All Chapters of BAD DEEP รักร้ายของผู้ชายร้ายลึก: Chapter 31 - Chapter 40

“กูแม่งไม่น่าคิดแผนลองใจผู้หญิงบ้าๆแบบนี้ขึ้นมาเลยว่ะ”“แผน...แผนเหี้ยอะไรของมึงวะ"ไอ้เซอร์เวย์ถามผมออกมาอย่างสงสัยถึงพวกมันจะรู้เรื่องผมกับฝุ่นแต่เรื่องแผนการลองใจของผมที่จะลองใจฝุ่นครั้งนี้ผมไม่ได้บอกให้พวกมันรู้ครับ“แผนลองใจว่ากูจะเจอผู้หญิงที่จริงใจที่ใช่กับกูอีกไหม""เอาแบบเนื้อๆเน้นๆไม่อ้อมค้อมครับสัส!""คือกู......!"แล้วผมก็เล่าแผนการที่ผมลองใจฝุ่นให้ไอ้เซอร์เวย์มันฟังครับ"เวรแล้ว...ฉิบหายแล้วไอ้ธิมมึงรู้ไหมว่าสิ่งที่เราไม่ควรเอามาล้อเล่นคือความรู้สึกของผู้หญิง""กูรู้""แต่มึงก็ยังทำ""ก็ตอนนั้นกูสับสนกูยังไม่แน่ใจ แล้วอีกอย่างแผลที่กูถูกน้ำชาทิ้งแม่งยังสดอยู่ปะวะ""แผลมึงไม่หายแต่ก็ยังเสือกไปสร้างแผลใหม่ให้คนที่ไม่รู้อะไรด้วยอย่างน้องฝุ่นเนี้ยนะไอ้ธิม คนเราถ้ามันใช่มึงไม่ต้องไปลองใจอะไรเหี้ยๆแบบนี้กับเขาจากที่เขาเป็นคนที่ใช่สำหรับมันจะกลายเป็นว่ามึงไม่ใช่สำหรับเขาเพราะแผนลองใจแผนพิสูจน์รักแท้อันลึกล้ำแบบนี้ของมึง..ไอ้ฉิบหายจะหาเมียทั้งทีเสือกเล่นใหญ่"พอผมเล่าจบแล้วบอกเหตุผลที่ผมต้องทำแบบนี้ให้ไอ้เซอร์เวย์ฟังผมก็โดนมันด่ายับอย่างที่ได้ยินนั่นแหละครับ ไอ้เซอร์เวย์อดีตที่เค

อีกด้าน"เฮ้อ เสร็จสักทีไม่คิดเลยว่างานถ่ายแบบมันจะยากแบบนี้"ฉันพูดกับเดียร์ออกมาหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จตอนนี้ฉันทำงานเสร็จแล้วค่ะกำลังจะกลับบ้านกัน"เอาน่า! เดี๋ยวก็ชินเชื่อเถอะหลังจากที่รีวิวงานนี้ของแกออกมาเผยแพร่รับรองงานรุมแน่ๆ""แต่มันไม่ใช่ทางฉันเลยนะเดียร์""แต่เงินดีมันก็น่าสนใจไม่ใช่เหรอ เอาน่าวันนี้แกสวยมากทำดีมากเดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงข้าวในฐานะที่แกมารับผิดชอบงานแทนฉัน"พูดจบไอเดียร์ก็เดินจูงมือฉันออกมาจากห้องแต่งตัวพอออกมาก็เห็นเฮียภูผายืนคุยกับใครคนหนึ่งอยู่แต่แค่ฉันเห็นข้างหลังผู้ชายคนที่เฮียผาคุยด้วยใจฉันก็กระตุกฮ่วบลง..เหมือน! ข้างหลังผู้ชายคนนี้เหมือนมากเหมือนคุณธิมไม่มีผิด"เฮีย!! เดียร์กับฝุ่นจะกลับแล้วนะ"พรึบ!!เฮือก!!ฉันถึงกับยืนนิ่งๆตัวแข็งค้างอยู่แบบนั้นหลังจากที่เดียร์มันทักเฮียภูผาแล้วผู้ชายคนนั้นก็หันหน้ามานี่ฉันหนีเขามาได้แค่สองสามวันเองนะทำไมต้องมาเจอหน้ากันเร็วแบบนี้จะวิ่งหนีออกไปก็ทำไม่ได้เพราะตอนนี้เขาเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว"ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหมคะ..พี่มารับน้องกลับบ้าน"ฉันควรจะทำยังไงกับผู้ชายมาดเนียบสุภาพอ่อนโยนแต่หน้ามึนมากๆที่ยืนพ

“พร้อมจะฟังแล้วใช่ไหมคะ”“ก็รอฟังอยู่ไม่เห็นจะพูดสักที”หลังจากที่ฉันเหวี่ยงเขาไปคุณธิมที่กำลังขับรถอยู่ก็เอื้อมมือมากุมมือฉันที่วางอยู่บนตักฉันตอนนี้ไว้แล้วลูบเบาๆ สายตาเขาก็มองทางบนถนนมืออีกข้างก็ประคองพวงมาลัยรถไว้“วันนั้นที่น้องเห็นพี่กับน้ำชาใกล้ชิดกันกอดกันแล้วก็…จูบกัน เหตุการณ์นั้นพี่เป็นคนเริ่มเอง”ฉันเม้มปากเบาๆ ทันทีพร้อมกับมีอาการหน่วงๆ ในใจขึ้นมาที่ได้ยินคุณธิมพูดแบบนี้ออกมาแต่ฉันก็เงียบไม่พูดอะไรออกมาเพราะรอฟังเขาอธิบายต่อ“แต่ว่าต้นเหตุที่ทำให้พี่ไปทำอะไรแบบนั้นกับน้ำชาก็คือที่พี่เคยบอกน้องตอนที่อยู่โรงพยาบาลตอนนั้นตอนที่คนดีไม่ยอมฟังอะไรพี่เลยต้นเหตุของเรื่อง…คือน้อง”“……”ฉันหันไปมองหน้าคุณธิมอย่าง งงๆ ที่เขาบอกว่าฉันเป็นต้นเหตุขึ้นมาอีกแล้ว“พี่แค่อยากแน่ใจว่าพี่ไม่รู้สึกอะไรกับน้ำชาแล้วจริงๆ พี่อยากเริ่มต้นใหม่กับน้องพี่ก็อยากจะเคลียร์ตัวเองจากอดีตให้หมดพี่ก็เลยทำแบบนั้น"คุณธิมพูดไปมือก็ลูบมือฉันไปด้วยฉันก็ได้แต่นั่งนิ่งฟังเขาเหมือนเดิม"การที่เรากอดใครจูบใครมันต้องมีความรู้สึกขึ้นมาถ้าหากว่าคนๆ นั้นคือคนที่เรารักเราผูกพันแต่วันนั้นการที่พี่กอดแล้วก็จูบน้ำชาพี่ไม่

"พี่ก็จะเอา...จนน้องต้องเรียกชื่อพี่ทั้งคืนไงคะ"จุ๊บ!!!"อื้ออออ"พูดจบผมก็ประกบปากจูบปากบางๆของฝุ่นทันทีครับ ไม่ไหวแล้วผมไม่ได้มีอะไรกับน้องมาตั้งหลายวันโคตรคิดถึงทุกอย่างในตัวน้องเลยครับตอนนี้ แล้วเมื่อกี้ตอนที่ผมแอบล่วงเข้าไปใต้เสื้อน้องผมรู้สึกเหมือนน้องไม่ได้ใส่ชั้นในซะด้วยว่าแล้วก็ลองเลื่อนมือไปขยำดูสักหน่อยดีกว่า"อื้ออ!!"ชัดเจนเต็มไม้เต็มมือเลยครับน้องไม่ได้ใส่ชั้นในจริงๆแล้วที่สำคัญชุดที่น้องใส่นอนมันคือเสื้อเชิต กับบ๊อกเซอร์ของผม"ขี้อ่อย!"ผมผละจูบออกแล้วมองคนข้างๆอย่างยิ้มๆแล้วพูดกับน้องออกไปโซฟามันแคบครับตอนนี้ผมนอนตะแคงกอดน้องเอาไว้"อ่อยอะไรคะ""เสื้อในไม่ใส่"พอผมพูดออกไปน้องก้มหน้าเลยครับคงเขินก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมาเบาๆ"ก็มันไม่มีให้ใส่ฝุ่นไม่ได้อ่อยคุณ..""พี่ธิมค่ะ..ไม่ใช่คุณคราวหลังถ้าเรียกผิดจะลงโทษแล้วนะ"ผมพูดแทรกทันทีหลังจากที่ได้ยินน้องเรียกผมว่าคุณอีกแล้วไม่ชอบครับผมไม่ชอบให้น้องเรียกคุณธิมอยากให้เรียกพี่ธิมมากกว่าฟังแล้วมันน่ารักดีครับผมได้ยินป๊ากับแม่เรียกกันแบบนี้มาตั้งแต่เกิดผมเลยอยากให้เมียผมเรียกผมแบบนั้นบ้างแล้วผมก็จะเรียกเมียว่าน้องคะน้องขาเ

บ้านธิมใครมา! ผมมองรถตู้คันหรูที่จอดอยู่ในบ้านผมอย่างสงสัยเพราะปกติไม่เคยเห็นรถคันนี้มาก่อน“อ้าว! พี่ธิมไม่เข้าบริษัทเหรอลูก”ในตอนที่ผมกำลังเดินผ่านห้องรับแขกเสียงแม่ผมก็ทักขึ้นมาพอมองเข้าไปก็เห็นว่าป๊ากับแม่กำลังมีแขกอยู่แต่สองคนนี้ผมคุ้นๆหน้าเหมือนกันแต่จำไม่ได้ยิ่งคุณน้าผู้หญิงหน้าตาโคตรคุ้น“ครับ ธิมมีธุระกับป๊านิดหน่อยไปส่งน้องแล้วก็เลยวนกลับมาบ้านก่อนครับ”“มานี่ก่อนลูกมาดูสิว่าใครมาจำได้รึเปล่าก็ไม่รู้”พอแม่พูดจบผมก็เดินเข้าไปนั่งข้างป๊าที่โซฟา“สวัสดีครับ”ผมยกมือไหว้แขกของป๊ากับแม่ทันทีที่เห็นพวกเขา“ธิม!! โตเป็นหนุ่มแล้วหล่อมากๆเลยนะลูกจำน้าสองคนได้ไหม”“พี่ธิม น้านับดาวกับน้าพีพีเพื่อนแม่ไงลูกจำได้ไหม”ยังไม่ทันที่ผมจะคิดออกแม่ผมก็พูดขึ้นมาก่อนแล้วผมก็เริ่มจำเพื่อนแม่สองคนนี้ได้น้านับดาวกับน้าพีพีเพื่อนสนิทของแม่ผม“จำได้แล้วครับไม่เจอกันนานเลยนะครับตั้งแต่ที่คุณน้าสองคนย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้วนี่กลับมาเที่ยวเหรอครับ”“น้านับดาวกับน้าพีพีจะกลับมาตามหาลูกสาวที่หายตัวไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้วน่ะลูกตอนนั้นพี่ธิมพึ่งจะไม่กี่ขวบคงจำน้องไม่ได้แล้ว”พอแม่ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมาใจผมก