บทที่ 6

ผมเฝ้ารอจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงกลางดึก ในที่สุดคุณพ่อก็กลับมาจากบริษัท

ผมลากกระเป๋าเดินทางไปหาคุณพ่อ

ภายในกระเป๋าเดินทางมีเพียงเสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ตัว ซึ่งเป็นของที่คุณปู่ยัดใส่มือให้ผมในวันก่อนที่ตระกูลสือจะตามหาตัวผมจนเจอ

ผมปาดน้ำตา รูดซิปปิดกระเป๋า แล้ววางมันทิ้งไว้ตรงประตูบ้าน จากนั้นจึงเดินตรงไปยังห้องทำงานของคุณพ่อ

หลังจากได้รับอนุญาตจากคุณพ่อแล้ว ผมจึงเปิดประตูเดินเข้าไปด้านใน

"คุณพ่อครับ"

ผมยืนสงบเสงี่ยมอยู่อีกด้านหนึ่ง

คุณพ่อกวาดสายตามองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าตามผิวพรรณที่โผล่พ้นร่มผ้าของผมเต็มไปด้วยรอยแผล ริมฝีปากของเขาก็พลันสั่นระริกด้วยความสะเทือนใจ

"อาเจี่ยน พ่อรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะลูก"

"ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพ่อกับแม่เอง ถ้าตอนนั้นพวกเราไม่ยึดบัตรของลูกไป ลูกคงไม่ต้องเจอกับ…"

ผมไม่อยากทนฟังประสบการณ์อันทุกข์ทรมานราวกับฝันร้ายเหล่านั้นอีก จึงเอ่ยปากพูดแทรกขัดจังหวะคุณพ่อเป็นครั้งแรก

"คุณพ่อครับ ผมอยากย้ายออกไปอยู่ที่อื่นครับ"

คุณพ่อทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง

"อาเจี่ยน สุดท้ายลูกก็ยังคงโกรธพวกเราอยู่สินะ"

"แต่ก็สมควรแล้วล่ะ ทั้งหมดมันเป็นเพราะพวกเราเองที่ปกป้องลูกไม่ดีพอ"

"เพียงแต่คุณแม่คงทำใจไม่ได้แน่ๆ ที่ต้องสูญเสียลูกไป"

ผมหลุบสายตาลงต่ำ กล่าวด้วยน้ำเสียงสมเพชเวทนาตัวเอง

"ที่บ้านหลังนี้ยังมีสือยวี่อยู่ทั้งคน"

"แล้วซีซีล่ะ? ลูกไม่ได้รักเธอที่สุดหรอกเหรอ? ลูกทำใจตัดขาดจากเธอได้ลงคองั้นเหรอ"

ฉันนิ่งเงียบไปชั่วครู่

มันเป็นเรื่องจริง เรื่องที่ผมรักชอบลู่ซีนั้น เป็นเรื่องที่ผู้คนในแวดวงต่างล่วงรู้กันดี และเพราะหล่อนเคยยื่นมือเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์น่าอับอายให้ผมในครั้งนั้น ผมจึงคอยเดินตามหลังหล่อนอยู่เสมอ

พวกกลุ่มคนในแวดวงต่างพากันหัวเราะเยาะผมลับหลัง ว่าผมมันก็แค่หมาที่ซื่อสัตย์และเป็นขี้ข้าเบอร์หนึ่งของลู่ซีเท่านั้น

ทว่าพวกมันไม่มีวันล่วงรู้หรอก ว่าในยามที่ผมไม่พอใจและอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้เก่งเหมือนอย่างสือยวี่ แต่สุดท้ายกลับทำเรื่องผิดพลาดจนทำให้บริษัทต้องขาดทุนย่อยยับไปหลายสิบล้าน มีเพียงลู่ซีคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงยืนเคียงข้างผม พร้อมกับคอยปลอบประโลมผม การทำธุรกิจมันก็ต้องมีได้มีเสียเป็นเรื่องธรรมดา

ในยามที่มีคนเข้ามาดูถูกผม แล้วผมดันตบสวนกลับไป ก็มีเพียงลู่ซีคนเดียวเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้าง และเอ่ยปากชมเชยด้วยความพอใจว่าผมตบได้ยอดเยี่ยมที่สุด

พวกเราเคยไปทานข้าวด้วยกัน หล่อนรับช่อดอกไม้ที่ผมตั้งใจมอบให้ และจำวันเกิดของผมได้เสมอ

ทว่านับตั้งแต่ที่สือยวี่บินกลับมาจากต่างประเทศ ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

หล่อนเป็นคนคอยบอกผมเอง ว่าหนามของดอกกุหลาบนั้นมีไว้เพื่อปกป้องตัวเอง

หล่อนบอกว่าการเกิดมาเป็นคนมันต้องรู้จักทำตัวให้มีหนามแหลมบ้าง จะได้ไม่มีใครกล้าเข้ามากลั่นแกล้ง และผมในฐานะคุณชายรองของตระกูลสือ ย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำตัวเช่นนั้นได้

ทว่าต่อมา กลับเป็นหล่อนเองนั่นแหละที่นึกรังเกียจหนามบนตัวของผมที่มันทิ่มแทงมือหล่อน จนคิดจะถอนรากถอนโคนหนามเหล่านั้นออกไปให้หมดสิ้น เพื่อควบคุมผมให้เชื่อง

"เรื่องสัญญาหมั้นระหว่างผมกับประธานลู่ ให้มันจบแค่นี้เถอะครับ"

ผมเงยหน้าขึ้นมองคุณพ่อ คำพูดนี้เป็นทั้งการบอกกล่าวและเป็นการตอกย้ำตัวเองไปด้วยในตัว

"ผมจะไม่ไปตามตอแยสร้างความรำคาญใจให้ประธานลู่อีกต่อไปแล้วครับ"

คุณพ่อถอนหายใจยาวออกมาด้วยความสะเทือนใจ เขารู้ถึงความตั้งใจของผม จึงจัดการยัดบัตรธนาคารใบหนึ่งใส่มือของผม

"ว่างๆ ก็คอยกลับมาเยี่ยมเยียนพวกเราบ้างนะลูก"

ผมกำบัตรใบนั้นไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะคำนับอย่างนอบน้อม

"ขอบคุณครับ"

"วันหลังพ่อจะคอยโอนเงินเข้าไปให้ลูกตามเวลาที่กำหนดนะ ถ้าลูกไม่อยากจะอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว ก็ช่างมันเถอะ"

"ไม่ว่าจะยังไง ลูกก็ยังคงเป็นลูกของพ่อกับแม่เสมอ วันไหนที่อยากจะกลับมา ก็กลับมาได้ตลอดเวลานะลูก"

ผมไม่ได้ตอบกลับความห่วงใยของเขา ทำเพียงแค่หมุนตัวเดินจากไป

"ให้พ่อไปส่งไหมลูก?"

ผมส่ายหัวปฏิเสธเบาๆ ภายในใจรู้ดีว่าตราบใดที่ผมยังคงใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลสือต่อไป และยังคงวนเวียนอยู่ข้างกายลู่ซี บาดแผลและรอยร้าวในจิตใจของผมคงไม่มีวันรักษาให้หายขาดได้

ฉันจำเป็นต้องลืมเลือนภาพความทรงจำในอดีตทั้งหมดให้สิ้นซาก ถึงจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง

และคุณพ่อเองก็รู้ดี ว่าหลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์คอขาดบาดตายในครั้งนี้ไป ระหว่างผมกับพวกเขาย่อมเกิดรอยร้าวและความบาดหมางฝังลึก เพื่อไม่ต้องการให้ผมโกรธเกลียดพวกเขาไปมากกว่านี้ เขาจึงทำได้เพียงยอมปล่อยให้ผมเดินจากไปแต่โดยดี

ส่วนลู่ซีจะมีรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องเก็บเอามาใส่ใจอีกต่อไป