All Chapters of BAD DEEP รักร้ายของผู้ชายร้ายลึก: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่เจอกันตั้งหลายปีก็ยังไม่สูงสักทีสินะ..ตัวเล็ก!”“พะ...พี่คริส!!”เจ้าของชื่อที่ฉันพึ่งเรียกเขาออกมาอย่างตกใจเมื่อกี้ส่งยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วทำหน้ากวนๆใส่ฉันเขาคือพี่คริสค่ะเป็นลูกชายของเจ้านายเก่าแม่ฉันที่เคยไปทำงานเป็นแม่บ้านให้แต่พี่เขาอยู่เมืองนอกนี่น่าทำไมอยู่ๆฉันถึงมาเจอเขาที่นี่“ดีใจจังที่เรายังจำพี่ได้”“พี่คริสมาอยู่นี่ได้ไงคะกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”“กลับมาได้สองสามวันแล้วพี่มีงานสำคัญที่ต้องกลับมาจัดการแล้วเรากับอานภาล่ะเป็นไงบ้างสบายดีไหม”“ฝุ่นสบายดี..แต่แม่ไม่ค่อยสบายค่ะแล้วพี่คริสมากับใครคะของกินของใช้เต็มรถเข็นแบบนี้แถมมีของผู้หญิงซะด้วยคงไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหมเนี่ย"ฉันพูดกับพี่คริสแล้วก็ยิ้มให้พี่เขาแบบจับผิดว่าเขาพาผู้หญิงมาด้วยจริงๆหรือเปล่าไม่เจอกันหลายปีขนาดนี้พี่คริสต้องมีแฟนแล้วแน่ๆ“พี่มากับ….”“คริสคะ!”“นั่นไง...มาละ”ฉันมองตามสายตาของพี่คริสที่หันไปทางผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกชื่อเขาแล้วกำลังเดินมาทางที่ฉันกับพี่คริสยืนอยู่ สวยมากค่ะสวยมากๆเลยผู้หญิงคนนี้ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยทีเดียว“ตัวเล็ก...นี่น้ำชาแฟนพี่เอง!”“สวัสดีค่ะพี่น้ำชา”ฉันยกมือไหว้พี่ผู้หญิงค

"โอเคๆฉันขอโทษ...ขอโทษที่พูดไม่คิด คุณธิมขอโทษได้ไหมคะ"อีกแล้วค่ะเขาทำแบบนี้อีกแล้วคำพูดที่ฟังดูแล้วอบอุ่นสายตาที่ดูแล้วอ่อนโยนของเขามันกำลังทำให้ฉันรู้สึกสับสน บางทีเขาก็เหมือนให้ความหวังว่าเขารู้สึกพิเศษกับฉันมากกว่าผู้หญิงคนอื่นของเขาจริงๆแต่บางคำพูดของเขาฟังดูแล้วเหมือนเป็นการดับฝันของฉันว่าไม่ควรคิดเกินเลยกับเขาเข้าใจอารมณ์เวลาลูกโป่งกำลังพองตัวไหมคะที่เราเป่ามันแล้วมันกำลังพองแล้วอยู่ดีๆก็เหมือนมีใครเอาเข็มทิ่มให้มันแตกนั่นแหละค่ะความรู้สึกของฉันตอนนี้เป็นแบบนี้เลย“ปล่อยก่อนค่ะ..ฝุ่นหิวจะออกไปทำอะไรกิน แล้วก็จะไปเก็บของจัดของเข้าตู้ต่อด้วย”ฉันพยายามบิดตัวให้ออกจากการกอดรัดของเขาแล้วพูดออกมาส่วนที่บอกว่าหิวฉันก็หิวจริงๆแหละค่ะจะสามทุ่มเข้าไปแล้วฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย“ขี้งอน”“คะ!”“เธอกำลังงอนฉัน”“เปล่าค่ะ...ฝุ่นจะไปมีสิทธิ์อะไรไปงอนคุณล่ะคะปล่อยค่ะฝุ่นหิวข้าวแล้ว”“ฉันก็หิวเหมือนกัน”“งั้นก็รีบปล่อยฝุ่นเลยค่ะ เดี๋ยวฝุ่นออกไปทำอะไรให้คุณธิมทาน อยากทานอะไรคะเดี๋ยวฝุ่นทำให้"“เวลาอยู่ที่นี่มีอย่างเดียวที่ฉันอยากกิน”แล้วคุณธิมก็พูดประโยคนี้ออกมาเขาจะหิวเหมือนกันดูท่าคงเทนัดแล้

“ฉันเปลี่ยนใจละคืนนี้เธอนอนคนเดียวก็แล้วกัน...ไม่มีอารมณ์แล้ว”ปัง!!“ฮึก!!”ฉันทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรงทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง...เขาไปแล้วไปแล้วจริงๆ เขาคงโกรธที่ฉันทำผิดกฎที่เขาตั้งไว้อย่ารักเขา ห้ามรักเขา กฎข้อนี้ที่ฉันรักษาไว้ไม่ได้สายตาที่เย็นชาคำพูดที่ไร้เยื่อใยของคุณธิมที่พูดกับฉันหลังจากที่ฉันสารภาพรักเขาไปแล้วมันทำให้ฉันเจ็บร้าวไปหมดทั้งใจตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยมีความรักไม่เคยรักผู้ชายคนไหนเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกและเขาก็เป็นคนแรกที่เหยียบย่ำหัวใจของฉันจนมันแตกสลายไปหมดแล้ว น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของฉันมันไหลลงมาอาบแก้มจนตอนนี้ตาฉันคงบวมไปหมดคืนนี้ฉันคงต้องนอนกอดตัวเองร้องไห้ยอมรับในโชคชะตาของตัวเองว่าเป็นได้แค่อีตัวหรืออีหนูที่เขาอยากเลี้ยงไว้เพื่อระบายความใคร่ก็เท่านั้นวันรุ่งขึ้นโรงพยาบาลวันนี้ฉันมาโรงพยาบาลเร็วกว่าปกติค่ะมาตั้งแต่เช้าตรู่ฉันไม่ได้ตื่นเช้าอะไรหรอกค่ะความจริงก็คือฉันยังไม่ได้นอนเลยต่างหาก“คุณฝุ่นทำไมวันนี้มาเช้าจังคะ”“วันนี้ฝุ่นมีเรียนเช้าน่ะค่ะก็เลยจะแวะมาหาแม่ก่อน”“คุณนภายังไม่ตื่นเลยค่ะงั้นฝากคุณนภาแป๊บนะคะเดี๋ยวพี่จะไปเตรียม

"โอเคๆ พี่ไม่แกล้งแล้วที่พี่มาวันนี้พี่อยากจะมาคุยกับชา..เรื่องของเราน่ะ"ผมผละออกจากน้ำชาแล้วพูดกับน้องออกมาอย่างจริงจังจนน้ำชามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก"ชาแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าคนที่ชาจะฝากชีวิตไว้ให้ดูแลไม่ใช่พี่แล้ว"ผมถามชาออกไปพร้อมกับมองสบตาน้องอยู่อย่างนั้นแต่แปลกที่ผมไม่รู้สึกหวั่นไหวกับดวงตากลมโตคู่นี้เหมือนเมื่อก่อน"ชารักพี่ธิมนะรักมากแต่ความรู้สึกที่ชามีให้พี่ธิมมันไม่ใช่แบบคนรักกันแต่กับคริสชารักเขาแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักผู้ชายคนหนึ่งได้รักและพร้อมจะเดินร่วมทางชีวิตไปกับเขาพี่ธิมเข้าใจชาใช่ไหม""เข้าใจ""แล้วพี่ธิมยังรักชาแบบเดิมอยู่รึเปล่า""ให้พี่ตอบยังไงดีล่ะ..พี่รักชานะแล้วตอนนี้พี่ก็รู้สึกว่าพี่กำลังรักผู้หญิงอีกคน""หะ!!"น้ำชาอุทานออกมาอย่างตกใจพร้อมกับมองหน้าผมอย่างเหลือเชื่อที่ได้ยินผมพูดแบบนี้น้องคง งงน่ะครับ"ที่พี่มาวันนี้พี่อยากจะมาขอให้ชาช่วยอะไรพี่สักอย่างหนึ่ง""ช่วย...ช่วยอะไร""ช่วยทำให้พี่มั่นใจว่าพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับชาแล้วจริงๆ""แล้วจะให้ชาช่วยยังไง"หมับ!!!"พี่ธิมจะทะ...อื้ออ"ไม่รอให้ชาสงสัยนานครับผมจัดการบอกวิธีที่จะให้ชาช่วยผ่านทางการกระ

“พูดเองเออเองถามฉันสักคำรึยัง”หลังจากที่ฉันพูดจบก็มีเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาฉันกับพี่คริสหันหลังไปมองทางต้นเสียงทันที“คุณ!!”ใช่ค่ะเป็นเขาจริงๆคุณธิมเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน“ชาเป็นลมหมดสติเพ้อถึงแต่นายตื่นมาก็ถามถึงนายข้าวปลาไม่ยอมกินรอนายมาหา”เขาหันไปพูดกับพี่คริสทันทีที่ฉันกับพี่คริสหันหน้ามามองเขา“ผมยังจำเป็นสำหรับชาขนาดนี้อยู่เหรอ..หึ!!”พี่คริสพูดกับเขาขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อแต่ฉันแอบเห็นว่าแววตาพี่คริสเริ่มอ่อนลงตอนที่ได้ยินคุณธิมบอกว่าพี่น้ำชาเป็นอะไร“ชารักนายมากนะรักมากกว่าที่เคยรักฉันด้วยซ้ำตอนนี้ชากับฉันเราเป็นแค่พี่น้องกันเรื่องที่เกิดขึ้นฉันกับชาอธิบายได้ถ้านายพร้อมจะฟัง”คุณธิมพูดประโยคนี้ออกมากับพี่คริสแต่คนที่รู้สึกหน่วงกับคำพูดนี้กลับเป็นฉันเขาคงรักพี่น้ำชามากและเขาก็คงยังตัดใจจากพี่น้ำชาไม่ได้สินะที่พี่น้ำชามีพี่คริส“รักผมมากกว่า..แต่ชาก็ลืมพี่ไม่ลงสินะถึงได้ทบทวนความหลังกันขนาดนั้น”หมับ!!!คุณธิมพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่คริสทันทีแล้วพูดประโยคนี้ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด“ถ้ายังเป็นลูกผู้ชายพออย่าดูถูกคนที่นายรักแบบนี้”หมับ!!“แล้วถ้าพี่ก็เป็นลูกผู้ชายพอเหมือ