เหลียงหย่งฉี

“น้องรอง” บุรุษร่างสูงใหญ่แต่งตัวคล้ายนักรบเดินเข้ามาพร้อมสตรีที่มองนางอย่างไม่เป็นมิตร

“นั่นใคร” นางหันไปถามสาวใช้ที่ผูกเชือกให้นางเสร็จก่อนลงไปยืนที่พื้นข้างเตียงทันที

“ห๊ะ เอ่อคุณชายใหญ่กับฮูหยินอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ท่าทางงงงวยของสาวใช้ทำนางคิดว่าเดี๋ยวคงต้องถามกันอีกยาว แต่ตอนนี้ช่างก่อน

“ต้องทำให้สงสารสินะ” นางจำได้ว่าสาวใช้บอกนางว่าร่างเดิมชอบเรียกร้องความสงสารจากพี่ชายใหญ่ ซึ่งอาจจะเป็นพี่น้องคนละแม่ก็เป็นได้ และเพื่อยั่วประสาทบ้านใหญ่ นางคิดว่าเดาถูก เพราะร่างเดิมนางก็มีความคิดเช่นนี้

“ฮึก พี่ใหญ่ข้านึกว่าข้าจะตายดับจากโลกนี้ไปแล้วฮือออ” การร้องไห้เป็นเผาเต่าทำสาวใช้ถอยล่น นึกว่าจะเปลี่ยนแต่อย่างไรก็ยังเป็นคุณหนูตัวแสบของนางคนเดิม

“พี่ชายเจ้ามาแล้ว เหตุใดจึงเกิดเรื่องขึ้นได้” หยางซีเฟ่ยถามเอากับสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“เรียนคุณชายใหญ่ เมื่อบ่ายนี้ที่จวนใหญ่ได้ส่งเที่ยบเชิญไปทุกตระกูลขุนนางให้มาร่วมดื่มน้ำชา แต่คุณหนูรองที่ไม่ได้รับเชิญ อยากไปร่วมด้วยเพราะอย่างไรก็เป็นคนในตระกูลหยาง แต่ทันทีที่เหยียบเท้าเข้าไป เหล่าสตรีที่เป็นสหายคุณหนูใหญ่ต่างหัวเราะและพูดจาทับถมเรื่องคุณหนูรองเป็นบุตรสาวบ้านนี้แท้ๆแต่ไม่ได้รับเชิญ จากนั้นจึงพูดจารุนแรงใส่กันไปมา คุณหนูใหญ่ยกมือขึ้นมาเตรียมสั่งสอนคุณหนูรองที่ต่อล้อต่อเถียงกับคุณหนูสกุลอื่นเจ้าค่ะ แต่คุณหนูรองหลบทัน จึงเป็นคุณหนูใหญ่ที่ตกลงไปในสระ จากนั้นสาวใช้ของคุณหนูใหญ่จะวิ่งไปช่วยคุณหนูใหญ่ กลับชนคุณหนูรองเต็มๆจนตกลงไป แต่…ไร้ผู้ใดจะลงไปช่วยเจ้าค่ะทุกคนเอาแต่หัวเราะคุณหนู” นางฟังทุกอย่างพร้อมผู้เป็นพี่ชายก็เกิดคำถามว่า…ร่างบางบ้าดีเดือดแค่ไหน จึงบุกเดี่ยวมีแค่สาวใช้แสนซื่อคนนี้ไปปะทะกับเหล่าคุณนี้นิสัยเสียพวกนั้นกัน!!

“เป็นเจ้าหรือที่ลงไปช่วย” นางหันไปถามสาวใช้ก่อนพบว่าหญิงสาวส่ายหัว

“สหายของคุณชายใหญ่เจ้าค่ะที่ลงไปช่วย” ได้คำตอบเช่นนั้นแต่นางก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดี ตอนที่ตกลงไปคล้ายกับว่านางเห็นผู้เป็นแม่ในภพก่อน เดินมาจูงมือนาง แล้วนางก็มาตื่นที่นี่

“คงเป็นเหลียงหย่งฉีที่มาพบข้าช่วยเจ้าไว้” หยางซีเฟ่ยบอกด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะรู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา

“น้องรองเจ้ามีไข้” ตัวร้อนรุมๆทำเขาเอ่ยท้วง

“อาจจะเป็นเพราะเสื้อผ้าข้าบางเกินไป ชุดพวกนี้ผ่านการปะชุนมานับไม่ท้วน พี่ชายใหญ่น้องขอให้บ่าวออกไปซื้อเสื้อผ้าสำเร็จชุดใหม่ได้หรือไม่เจ้าคะ” นางเตรียมดึงถุงเงินออกมาจากข้างเอว เพราะตอนสำรวจนางเห็นมันอยู่ในนั้น สาวใช้ถึงกับตาโต ก่อนหน้านี้คุณหนูรองของนางไม่มีเงินสักตำลึงเหตุใดบัดนี้จึงสามารถหยิบขึ้นมาได้หน้าตาเฉย

“เก็บเงินของเจ้าเอาไว้เถิด ฮูหยิน พอจะมีชุดใหม่ให้น้องสาวของข้าบ้างหรือไม่” เขามองน้องน้อยอย่างน่าเวทนา เด็กสาวร่างกายผอมบางขาดมารดาเหมือนขาดต้นไม้ใหญ่ และเพราะเขารับราชการทหารลาดตระเวนจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่ที่จวนนัก

“ท่านพี่เดิมทีท่านแม่สามีไม่อนุญาติให้นำผ้าที่เป็นของปูนบำเน็จมาใช้กับเรื่องไร้ประโยชน์” หยางเพ่ยเพ่ยเอ่ยขึ้น แม้จะเป็นคำที่เอ่ยด้วยความนอบน้อมแต่ความหมายก็คือไม่มีให้น้องสาวนอกคอกของสามี

“ไร้ประโยชน์อย่างไร! น้องรองก็เป็นน้องข้า หากเจ้าพูดจาเหลวไหลอีกอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” น้ำเสียงเย็นเหยียบทำหยางเพ่ยเพ่ยก้มหน้านิ่ง

“ข้าขัดทำสั่งแม่สามีไม่ได้จริงๆเจ้าค่ะ” นางยังยืนยันคำเดิม หยางซีเฟ่ยเตรียมลุกขึ้นเอาเรื่อง แต่นางจับแขนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายที่แสนดีกับนางเอาไว้เสียก่อน

“พี่สะใภ้ ข้าเองเข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่ใหญ่คงไม่อยากให้ข้าใช้ของเที่ยบเท่าคนบ้านใหญ่…เช่นนั้นไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากจะขออนุญาติให้บ่าวของข้าออกไปซื้อผ้าสักสองสามฉือมาปักเย็บ” นางเอ่ยอย่างเกรงใจซึ่งผิดวิสัยนัก เพราะปกติหากมีคนให้ท้ายเช่นนี้คงร้องไห้เรียกร้องความเห็นใจไปแล้ว

“อย่าลำบากเจ้าเลย เฟิ่งหลั่นไปแจ้งแม่นมจวงข้าอยากได้ผ้าที่ปูนบำเน็จจากวังหลวงสัก2-3ผืน ใครขัดคำสั่งให้มาบอกข้า!! ไปเถอะ!!” สาวใช้ลังเลเพียงคู่แต่พอนางพยักหน้าให้ก็รีบออกไป