All Chapters of Too Late, Mr. CEO: I Left With Your Baby: Chapter 151 - Chapter 160

Samantala, maganda at elegante si Stacey. Mapula ang kanyang mga labi na parang cherry, kaakit-akit at nakatutukso. Bahagyang yumuko si Franco.Dumikit ang noo niya sa noo ni Stacey. Nagtagpo ang kanilang mga ilong.Napakaperpekto ng pagkakataong iyon. Isang pagkakataong pinalampas ni Luke.At sa buhay na ito...Nakatakda si Stacey na maging kanya. Napakalapit nila. Hindi na kailangan ng mga salita. Parang nagkakaintindihan na ang kanilang mga puso.Bahagya nang yumuko ang manipis na labi ni Franco, malapit nang dumampi sa mapulang labi ni Stacey. Ngunit bigla itong umiwas.“Huwag kang mag-ilusyon.”“Hindi na kita mamahalin kailanman.”Bahagyang ngumiti si Franco.“Kung ganoon... minahal mo ba ako noon?”“Ako...”Napatigil si Stacey.“Kung sasabihin kong nilamon lang ako ng selos at sobrang sakit ng puso ko... maaawa ka ba sa akin?”Sa malamig na hangin ng gabi, mahigpit na hinawakan ng mga kamay ni Franco ang baywang ni Stacey at bahagya siyang itinaas. Dahan-dahang lumapit ang kanya

Naipaimbestigahan na ni Trixie si Raymond. At lumabas na maayos at naaayon sa proseso ang pagpasok nito sa kumpanya.Ang patakaran tungkol sa mga natanggal nang empleyado na hindi na muling tatanggapin ay pangunahing para sa mga importanteng tauhan sa mga pangunahing departamento.Ordinaryong empleyado lamang si Raymond. Hindi siya kabilang sa blacklist. Tumingin si Trixie sa kanya.“Anong ginagawa niya rito?”Sumagot si Raymond,“Sabi niya may mahalaga raw siyang kailangang gawin.”“Sa tingin ko... pupunta siya kay Franco.”Ika-28 palapag.Opisina ng Presidente. Hindi na kumatok si Stacey. Binuksan niya ang pinto at diretsong pumasok. Abala si Franco sa pagsusuri ng mga dokumento. Nang marinig ang ingay, nag-angat siya ng tingin. Nang makita kung sino iyon, tumigil ang kanyang kamay sa pagsusulat.Huminto si Stacey sa harap niya.“Ang mga champagne roses... ikaw ba ang nagpadala?”Dahan-dahang inilapag ni Franco ang kanyang panulat. Paos ang kanyang boses nang sumagot.“Oo.”“Ako ang

Sa sumunod na segundo, binuhat ni Franco si Stacey na hirap nang tumayo at dinala siya sa isang maliit na silid sa tabi.“Christian, isara mo ang pinto.”Agad namang hinila ni Christian palabas si Trixie.“Trixie, maaari ka nang umalis.”Ngunit patuloy pa rin itong sumigaw.“Franco! Ako ang nagmamahal sa iyo! Pinatay ni Stacey ang anak natin...”Naputol ang kanyang mga salita nang tuluyan nang maisara ang pinto.Sa maliit na silid, maingat na inilagay ni Franco si Stacey sa sofa.Lumuhod siya sa tabi nito at mahigpit na hinawakan ang kanyang kamay.Sinubukan ni Stacey na bawiin ang kamay niya ngunit hindi niya magawa.Masakit pa rin ang kanyang ulo, kaya hinayaan na lamang niya iyon. Hindi nagtagal, nakatulog siya habang hawak ni Franco ang kanyang kamay. Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas nang unti-unti siyang magising.Ngunit naroon pa rin si Franco sa parehong posisyon. Mahigpit pa rin nitong hawak ang kanyang kamay. Umupo si Stacey at sinubukang bawiin ang kamay niya.

Apat na taon na siyang naghihintay. Hindi makakasama ang maghintay pa siya nang kaunti. Kung si Xin Xin lamang ang nag-iisang anak ni Stacey...kung gayon, natural lamang na anak din niya ito. Pagkaalis ni Stacey, umalis din si Trixie. Nagmaneho siya patungo sa mansiyon ng pamilya Mondragon.Tinawagan siya ni Bella at sinabing nakabalik na ang ama ni Franco at ipinapapunta siya nito.Dinala niya ang pinakamaganda at pinakamahalagang regalo na mayroon siya sa bahay. Ngunit nang ilagay niya iyon sa ibabaw ng octagonal table, ni hindi man lamang ito tiningnan ni Mr. Mondragon.“Trixie, hindi ka naman siguro pumunta rito para lang magbigay ng regalo!”Pagkarinig nito, agad napaluha si Trixie.“Uncle, narinig mo na ba?”“Ibinaba ni Franco ang posisyon ko at inilipat ako sa Administration Department dahil kay Stacey.”“Sa totoo lang, wala naman akong problema kung saan ako nagtatrabaho. Pero kapag naroon ako, mas kaunti ang pagkakataon kong mapalapit kay Franco.”Tahimik lamang na humigop n

Nakatayo si Franco sa harap ng matandang babae.“Ako.”Hinaplos ng matanda ang kanyang buhok at napabuntong-hininga.“Alam kong ikaw iyon. Tahimik at maingat na bata si Stacey. Hindi niya magagawa ang ganoong bagay—ang basta na lang yumakap o humawak kay Tangtang nang sapilitan.”Bahagyang nanigas ang balikat ni Franco. Hindi iyon halos napansin, ngunit malinaw na naapektuhan siya. Magalang siyang nakatayo sa harap ng matanda, hindi gumagalaw.“Hindi ko napigilan ang sarili ko at naging padalos-dalos ako. Nagalit po kayo dahil doon. Sorry po.”“Ang nakaraan ay nakaraan na.”“Hindi ko ito sinasabi dahil sinisisi kita.”“Pero hiwalay na kayo ngayon. Hindi na tama na magpatuloy pa kayo nang ganito.”“Mula ngayon, maging magkaibigan na lamang kayo.”“Kung may iba ka pang iniisip... kalimutan mo na.”“Hindi kami karapat-dapat sa atensyon mo.”Biglang napatingala si Franco. May bahid ng pagpipigil at kahihiyan sa kanyang mga mata.“Magkaibigan?”“...Sige. Susundin ko po kayo.”Sumulyap siya