تسجيل الدخول“ตอนนี้ผมต้องหลบซ่อนตัวไปก่อน ผมไปกับคุณไม่ได้” หยางอี้บอกเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน“เฮ้อ...แบบนี้มันก็เหมือนกับว่าเราแอบคบกันเลยนะคะ จะออกไปไหนมาไหนด้วยกันก็ไม่ได้” ลินดาพูดออกไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ“อดทนหน่อยนะ ไว้ผมจัดการเรื่องพวกนี้จบผมจะพาคุณไปไหนมาไหนแบบเปิดเผยเลย แต่ช่วงนี้เราต้องระวังไว้ก่อน โดยเฉพาะตอนอยู่ข้างนอก เราจะต้องห่างเหินกันหน่อย ไม่งั้นมันจะอันตรายกับคุณเข้าใจไหมลินดา” หยางอี้บอกเธอไปด้วยเสียงอ่อน เพราะไม่อยากให้เธอน้อยใจที่เขาทำแบบนี้“ฉันเข้าใจค่ะ คุณย้ำกับฉันไม่รู้กี่รอบแล้วนะคะ ถ้าคุณกลัวขนาดนี้ก็ไม่ต้องพาฉันออกไปไหนหรอกค่ะ ฉันอยู่ในกรงทองของคุณก็ได้ค่ะ” ลินดาประชดเขาไปแบบอดไม่ได้“อย่าพูดแบบนั้นสิ ผมทำแบบนี้เพราะผมห่วงคุณนะ ผมไม่อยากให้ใครมาทำร้ายผู้หญิงที่ผมชอบ ผมให้อสระคุณเต็มที่เลย แต่ต่อหน้าคนอื่นคุณอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงของผมก็เท่านั้น” หยางอี้บอกไปแบบจริงจัง“คุณพูดแบบนี้งั้นต่อหน้าคนอื่นฉันต้องอยู่ในฐานะอะไรคะ..” ลินดาถามเขาไปแบบอยากรู้“ต่อหน้าคนอื่น ผมจะให้คุณอยู่ที่นี่ในฐานะแฟนของซูหาน เพราะเวลาที่คุณไปไหนมาไหนกับผม จะได้ไม่มีใครสงสัย” หยางอี้บอกไปแบบคิดมาดีแล้ว เพ
“จี้ซิน....ลูกมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จูหลงก็ทำหน้าตกใจ แล้วมองลูกสาวแบบหนักใจเลยเพราะลูกสาวของเขาชอบหยางอี้มาก “หนูจะมาเมื่อไหร่มันไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่พ่อกับพี่ฆ่าพี่หยางอี้ทำไมคะ พ่อก็รู้ว่าหนูชอบเขา แต่ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้คะ ทำไม...” จี้ซินเข้าไปต่อว่าพ่อและพี่ชายด้วยความเสียใจก่อนจะร้องไห้ออกมา“พ่อจำเป็นต้องทำ หยางอี้มันจะถอนตัวจากธุรกิจที่ทำด้วยกัน พ่อเลยต้องเก็บมันก่อนที่มันจะถอนตัวออกไป พ่อลูกว่าลูกชอบหยางอี้มานาน แต่ลืมมันไปซะเถอะ..” จูหลงบอกลูกสาวไปแบบปลอบใจ“จะให้หนูลืมยังไงคะ ในเมื่อพ่อเป็นคนสั่งฆ่าคนที่หนูรักน่ะ พ่อกับพี่ใจร้ายมากเลยนะคะ...หนูไม่คิดเลยว่าพ่อกับพี่จะฆ่าพี่หยางอี้ได้ลงคอ” จี้ซินพูดด้วยความเสียใจ “หยุดร้องไห้คร่ำครวญน่ารำคาญได้แล้วจี้ซิน...ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก หยางอี้มันตายแล้วเราก็หาผู้ชายคนใหม่สิ จะไปอาลัยอาวอนมันให้ได้อะไรขึ้นมา...” เจ๋อหรานว่าใส่น้องสาวแบบอดไม่ได้“นี่พี่กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงคะ พี่หยางอี้เขาเป็นเพื่อนกับพี่มาตั้งแต่เด็กๆเลยนะคะ” จี้ซินพูดไปแบบอดไม่ได้“แล้วไง ในเมื่อมันคิดที่จะถอนตัวจากธุรกิจของเราพี่ก็ปล่อยมันไว้ไม่ได้ เรารู้แล้วก
“หึ...ต่อให้เราจะแต่งงานกันเพราะอะไรก็ช่าง พี่ก็จะต้องเป็นเมียของผม และผมจะไม่ให้พี่เข้าใกล้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นรวมถึงไอ้ซูหานนี่ด้วย..ถ้าพี่กล้าขัดคำสั่งของผมล่ะก็ ผมจะกระแทกหอยพี่ให้พังเลย ไม่เชื่อก็คอยดู” ซ่งเฉินพูดบอกไปด้วยสีหน้าดุดัน“ไอ้เด็กบ้า กระแทกหอยบ้านนายสิ ใครจะให้นายทำกันยะ...ฝันไปเถอะ” ลู่หลิงได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงอย่างเอียงอาย ก่อนจะว่าเขาไป“เราจะแต่งงานกันอยู่แล้วพี่จะห้ามอะไรผมได้ ยังไงพี่ก็ต้องเป็นเมียของผมอยู่วันยังค่ำ ไม่ต้องไปถึงฝันหรอก จะเอาตอนนี้ก็ยังได้...พรึบ...ปัง...” ซ่งเฉินพูดจบก็ขึ้นไปนั่งบนรถกับเธอแล้วปิดประตูดังปัง“นายจะทำอะไรน่ะ อย่าแม้แต่จะคิดนะซ่งเฉิน ไม่งั้นฉันจะเกลียดนายจริงๆด้วย” ลู่หลิงมองด้วยความหวาดกลัว เธอก็บอกเขาไปทันที“หึ...ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นกลัวผม ทีเมื่อกี้อยู่กับซูหานผมไม่เห็นพี่จะกลัวเลยนะ” ซ่งเฉินพูดประชุดไปแบบอดไม่ได้“ทำไมฉันต้องกลัวด้วยในเมื่อฉันคุยกับซูหานแบบปกติ ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีกันสักหน่อย แต่นายน่ะมันไม่ใช่ นายคิดลามกกับฉัน” ลู่หลิงต่อว่าซ่งเฉินไป“ก็มันน่าคิดไหมล่ะ...พี่ออกจะสวยขยี้ใจผมซะขนาดนี้น่ะ ผมเห็นแล้วจะของขึ้นมันก็
“ขึ้นมาคุยกับฉันบนรถ...ฉันไม่อยากให้ใครมาได้ยินเราคุยเรื่องนี้กัน...” ลู่หลิงเดินออกมาแล้วรถของเธอก็จอดรออยู่ เธอก็บอกซูหานทันที “ครับคุณหนูใหญ่...งั้นเชิญเลยครับ” ซูหานก็ตอบรับแบบเข้าใจ แล้วเขาก็เชิญเธอขึ้นไปก่อน แล้วเขาก็ตามขึ้นไปนั่งข้างๆเพราะเป็นที่นั่งแบบวีไอพีคนล่ะเบาะกันอยู่แล้ว“นายสองคนลงไปก่อน...” ลู่หลิงก็ไล่ลูกน้องทั้งสองคนที่นั่งด้านหน้าออกไป ทั้งสองก็รีบลงจากรถทันที“ตอนนี้มีแค่ฉันกับนายแล้วซูหาน ทีนี้ก็พูดเรื่องหยางอี้และผู้หญิงคนนั้นให้ฉันฟังหน่อย ห้ามโกหก ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งให้พ่อนายจัดการนายซะ” ลู่หลิงพูดบอกไปด้วยสีหน้าดุๆ“ครับๆ ผมจะกล้าโกหกกับคุณหนูใหญ่ได้ยังไงล่ะครับ...อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ หลังจากที่คุณลินดาเขาช่วยเจ้านายแล้วจ้านายก็ชอบเธอมากเลย แม้กระทั่งเธอมีแฟนแล้วแต่เจ้านายก็ยังชอบและอยากได้มาเป็นผู้หญิงของตัวเอง...แต่ว่าคุณลินดาไม่ได้สนใจนายเลยครับ และเธอก็รักแฟนเธอมากเลยด้วย” ซูหานเริ่มอธิบายไป“รักแฟนมาก แล้วทำไมเลิกกับแฟนมาอยู่กับหยางอี้ได้ล่ะ แบบนี้ไม่น่าจะรักแฟนอะไรหรอก พอรู้ว่าหยางอี้รวยก็สลัดแฟนทิ้งแล้วมาจับน้องชายฉันล่ะสิไม่ว่า แล้วน้องชายฉัน
หยางอี้ก็มองลินดาตอบพี่สาวแบบจดจ้อง เพราะเขาพึ่งรู้ว่าเธอคิดกับเขาแค่นี้ นี่เธอไม่คิดจะใจอ่อนชอบเขาบ้างเลยหรือไง ที่ผ่านมาเธอไม่หวั่นไหวกับเขาบ้างเลยเหรอ เขาทำดีกับเธอขนาดนี้ หยางอี้มองเธอแล้วคิดในใจอย่างอดไม่ได้“หึ เห็นนั่งเงียบๆฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าพูดขนาดนี้ ในเมื่อเธออยู่กับน้องชายฉันเพราะเซ็กส์แล้วไม่ได้ชอบน้องชายฉันแบบนี้ งั้นเธอก็ไปหาผู้ชายคนใหม่ซะสิ อย่ามายุ่งกับน้องชายของฉัน ” ลู่หลิงพูดออกไปด้วยสีหน้ายิ้มร้ายๆ “ไม่นะพี่...ลินดาเป็นเมียผม ห้ามไปหาผู้ชายใหม่ที่ไหนทั้งนั้น” หยางอี้พูดออกไปแบบไม่ยอม“นายไม่ได้ยินที่ผู้หญิงคนนี้พูดหรือไงหยางอี้...เขาไม่ได้ชอบนายสักหน่อย เขาอยู่กับนายเพราะเซ็กส์ นายจะไปอาลัยอาวอนผู้หญิงแบบนี้ทำไมกัน ฉันไม่ได้เลี้ยงนายให้โตมาโง่เรื่องผู้หญิงนะหยางอี้” ลู่หลิงต่อว่าน้องชายไป“ผมยอมโง่ เพราะผมชอบเขา ผมไม่อยากจะเสียเขาไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบผมก็ตาม แต่ผมชอบเขา ผมจะเอา..พี่หรือว่าพ่อก็ห้ามผมไม่ได้” หยางอี้พูดออกไปแบบไม่ยอมลินดาก็มองเขาแบบอึ้งๆ นี่เขาจริงจังกับเธอขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ลินดาคิดในใจก็เริ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอพูดออกไป มันคงจะทำร้ายจ
ด้านลู่หลิงที่นั่งรอก็พยายามที่จะใจเย็นจนกระทั่งครบสิบห้านาทีแล้วเธอก็มองนาฬิกาแล้วจะลุกไปเรียกน้องชายอีกครั้ง แต่ประตูห้องนอนก็เปิดออกมาพร้อมกับน้องชายของเธอเดินออกมา โดยมีผู้หญิงคนนั้นตามออกมาด้วย เธอก็มองแบบจดจ้องเลย “ออกมาได้สักทีนะ ปล่อยให้ฉันรอตั้งนาน..” ลู่หลิงบ่นน้องชายแล้วมองแบบดุๆ“ผมปวดท้องนิครับพี่ พี่ก็อย่าบ่นไปเลยน่า...” หยางอี้บอกพี่สาวด้วยสีหน้าทะเล้น “มานั่งคุยกับฉันหน่อย ส่วนเธอหมดหน้าที่แล้วก็ไปซะ อย่ามาเสนอหน้าอยู่ที่นี่” ลู่หลิงบอกไปด้วยสีหน้าเชิดๆ เพราะเธอไม่จำเป็นต้องสนใจผู้หญิงที่นอนกับน้องชายของเธอ“อ่อ...” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองแบบทำตัวไม่ถูก เพราะพี่สาวหยางอี้ไล่เธอซะขนาดนี้“พรึบ...อยู่กับผมนี่แหละ..มานั่งก่อนเถอะ...” หยางอี้ก็จับมือลินดาไว้แล้วเขาก็มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆพี่สาว“ค่ะ..” ลินดาก็มองสบตากับเขาแล้วยิ้มมุมปากออกมาที่เขาไม่ได้ไล่เธอไปแบบที่พี่สาวของเขาต้องการ เธอก็เดินตามเขาไปนั่งที่โซฟาแบบใจชื้นขึ้นมาหน่อยลู่หลิงก็มองการกระทำและคำพูดของน้องชายก็อึ้งไปเลย เพราะก่อนหน้านี้เธอไล่แล้วแต่น้องชายอ้







