บทที่ 5

หล่อนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรองเท้าส้นสูงคู่สวย ดูทรงอำนาจแต่ก็เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ หากเป็นตัวผมในอดีตล่ะก็ คงเข้าไปเอาอกเอาใจหล่อนตั้งนานแล้ว ทว่าตัวผมในตอนนี้ กลับไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีก

หล่อนไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของผมเลยแม้แต่นิดเดียว

"สือเจี่ยน นายเปลี่ยนไปนะ"

ลู่ซีเดินเข้ามาข้างหน้า รองเท้าส้นสูงส่งเสียงกระทบพื้นดังตึกตัก ผมทอดสายตาลงต่ำไม่ยอมหันไปสบตากับหล่อน ได้ยินเพียงแต่น้ำเสียงประชดประชันที่มีแต่ความสมเพชเวทนา

"ฉันรู้ว่านายชอบนาฬิกาเรือนนั้นมาก แต่ช่วงครึ่งเดือนมานี้นายก่อเรื่องเยอะเกินไปหน่อย"

"เพราะฉะนั้น นี่ถือเป็นบทลงโทษ ของขวัญวันเกิดของนายปีนี้เป็นอันยกเลิก"

"แต่เห็นว่าวันนี้นายทำตัวเชื่อฟังดี ฉันค่อนข้างพึงพอใจ จะยอมตามใจนายสักข้อละกัน ขอแค่มันไม่เกินขอบเขตจนเกินไป"

ฉันเงยหน้าขึ้นจ้องใบหน้าของหล่อน พยายามจะเสาะหาความทรงจำในอดีตที่เคยมีร่วมกัน

ยามที่ได้พบลู่ซีเป็นครั้งแรก ในงานเลี้ยงต้อนรับ พวกกลุ่มลูกหลานตระกูลไฮโซจอมเสเพลต่างโดนคนในครอบครัวคอยกำชับให้เข้ามาประจบสอพลอเอาใจตัวผมที่ดูซื่อๆ

และเพราะสไตล์การแต่งเนื้อแต่งตัวของผม พวกมันจึงพากันรุมกลั่นแกล้งถากถางผมกลางงานเลี้ยง

ในตอนนั้นผมรู้สึกน้อยใจ และไม่รู้ว่าจะต้องตอบโต้กลับไปอย่างไรดี ไม่กล้าส่งเสียงพูดออกไปเลยด้วยซ้ำ มีเพียงลู่ซีที่เข้ามาช่วยผม หล่อนตบหน้าของคนคนนั้นอย่างแรง พลางยืนกอดอกใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวด่าทอสั่งสอนพวกมันว่าวันๆ ไม่รู้จักทำมาหากิน จนกลุ่มคนพรรค์นั้นต้องพากันเดินคอตกไปอย่างเสียหน้า

หล่อนขมวดคิ้วมุ่นพลางเพูดกับผมในตอนนั้นว่า

"นายเป็นถึงคุณชายรองของตระกูลสือ ทำไมต้องทำท่าทางขี้กลัวขนาดนั้น พวกมันนั่นแหละที่ต้องคลานเข่าเข้ามาประจบเอาใจนาย ดึงศักดิ์ศรีและความน่าเกรงขามของนายออกมาซะ"

"ฉะ ฉันกลัวพวกเขารังเกียจไม่อยากเข้าหาฉันน่ะ"

"รังเกียจงั้นเหรอ? นายจำใส่หัวเอาไว้เลยนะ ตราบใดที่นายยังคงใช้นามสกุลสือ ต่อให้นายจะเอื้อมมือไปตบหน้าของพวกมัน พวกมันก็ทำได้เพียงแค่เอ่ยปากชื่นชมอวยยศว่านายตบได้ยอดเยี่ยมที่สุด เข้าใจหรือยัง"

ผมจดจำคำพูดนี้ฝังใจมาเนิ่นนานกว่าห้าปีเต็ม ทว่าภายหลัง ลู่ซีกลับมายืนต่อว่าติติงผมท่ามกลางของฝูงชน หล่อนด่าว่าผมเป็นคนบ้าสติฟั่นเฟือน สะกิดนิดหน่อยก็อาละวาด

แต่ทั้งที่เรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากพวกมันแท้ๆ ที่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่องผมก่อนไม่ใช่หรือไง

ใบหน้าของลู่ซีไม่มีความรักใคร่เอ็นดูคอยปกป้องผมเหมือนในอดีต หล่อนเอ่ยปากเร่ง

"คิดออกหรือยัง? อย่าทำตัวโลภมากไม่รู้จักพอ"

"ฉันรีบ จะไปทำธุระต่อ"

ผมใช้มือยันค้ำกำแพงเอาไว้ ความเจ็บปวดที่แล่นแปลบๆ ขึ้นมาจากเรียวขาข้างซ้าย คอยดึงสติของผมให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา

เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ผมถึงต้องทนรับความทุกข์ทรมานโดนย่ำยี

ตอนที่ผมอ้อนวอนขอชีวิต ผมเคยพร่ำบอกตัวตนฐานะที่แท้จริงของตัวเองออกไป และเคยบอกเบอร์โทรศัพท์ของลู่ซีให้พวกมัน ตัวเลขนั่นที่ผมจำได้ขึ้นใจ แต่สุดท้ายมันกลับย้อนกลับมาสร้างบาดแผลตอกย้ำผมได้อย่างสาหัส

หล่อนแสดงความรำคาญใจมากขึ้นทุกที

"นายจะมาเล่นตลกอะไรอีกฮะ"

"วันๆ เอาแต่เกลือกกลั้วอยู่กับพวกกลุ่มลูกหลานไฮโซสำมะเลเทเมาพรรค์นั้น นายไม่มีความคิดจะสร้างความก้าวหน้าในชีวิตเลยสักนิด"

"ตระกูลสือไม่มีคนไร้ประโยชน์ไม่ได้เรื่องได้ราวแบบนายหรอกนะ"

คำดุด่าของหล่อนทำให้ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาหลอกหลอนผมอีกครั้ง ก่อนหน้านี้หล่อนเคยใช้ถ้อยคำรุนแรงด่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบไปรอบหนึ่ง จนทำให้พวกมันเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมา พวกมันจึงเอาความโกรธแค้นทั้งหมดมาระบายใส่ผม บังคับให้ผมยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองไม่หยุด จนกระทั่งพวงแก้มของผมบวมช้ำเลือดช้ำหนอง แม้แต่เหงือกก็ยังเจ็บ พวกมันถึงยอมรามือ

และเพราะใบหน้าบวมจนอักเสบ การจะฝืนกินอาหารประทังชีวิตจึงเป็นเรื่องยากลำบาก หมั่นโถวที่ทั้งแข็งกระด้าง ทำให้กินไม่ลง พวกมันก็ใช้เท้าเหยียบหมั่นโถวชิ้นนั้นจนแหลก ทั้งดำทั้งสกปรก แล้วจับยัดใส่เข้ามาในปากของผม

เมื่อนึกถึงตอนนั้น ผมก็พลันเกิดอาการพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนขึ้นมาอีกระลอก

ผมพยายามระงับความรู้สึกอยากจะอ้วกเอาไว้สุดความสามารถ

"ขอโทษด้วย ผมไม่มีอะไรที่อยากได้หรอก"

ลู่ซีขมวดคิ้วมุ่น หล่อนมองผมอย่างจับผิด ใช้สายตาคาดโทษ

"ฉันหยิบยื่นโอกาสทองไปให้แล้วนะ แต่นายไม่รู้จักคว้ามันเอาไว้ ห้ามมาทำตัวงอแงงี่เง่าใส่ฉันทีหลังล่ะ"

"ฉันไม่ได้มีความอดทนสูงขนาดนั้น"

ผมพยักหน้ารับพลางตอบ "อืม" ออกไปเบาๆ ในใจคิดเพียงแต่อยากจะส่งหล่อนไปให้พ้นๆ หน้าซะที

"ผมจะไม่ทำแบบนั้นแน่นอน"

ลู่ซีเองก็ไม่ได้คิดจะบังคับให้ผมต้องเอ่ยปากขออะไรอีก บางทีลึกๆ ในใจหล่อนคงไม่ได้นึกอยากจะให้ของขวัญอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้วล่ะมั้ง

"หวังว่าจะเป็นอย่างที่พูดนะ"

หลังจากเดินนำออกไปได้สองสามก้าว หล่อนก็หยุดเดิน พลางเอ่ยปากพูดโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับมามองหน้า

"วันหลังนายเลิกไปวอแวสือยวี่ได้แล้วล่ะ ระหว่างฉันกับเขาไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้น"

ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากตอบกลับ หล่อนก็เดินจากไปทันที