เพื่อความอยู่รอด

เมื่อจัดเตรียมสำรับเรียบร้อยเป็นเวลาเดียวกับที่ท่านแม่ทัพเดินกลับมาจากอาบน้ำพอดี เหล่าสาวใช้จึงล่าถอยออกจากกระโจม

”ท่านพี่เห็นเหล่าทหารพูดคุยกันว่าซีเจียงแล้งหนักทุกปี ที่นั่นมีบ่อน้ำหรือว่าทำการเกษตรหรือไม่เจ้าคะ“ ตอนที่นั่งรถม้ามีบางช่วงที่นางเข้าไปในมิติอีกครั้งซึ่งนับว่าเป็นครั้งที่สองที่นางได้เข้าไปสำรวจ นางพบปฏิทินที่น่าจะเรียกว่าพิเศษได้ ในนั้นแจ้งว่าวันใดฝนตก วันใดมีไฟป่า และวันใดมีข้าศึก มันวิเศษมากๆจนนางแอบคำนวนว่า ถึงแม้จะมีภัยแล้งแต่หากมีการจัดการน้ำที่ดี เสบียงไม่ขาดย่อมมีผลดีในระยะยาว

“มีแม่น้ำล้อมรอบค่ายทหาร แต่ยามมีภัยแล้งและฝนไม่ตกก็แห้งขอด เพราะด้านล่างเป็นดินทรายที่พัดมาจากทะเลทรายพร้อมน้ำ มักดูดซึมเอาน้ำไป และในเมื่อดินส่วนใหญ่เป็นดินทราย การทำการเกษตรก็ยิ่งไม่เป็นผล อาหารส่วนใหญ่มักมาจากการล่าสัตว์และขุดหัวพืชกินประทังชีวิต รอทางการช่วยเหลือ” นางขมวดคิ้วขุ่นคิด

“ทางการมอบเสบียงให้เพียงสามเดือนครั้ง และให้เฉพาะค่ายทหาร ที่มีทหารราวๆแสนนาย แล้วชาวบ้านหล่ะเจ้าคะ”

“เป็นค่ายทหารที่แบ่งเสบียงให้ ส่วนเหล่าทหารก็ออกไปล่าสัตว์เอามาประทังชีวิตกันอีกที อาอิ่งยามภัยแล้งมาแม้แต่น้ำอาบเจ้าก็อาจจะไม่มี” หน้าตาเหยเกของนางทำเขานึกเอ็นดู

“ท่านเชื่อเรื่องเทวดาให้โชคหรือไม่เจ้าคะ” เขามองนางอย่างสงสัย

“ตอนที่ข้าตกน้ำ ข้าพบกับเทพธิดาองค์นึง ท่านประทานพรให้ข้ามีมิติลับไว้คอยช่วยเหลือ อะๆ อย่าพึ่งว่าข้าบ้า ข้ายังสติอยู่ครบ” เรื่องนี้นางตัดสินใจอยู่นานว่าจะบอกเขาดีหรือไม่

แต่ในโลกแห่งนี้ความเป็นไปได้ทุกอย่างย่อมมี ไม่เช่นนั้นจะมีเทพเซียน หรือเหล่าผู้มีวรยุทธ์เหาะเหินเดินอากาศได้อย่างไร เรื่องนักพตที่บำเพ็ญตนจนมีฤทธิ์แรงกล้า นางก็เคยได้ยินสามสาวอย่างเฟิ่งหรั่น อาซาน อาซือคุยกัน นางจะมีบ้างจะเป็นอะไรไป

“ข้าเชื่อเจ้า” เขาคีบอาหารเข้าปากพร้อมบอกว่าเชื่อนางงั้นหรือ

“ผิดคาดแฮะ”

“ตอนข้าลงไปช่วยเจ้า เจอ…น่าจะเทพธิดาองค์นึงแต่งตัวไม่เหมือนเจ้ากับข้า ฝากฝังให้ดูแลเจ้า แล้วเจ้าจะนำสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตข้า” เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้นนางถึงกับน้ำตาซึม เป็นแม่ของนางจริงๆ เหมือนที่นางเจอตอนโดนกดน้ำในโลกที่แล้ว

“เอาไว้เจ้าไปถึงซิงเจียงเจ้าลองดูเอาเถิดว่ามีสิ่งใดที่เจ้าพอจะช่วยได้ ข้าจะเป็นเกาะคุ้มกันภัยให้เจ้าเอง อาอิ่ง…เรื่องนี้ควรเก็บเป็นความลับ ไม่เช่นนั่นจะนำภัยมาหาเจ้า แม้แต่ข้าเอง เจ้าก็ไม่ควรบอกจนหมด” นางพยักหน้า

“เอาเป็นว่าหากเจ้าทำสิ่งใดข้าจะไม่สงสัย หรือว่าข้าต้องเรียกเจ้าว่าธิดาแห่งโชคของข้าดี” เพราะเห็นดวงตางามแดงกร่ำเขาจึงนึกสงสารเปลี่ยนเป็นเย้าแหย่แทน

“ข้าขอถามอีกนิด” เมื่อเขาพยักหน้าอนุญาตินางจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก

“ท่านมีสตรีนางใดรออยู่ที่จวนหรือไม่ เอ่อ หากมีข้าต้องปฏิบัติตัวเช่นไร” นางรู้ว่ายุคสมัยนี้ไม่ถือเรื่องมีอนุ แม้ในใจจะคัดค้านแต่นี่คือเรื่องธรรมชาติที่นางฝืนไม่ได้ เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ยิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นหนิงกวนโหวยิ่งมีแต่คนอยากจับต้อง

“ไม่มี ไม่มีสตรีใดรอข้าที่จวน และไม่มีสตรีใดอยู่ข้างกาย บ่าวรับใช้หรือพ่อบ้านของข้าล้วนเป็นบุรุษ ส่วนบ่าวสตรีที่เจ้าเห็นเดินทางมาด้วยกันนั้น เป็นคนที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ เรื่องหน้าที่ในจวนให้เจ้าเป็นจัดการทั้งหมด” นางเงยหน้าพร้อมยิ้มให้เขารู้ว่านางโล่งใจเพียงใด สัมผัสอบอุ่นบนฝ่ามือที่เขาลูบลงบนหัวนางทำนางใจน้วยไปหมด

“ไม่ใช่ว่าข้าถือเรื่องอนุ คือ…ข้าเพียงไม่ชอบตบตีแย่งชิง ข้าจะพยายามเข้าใจท่านหากวันข้างหน้ามีเหตุต้องรับอนุเข้ามา” นางพยายามเปิดใจให้กว้างแม้มันจะยากเย็น นางไม่อยากตายด้วยน้ำมือคนอื่นรอบสอง

“ตั้งแต่บรรพบุรุษล่วงเลยมายังพ่อข้า ทุกคนล้วนมีฮูหยินคนเดียว ไม่รับอนุ ไม่รับสตรีใดหากภรรยาไม่อนุญาติ เจ้าวางใจแม้ตอนนี้เจ้ากับข้าเหมือนคนแปลกหน้าไม่มีเวลาได้ศึกษากันอย่างที่ควรจะเป็น แต่วันที่ข้าตัดสินใจยื่นขอสมรสพระราชทาน ข้าเองตั้งใจจะเปิดใจกับเจ้าให้มากหน่อย เจ้าเอง…ก็ค่อยๆเรียนรู้กันไป” นางยกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้า

“ข้าจะช่วยท่านให้ผ่านพ้นภัยแล้ง และจะอืม….เป็นฮูหยินที่ไม่เอาแต่ใจตนเอง” จบคำพูดนางเขาถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่ นานเท่าใดแล้วที่เขาไม่ได้หัวเราะเช่นนี้ เพราะเขาเองพอจะมองความแสบสันของนางออกอยู่บ้าง การที่ทำตัวดีเชื่อฟังนั้นไม่ใช่ตัวตนของนางสักนิด เพียงแต่ทำเพื่อความอยู่รอด

“เป็นตัวของตัวเองเถิด หากเจ้าไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร ข้ารับได้ทั้งหมด”