัวมันบ้าง”“เช่นนั้นก็ไปตามทางข้างลำธาร เดินผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ถูกฟ้าผ่าแล้วเลี้ยวไปทางทิศเหนือ ตรงนั้นมีหัวมันขึ้นอยู่มาก”“เป็นทางเดียวกับที่ท่านพบเนลีหรือไม่” หญิงชรามองหน้านาลินอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายเริ่มรู้ว่านางไม่ได้มาเพราะหัวมันเพียงอย่างเดียว แต่ก็ยังยกมือชี้ไปทางแนวป่าหลังหมู่บ้าน“เกือบถึงตรงนั้น นางอยู่เลยต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่าไปไม่ไกล”“ไกลจากหมู่บ้านมากหรือ”“ไม่มาก หากเดินตามลำธารเรื่อยๆ ไม่ถึงครึ่งวันก็กลับมาถึง คนในหมู่บ้าน
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน แค่ทำให้เห็น
“ไม่ต้องหรอก”“ทำไม ข้าเพียงอยากดูว่าแผลหายดีหรือยัง” นิ้วของเนลีเกร็งขึ้น นางพยายามดึงมือกลับ แต่นาลินยังจับไว้หลวมๆ โดยไม่ได้ออกแรงบีบ“ยังไม่หาย ข้างในยังเจ็บอยู่”“เช่นนั้นก็ควรเปลี่ยนยาเสียหน่อย ผ้าผืนนี้พันมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรือ”“ข้าเปลี่ยนเองทุกวัน”“เจ้าทำเองได้แล้วหรือ”“ข้า...ใช้มืออีกข้างทำ”“เก่งจัง” นาลินเอียงหน้ามอง “วันก่อนยังต้องให้พี่จาซูช่วยทายาให้ เพราะเจ้าบอกว่าทำเองไม่ถนัดอยู่เลย” จาซูที่นั่งฟังอยู่ขยับตัวเล็กน้อย เขามองมือของเนลี ก่อนก้มลงมองมือตัวเองเหมือนเพิ่งนึกถึงวันที่นางถือมีดมาหาและขอให้เขาช่วยทำแผล“ตอนนั้นแผลเพิ่งเกิด ข้าจึงเจ็บมากกว่าตอนนี้” เนลีรีบตอบ“แต่ตอนนี้เจ้าก็ยังยกหม้อไม่ไหวไม่ใช่หรือ” ปาโก้ถามขึ้น เนลีหันไปมองเขา “ข้าบอกว่าข้าตกใจ”“เมื่อครู่เจ้าก็ออกแรงมาก” มูก้าพูดตามสิ่งที่เห็น “ข้ายังไม่ทันแตะหม้อ เจ้าก็ยกหนีข้าไปแล้ว”“ข้าบอกแล้วว่าข้าตกใจ”“พอเถอะมูก้า” นาลินเอ่ยห้าม “เนลีอาจตกใจจริงก็ได้” นางคลายมือออก เนลีจึงรีบดึงข้อมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลัง“ดีแล้วที่แผลของเจ้าดีขึ้น ข้านึกว่าเจ้าต้องให้ผัวข้าจับมือทำแผลให้อีกหลายวัน”“ข้าไม่ได้
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน มือข้างที่บาดเจ็บ
หม้อดินถูกวางลงตรงหน้าบ้านพร้อมเสียงกระแทก เนลียืดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนใช้มือข้างที่พันผ้ากุมข้อมืออีกข้างไว้“ข้านำของมาคืนตามที่หัวหน้าเผ่าสั่งแล้ว” นาลินที่กำลังนั่งเด็ดใบผักอยู่ข้างเตาไฟเงยหน้าขึ้นมอง ตรงเท้าของเนลีมีทั้งหม้อดิน ตะกร้าและถุงข้าวสาร ส่วนอาหารกับยาที่ใช้ไปแล้วคงถูกหักจากส่วนที่นางเพิ่งได้รับตามคำสั่งของหัวหน้าเผ่า“นำมาครบหรือไม่” นาลินถาม“ครบแล้ว ข้าไม่อยากให้ผู้ใดคิดว่าข้าตั้งใจเอาของบ้านพี่ไป”“ผู้ใดคิดเช่นนั้นหรือ ข้ายังไม่เคยกล่าวหาเจ้าเลย” เนลีเม้มปาก ก่อนก้มลงจับหูหม้อด้วยมือข้างเดียว นางพยายามยกขึ้น แต่หม้อขยับจากพื้นเพียงเล็กน้อยก็ถูกวางลงอีกครั้ง“มือข้ายังเจ็บอยู่ ยกของไม่ค่อยไหว” นางพูดพลางหันไปทางจาซู “พี่จาซูช่วยยกเข้าไปให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” จาซูยังไม่ทันตอบ เลอต้าที่นั่งสานตาข่ายอยู่ข้างเขาก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับน้องชายอีก 2 คนสายตาทั้งสามคู่มองพี่ชายโดยไม่มีใครพูดอะไร จาซูขยับตัวเหมือนจะลุก แต่เมื่อเห็นนาลินยังคงเด็ดใบผักต่ออย่างไม่สนใจ เขาก็กลับนั่งลงที่เดิม“วางไว้ตรงนั้นก่อนก็ได้” เนลีมองเขาอย่างไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ“แต่ของวางขวางทางอยู่ หากมีผู้ใดเ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
“ที่นี่คือที่ไหน....”แจมพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทั่วทั้งร่างร้าวรานจนแทบขยับไม่ไหว สติของเธอยังคงหมุนคว้าง ภาพสุดท้ายในหัวคือเพนต์เฮาส์หรู เสี่ยวิชัยสาดกระสุนปืนรัวเข้าใส่กลางอกจนร่างพรุน แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงยังไม่ตาย?เธอก้มมองตัวเองด้วยความตกใจ หน้าอกไม่มีแผลเหวอะหวะ ไม่มีรอยเลือด มีเพียงผิวเนื้อ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน เมียไม่รักดี
“พี่จ๋า... ปล่อยแจมเถอะนะจ๊ะ แจมขอโทษ แจมผิดไปแล้ว...” แจมร้องบอกเสียงสั่น“เงินกูมันไม่พอซื้อความซื่อสัตย์ของมึงใช่ไหม มึงสวมเขาให้กูมานานแค่ไหนแล้วอีสารเลว”“พี่ชัย! พี่เองก็แอบเลี้ยงเด็กเอาไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ทำได้แล้วแจมจะซื้อผู้ชายมากินบ้าง ทำไมต้องโวยวาย”“มึงก็เอาเงินมึงซื้อสิ! เอาเงินกูไปซ
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน แจม
กลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นบุหรี่นอก และกลิ่นแอลกอฮอล์เกรดพรีเมียม อบอวลอยู่ภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะเร้าใจ จากลำโพงบลูทูธราคาหลักแสนดังก้องอยู่ภายในห้อง สลับกับเสียงหอบหายใจกระเส่าอย่างบ้าคลั่งของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเริงรักกันอยู่บนเตียงกว้าง กองธนบัตรปึกใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊
เกิดใหม่เพราะไฟร่าน เข้าหอ
“ไม่คิดเลยว่าทรวดทรงของเจ้าจะงดงามไม่แพ้เนลีเลยแม้แต่น้อย ข้าตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกเจ้า” จาซูกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาหื่นกระหายฉายชัดเมื่อพินิจเรือนร่างขาวนวลระหง ที่ปรากฏแก่สายตาท่ามกลางแสงสลัวของตะเกียงน้ำมันทรวงอกอวบขนาดใหญ่เมื่อเปลือยเปล่าจากอาภรณ์ ช่างเย้ายวนยั่วใจเสียจนจาซูรู้สึกร้อนวาบ
You may also like
ขวัญรดาลูกแม่ค้า
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.7K viewsเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย3.5K viewsเกิดใหม่เป็นเมียยักษ์ในวรรณคดี
Madam Hangover4.0K viewsออกจากวงการบับเทิงเพื่อมาเป็นแม่หมอ
เฉินม่านอิ๋ง3.5K viewsพระชายาสารพัดพิษ
Myเหมยลี่221 viewsไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย6.1K viewsฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย
ChengXiang.C66 viewsสามีชั่วช้าหวนคืน
กัญจารีย์990 views
