บทที่ 5

เจียงซุ่ยเหยียนคิดไม่ถึงว่าเขาจะโผล่มาแบบกะทันหัน เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางพยาบาลก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“คุณคือสามีของคนไข้ใช่ไหมคะ เมื่อวานคนไข้ถูกส่งตัวแบบฉุกเฉินมาที่โรงพยาบาลและได้รับการช่วยเหลือตลอดทั้งคืน เราปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอแล้วโทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมคุณถึงไม่รับสายล่ะคะ โชคดีที่คนไข้ไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นคุณคงไม่ได้เห็นแม้แต่หน้าเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ภรรยาของคุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ คุณก็ช่วยใส่ใจเธอให้มากกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ ไม่งั้นคงได้ถูกหักคะแนนจนหมดเกลี้ยงจริง ๆ”

นางพยาบาลบ่นอุบอิบไปพลาง ยื่นรายงานประวัติการรักษาไปให้เขาพลาง

เมื่อเห็นผลการประเมินอาการบาดเจ็บในมือ แววตาของฉีอวิ๋นเจิงก็หม่นลงเล็กน้อย นาน ๆ ทีเขาถึงจะยอมเอ่ยปากอธิบายยืดยาวขนาดนี้

“เมื่อวานตอนที่โคมไฟร่วงลงมาโดนลูกค้าหลายคนจนได้รับบาดเจ็บ สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายมาก ผมกลัวพวกเขากำลังโมโหแล้วจะทำเรื่องไม่ดีกับชิงอี ก็เลยพาเธอออกมาก่อน ตอนนั้นเหตุการณ์มันเกิดขึ้นกะทันหัน ผมไม่รู้ว่าคุณบาดเจ็บ ก็เลยไม่ได้มาส่งคุณที่โรงพยาบาล ขอโทษนะ”

เจียงซุ่ยเหยียนรับฟังอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีเวลามาเยี่ยมฉันล่ะคะ”

ก่อนจะมา ฉีอวิ๋นเจิงเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเธอจะต้องเสียใจและโมโห

แต่เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาที่ผิดคาดของเธอ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

“เมื่อวานชิงอีตกใจกลัวมาก ผมก็เลยพาเธอมาหาจิตแพทย์ เห็นชื่อคุณที่เคาน์เตอร์ก็เลยมาเยี่ยม”

เจียงซุ่ยเหยียนก้มหน้าลง แววตามีความเย้ยหยันตัวเองพาดผ่าน

“ที่แท้ก็แค่เรื่องบังเอิญ”

ฉีอวิ๋นเจิงสัมผัสได้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจในน้ำเสียงของเธอ ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไร โทรศัพท์ก็สั่นเตือนขึ้นมาสองสามครั้ง

เมื่อกดเข้าไปดูและเห็นข้อความที่เสิ่นชิงอีทักมาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาก็โยนทุกสิ่งทุกอย่างทิ้งไว้ข้างหลังทันที

“ก็บังเอิญนิดหน่อยแหละ แต่เห็นคุณไม่เป็นอะไร ผมก็วางใจแล้ว คุณพักผ่อนเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวค่ำ ๆ ผมค่อยมาเยี่ยมคุณใหม่”

พูดจบ ฉีอวิ๋นเจิงก็เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง

เจียงซุ่ยเหยียนเดาได้ทันทีว่าเขาจะไปหาเสิ่นชิงอี เธอฝืนพยุงร่างกายอันอ่อนแรงเดินตามไป ก็เห็นว่าเขาเดินเข้าไปในห้องตรวจของจิตแพทย์แล้ว

เมื่อมองผ่านกระจกหน้าต่าง เธอเห็นเสิ่นชิงอียื่นมือออกมาหาเขาด้วยขอบตาที่แดงก่ำ เขาก็เอื้อมมือไปจับเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติและประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน

หมอถามคำถามหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับเสิ่นชิงอี ทั้งเรื่องในอดีตและประวัติการเจ็บป่วยของเธอ ซึ่งเขารู้ลึกรู้จริงเป็นอย่างดี และตอบคำถามได้อย่างฉะฉาน

ระหว่างกระบวนการบำบัดทางจิตใจ เสิ่นชิงอีมีอาการสติแตกอยู่หลายครั้ง ก็ได้เขาที่คอยปลอบโยนอย่างเอาใจใส่และอดทน ด้วยน้ำเสียงและท่าทีอ่อนโยนในแบบที่เจียงซุ่ยเหยียนไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อการตรวจรักษาเสร็จสิ้น หมอก็แจ้งผลลัพธ์ที่แน่ชัดออกมา

“คนไข้ได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักจากความสัมพันธ์ครั้งก่อน และยังคงยึดติดกับปมในใจปล่อยวางไม่ได้ ส่งผลให้เธอรู้สึกขาดความปลอดภัยอย่างมาก อาการตกใจเพียงเล็กน้อยก็สามารถกระตุ้นให้เธอเกิดภาวะตอบสนองอย่างรุนแรงได้ จำเป็นต้องมีคนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทคอยอยู่ข้าง ๆ ถึงจะช่วยให้เธอก้าวข้ามผ่านเงามืดนี้ไปได้ครับ”

เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ สีหน้าของฉีอวิ๋นเจิงก็พลันมืดครึ้มลง

หลังจากกล่อมเธอจนหลับไปแล้ว เขาก็โทรศัพท์หาผู้ช่วย เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง

“ไปสืบมาให้แน่ชัดว่าในการแต่งงานครั้งก่อนของชิงอี เธอต้องเจอกับเรื่องอะไรมาบ้าง แล้วมารายงานให้ฉันฟังทั้งหมด อ้อ เตรียมเครื่องบินส่วนตัวไว้ลำหนึ่งด้วย ฉันจะพาเธอไปพักผ่อนสักหน่อย”

เมื่อได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างประจักษ์แก่สายตา ความปวดร้าวและขื่นขมอันไร้ที่สิ้นสุดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเจียงซุ่ยเหยียน

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าฉีอวิ๋นเจิงไม่ใช่คนที่ไม่รู้วิธีแสดงความรัก เพียงแต่คนที่เขารัก ไม่เคยเป็นเธอเลยต่างหาก

ดังนั้นตอนที่เธอได้รับบาดเจ็บ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ตอนที่เธอต้องเผชิญกับความน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตคู่ เขาก็เลือกที่จะเมินเฉย ตอนที่เธออ่อนแอและไร้ที่พึ่งพิงมากที่สุด เขาก็ไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอเลย

เจียงซุ่ยเหยียนเงยหน้าขึ้น ไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา เธอพร่ำบอกตัวเองอย่างเงียบ ๆ อยู่ในใจ

ชีวิตแต่งงานที่เธอเป็นฝ่ายรักเขาข้างเดียวมาตั้งแต่ต้นจนจบนี้ กำลังจะเดินไปถึงจุดสิ้นสุดในอีกไม่ช้า

เธอจะคืนอิสระให้กับฉีอวิ๋นเจิง

และจะปลดปล่อยตัวเองให้หลุดพ้นอย่างสมบูรณ์เสียที