Todos os capítulos de รักสลักลึก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ด้วยความรู้สึกผิด ท้ายที่สุดฉีอวิ๋นเจิงก็ไม่ได้พาเสิ่นชิงอีกลับมาที่คฤหาสน์นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนว่านั่นคือบ้านของเขากับเจียงซุ่ยเหยียน โลกที่มีเพียงพวกเขาสองคน ซึ่งไม่มีพื้นที่เหลือให้คนอื่นเข้ามาแทรกกลางได้ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นเสิ่นชิงอีก็ไม่ได้หลังจากไปส่งเสิ่นชิงอีที่อ่าวชิงสุ่ยแล้ว ฉีอวิ๋นเจิงก็ขับรถไปยังชานเมืองอันห่างไกล ในตรอกซอยที่ทั้งเปลี่ยวและทรุดโทรมมีร้านเก่าแก่ที่น้อยคนนักจะรู้จักซ่อนตัวอยู่ เจียงซุ่ยเหยียนชอบกินขนมฉือปาราดน้ำตาลขิงของร้านนี้ที่สุดเมื่อก่อนทุกครั้งที่เขาทำให้เจียงซุ่ยเหยียนโมโห เธอจะนั่งรถมาที่ร้านขนมฉือปาแห่งนี้คนเดียว แป้งก้อนกลมสีขาวนุ่มคลุกเคล้าด้วยผงน้ำตาล รสชาติหวานฉ่ำ พอฉีอวิ๋นเจิงเคลียร์งานเสร็จแล้วตามมา ก็จะเห็นเจียงซุ่ยเหยียนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยจนหมุนตัวไปรอบ ๆน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจแว่วเข้าหูของเขา ประกอบกับดวงตาเป็นประกายยามที่เธอแย้มยิ้มอย่างงดงาม ฉีอวิ๋นเจิงรู้สึกเพียงว่าเธอน่ารักเหลือเกินซุ่ยเหยียนของเขา เป็นเด็กผู้หญิงที่ง้อง่ายที่สุดในโลกจริง ๆแต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ซุ่ยเหยียนข

ไม่ใช่คนที่เขาหวังไว้ แต่เป็นเสิ่นชิงอีเพราะความลำเอียงที่เขามีต่อเธอมาตลอดหลายปี ตอนที่เสิ่นชิงอีเดินเข้ามาในคฤหาสน์ จึงไม่ถูกแม่บ้านพ่อบ้านขวางไว้เลยเธอมองปราดเดียวก็เห็นคนอยู่ในห้องหนังสือ แววตาเปล่งประกายขึ้นมาหลายส่วน ขณะที่รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาทันที“อวิ๋นเจิง ฉันรอนายตั้งนาน ทำไมนายยังอยู่บ้านอีกล่ะ”เรื่องที่เธอพูดถึงคือเรื่องบาร์เทนเดอร์ ตั้งแต่ร้านอาหารที่เสิ่นชิงอีเปิดเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เพื่อเป็นการปลอบใจเธอ ฉีอวิ๋นเจิงจึงตอบตกลงไปเป็นบาร์เทนเดอร์ที่ร้านให้ ซ้ำยังตกลงกันไว้ว่ารอให้ร้านอาหารตกแต่งใหม่เสร็จเมื่อไหร่ก็จะเริ่มงานทันที ซึ่งกำหนดการก็คือวันนี้พอดิบพอดีหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องหนังสือของเขา เขาอยากไล่เธอออกไป แต่เสิ่นชิงอีกลับชิงเหลือบไปเห็นหนังสือหย่าในมือของเขาเข้าเสียก่อน แววตาของเธอสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย“พี่สะใภ้จะหย่ากับนายเหรอ อวิ๋นเจิงออกจะเป็นคนดีขนาดนี้ เธอไม่รู้จักทะนุถนอมเอาไว้เกินไปแล้วมั้ง”เธอลูบปอยผมข้างหู พลางเอ่ยอย่างเอาใจใส่แทนเขาฉีอวิ๋นเจิงอยากปฏิเสธว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาเ

บนโลกออนไลน์ ร้านอาหารของเสิ่นชิงอีกลายเป็นประเด็นร้อนแรง และฉีอวิ๋นเจิงก็ถูกตระกูลฉีเรียกตัวกลับไปเช่นกันหลายปีมานี้ เพื่อที่จะได้เป็นกัปตัน ฉีอวิ๋นเจิงแทบจะไม่ได้ติดต่อกับที่บ้านเลย ตอนที่เข้าไปช่วยเสิ่นชิงอี เขามีแผลไฟไหม้ไปทั่วตัว จึงทำได้เพียงยอมล้มเลิกอาชีพนี้ไปตระกูลฉีรีบถามเขาทันทีว่าอยากกลับบ้านหรือไม่ ขอเพียงแค่พยักหน้า เขาก็จะได้สืบทอดทรัพย์สมบัติมูลค่ามหาศาล และไม่ต้องคอยกังวลเรื่องการหาเลี้ยงชีพอีกต่อไป แต่ภายใต้คำชักชวนของเสิ่นชิงอี เขาก็ยังคงปฏิเสธข้อเสนอของตระกูลฉี พร้อมกับอธิบายว่าตัวเองจะไปเป็นบาร์เทนเดอร์มาตอนนี้ เวลาผ่านไปยังไม่ถึงสองเดือน เขาก็ต้องมาคุกเข่าอยู่ในบ้านใหญ่ตระกูลฉีเสียแล้ว“แกลองดูตัวแกสิว่าไปก่อเรื่องอะไรมาบ้าง! ฉันบอกแกตั้งนานแล้วว่าเสิ่นชิงอีไม่ใช่ผู้หญิงดีเด่อะไร แกก็ยังดันทุรังจะเอาตัวเข้าไปพัวพันให้ได้ เป็นยังไงล่ะทีนี้ คนเขารู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วว่าคนของตระกูลฉีเราไม่เพียงแต่ลดตัวไปเป็นบาร์เทนเดอร์ให้คนอื่น แต่ยังคอยกางปีกปกป้องร้านอาหารห่วยแตกแบบนั้นอีก แกกะจะทำให้ตระกูลฉีเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงให้ได้เลยใช่ไหม!”คุณท่านฉีโกรธเป

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่เจียงซุ่ยเหยียนจากไป เขาก็เริ่มคิดถึงอดีตอย่างเอาเป็นเอาตาย ต่อให้เสิ่นชิงอีจะมาอยู่ข้างกาย เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลย ซ้ำยังรู้สึกรังเกียจที่เธอคิดจะสร้างข่าวลือใส่ร้ายอีกต่างหากยิ่งคิดทบทวนลึกซึ้งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคิดถึงเจียงซุ่ยเหยียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้คิดถึงความอ่อนโยนของเธอยามอยู่บ้านด้วยกัน คิดถึงสีหน้าห่วงใยที่เธอมีต่อเขา คิดถึงท่าทางเอียงอายของเธอบนเตียง หัวใจของเขาเต้นรัวแรงขึ้น ราวกับได้ค้นพบเรื่องราวอันยิ่งใหญ่บางอย่าง และยิ่งจมดิ่งลงไปในความทรงจำของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆทว่าเจียงซุ่ยเหยียนได้จากไปแล้วจู่ ๆ เขาก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดเจียนตายสายหนึ่งแล่นพล่านออกมาจากข้างในเขาเพิ่งค้นพบว่าที่แท้ตัวเองตกหลุมรักเจียงซุ่ยเหยียนเข้าให้ตั้งนานแล้วเขาไม่ได้ตอบคำถามของเสิ่นชิงอี แต่สีหน้ากลับบอกเล่าทุกอย่างไปหมดแล้วเสิ่นชิงอีเองก็เปลี่ยนจากความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นความสงสัย สุดท้ายก็เป็นความเดือดดาลเธอทนไม่ได้ที่สุดกับการที่ของของตัวเองจะเปลี่ยนใจไปเข้าข้างคนอื่น ซ้ำยังเป็นเจียงซุ่ยเหยียนที่เธอเคยดูถูกดูแคล

ดื่มเหล้าเสร็จแล้ว เจียงซุ่ยเหยียนก็ขึ้นมารับลมที่ชั้นสองใบหน้าของเธอเหมือนคนกำลังกรึ่ม ๆ แต่สภาพจิตใจกลับเบิกบาน นี่เป็นปีที่สองแล้วนับตั้งแต่เธอจากฉีอวิ๋นเจิงมา จากความเจ็บปวดสับสนในตอนแรก ถึงตอนนี้ที่เธอไม่ยึดติดกับอดีตอีกต่อไป เธอปล่อยวางผู้ชายคนนั้นได้อย่างสมบูรณ์ และจะไม่มีวันรู้สึกอ่อนแอไร้ที่พึ่งเพราะเขาอีกแม้แต่นิดเดียวสายลมยามค่ำคืนพัดเย็นสบายพาเรือนผมยาวของเธอให้ปลิวขึ้นมา ทำให้ภาพตรงหน้าราวกับเป็นภาพวาดอันงดงามใครบางคนค่อย ๆ เดินขึ้นมา หยุดยืนอยู่ข้างกายเธอ แล้วท้าวแขนลงบนระเบียง“ทำไมถึงขึ้นมาคนเดียวล่ะครับ ทุกคนยังตามหาคุณอยู่เลยนะ” จิ่งซือเฉินถาม“มารับลมน่ะค่ะ รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันไม่ค่อยจะสมจริงเท่าไหร่เลย ที่แท้เราก็ทำได้จริง ๆ”เจียงซุ่ยเหยียนหรี่ตาลง แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ“นั่นสิครับ พวกเราทำได้แล้ว”จิ่งซือเฉินมองเธอ แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้สองปีก่อน เธอร่วมมือกับรุ่นพี่ก่อตั้งสตูดิโอ และเชิญเขาเข้าร่วมในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ตอนนั้นแม้ว่าเขาจะเคยได้ยินชื่อของเจียงซุ่ยเหยียนมาบ้าง แต่กลับไม่ค่อยเชื่อนักว่าสตูดิโอที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างดีแห่งนี้จ