5

ชายชู้คนนั้นแม่เลี้ยงของนางก็จ้างมาทำให้คนเข้าใจผิด สุดท้ายพระเอกก็เกลียดพระชายาผู้นี้หนักกว่าเดิม

แต่ครั้งนี้ นางจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมด และเอาคืนอย่างสาสม มู่หรงซียกยิ้มอย่างชั่วร้าย คนอ่านนิยายจบแล้วอย่างข้า ไม่มีวันยอมโดนรังแกง่ายๆ หรอก!

ยามไฮ่ผ่านไปไม่นาน ภายในเรือนเงียบสงบ ทันใดนั้น หน้าต่างถูกเปิดออกช้า ๆ เงาร่างหนึ่งแอบย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง

ชุ่ยหลัน! ซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทของมู่หรงหว่านนั่นเอง ในมือของนางถือกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ก่อนค่อยๆ เป่ายานอนหลับเข้ามาในห้อง

ควันสีขาวจางลอยกระจายทั่วบริเวณ บนเตียง มู่หรงซีรีบคว้าผ้ามาปิดจมูกเอาไว้แน่น ก่อนแกล้งเอนตัวลงนอนนิ่ง ๆ ไม่นานนัก ชุ่ยหลันก็ย่องเข้ามาในห้อง

“หลับแล้วจริงๆ ยานอนหลับออกฤทธิ์เร็วดีจริง” นางหัวเราะหยันเบา ๆ ก่อนรีบเปิดประตูให้คนด้านนอกเข้ามา

มู่หรงหว่านเดินเข้ามาพร้อมฮูหยินหลิว สีหน้าสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความโลภ เมื่อเห็นหีบสินสอดเรียงราย ดวงตาพวกนางก็เป็นประกายทันที

“ท่านแม่ ของพวกนี้ล้วนเป็นของล้ำค่าทั้งนั้น” มู่หรงหว่านลูบหีบทองคำอย่างหลงใหล

“จิ่นอ๋องใจกว้างกับนังโง่นี่เกินไปแล้ว”

ฮูหยินหลิวยิ้มเย็น

“ต่อไปของพวกนี้ก็จะเป็นของเจ้า รีบเปลี่ยนเร็วเข้า อย่าได้ชักช้า” ฮูหยินหลิวรีบหันไปสั่งในทันที บ่าวรับใช้หลายคนรีบยกหีบปลอมเข้ามาแทนที่ ส่วนของจริงถูกทยอยขนออกไปทีละหีบ

มู่หรงซีนอนนิ่งอยู่บนเตียง แอบเหลือบตาดูผ่านผ้าห่ม

โอ้โห… เอาไปจริงด้วย เหลือให้ข้าสักหีบก็ไม่ได้หรือ นางแทบอยากลุกขึ้นไปด่าหน้าสองแม่ลูกเดี๋ยวนั้น แล้วก็ตบให้หน้าหัน แต่ต้องอดทนเอาไว้

แค้นนี้ต้องชำระ!

มู่หรงหว่านหัวเราะเยาะพลางมองคนบนเตียง

“โง่จริงๆ โดนขโมยของถึงขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก แต่ยาสลบของท่านแม่ยอดเยี่ยมไปเลยเจ้าคะ”

ฮูหยินหลิวปรายตามองมู่หรงซีอย่างรังเกียจ

“อย่างนางมีสิทธิ์อะไรได้ของดีเช่นนี้ รอแต่งเข้าตำหนักชิงอันเมื่อไร ข้าจะให้นางค่อยๆ ถูกคนทั้งเมืองหลวงเหยียบจนจมดิน บีบบังคับให้นางทำทุกอย่างที่เราต้องการ ทำให้ชิงอ๋องเกลียดนางเข้าไส้ จากนี้ไปนางก็ต้องพึ่งพิงแต่เรา ผัวก็เกลียด พ่อก็ไม่รัก แม่ก็ชิงตายไปซะก่อน ถ้านางยังอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องถูกเราเหยียบจนจมดิน”

ไม่นานนัก ทุกอย่างก็ถูกสับเปลี่ยนจนหมด สองแม่ลูกจึงพากันจากไปอย่างพึงพอใจ หลังเสียงฝีเท้าหายไป มู่หรงซีค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งทันที

“ฮึ!” นางยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่นาน ชิงอวี้ก็รีบวิ่งกลับเข้ามาอย่างร้อนรน

“คุณหนู บ่าวตามไปแล้วเจ้าค่ะ พวกนางเอาหีบทั้งหมดไปซ่อนเอาไว้ที่เรือนเก็บของด้านตะวันตกเจ้าค่ะ”

มู่หรงซีพยักหน้าช้าๆ ราวกับทุกอย่างอยู่ในแผน ชิงอวี้กลับยิ่งร้อนใจ

“คุณหนูเจ้าคะ พวกนางขโมยสินเดิมของท่านไปหมดแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดท่านยังยิ้มอยู่อีก”

มู่หรงซีหัวเราะเบาๆ ก่อนหยิบเมล็ดแตงขึ้นมาแทะต่ออย่างอารมณ์ดี

“เพราะจะมีเรื่องสนุกให้ดูอย่างไรเล่า ละครเรื่องนี้พวกนางเล่นแล้ว ข้าก็ต้องช่วยแสดงให้จบ”

ทั่วทั้งเมืองหลวงในวันนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก ถนนสายหลักถูกปูด้วยผ้าแดงยาวเหยียด เสียงประทัดดังสนั่นไม่ขาดสาย ขบวนเกี้ยวสมรสของจิ่นอ๋องผู้สำเร็จราชการยิ่งใหญ่จนผู้คนทั้งเมืองต่างออกมายืนมุงดูตลอดสองข้างทาง

“สมกับเป็นจิ่นอ๋องจริงๆ”

“สินสอดมากมายเพียงนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็น”

“แต่ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ใช้วิธีสกปรกถึงได้แต่งเข้าจวนอ๋องมิใช่หรือ”

“เฮ้อ…น่าเสียดายจริงๆ ท่านอ๋องน่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ดีกว่านี้” เสียงซุบซิบดังไปทั่ว

ภายในจวนมู่หรงเองก็คึกคักไม่แพ้กัน

มู่หรงซีนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในชุดเจ้าสาวสีแดงทองงดงาม ชิงอวี้กำลังช่วยปักปิ่นให้นางด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“คุณหนู วันนี้ท่านงดงามมากจริงๆ เจ้าค่ะ”

“งดงามแล้วอย่างไร สุดท้ายก็ต้องแต่งกับสามีเย็นชาที่ตายตอนจบอยู่ดี” มู่หรงซีพึมพำ

ชิงอวี้กะพริบตาปริบ ๆ

“คุณหนูพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ บ่าวฟังไม่ชัด”

“ไม่มีอะไรหรอก” หญิงสาวรีบไอแห้งๆ กลบเกลื่อน

จากนั้นดวงตากลมก็เหลือบมองหีบสินเดิมจำนวนมากด้านนอกเรือน มุมปากยกขึ้นช้าๆ

ได้เวลาเล่นละครแล้ว…

ไม่นานนัก เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากหน้าจวน

“จิ่นอ๋องผู้สำเร็จราชการมาถึงแล้ว!”

ผู้คนแตกตื่นทันที ขบวนสินสอดยาวเหยียดจนแทบมองไม่เห็นปลายแถว หีบแดงจำนวนมหาศาลถูกหามเข้ามาอย่างสง่างาม องครักษ์ในชุดดำยืนเรียงรายเต็มสองข้างทาง

กลางขบวน รถเข็นสีดำทองค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา

เซียวจิ่นอันนั่งอยู่บนนั้น สีหน้าเย็นชาน่าเกรงขามดังเดิม

เพียงปรายตามอง ทุกคนก็รีบก้มหน้าลงต่ำอย่างหวาดกลัว

มู่หรงหว่านที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินหลิวแอบกำชายเสื้อแน่นด้วยความริษยา

มู่หรงซีถูกพาออกมาจากเรือนในชุดเจ้าสาวเต็มยศ ผู้คนรอบด้านต่างมองนางด้วยสายตาซับซ้อน

บางคนดูแคลน

บางคนอิจฉา

บางคนรอดูเรื่องสนุก

หญิงสาวเดินผ่านหีบสินเดิมของตน ก่อนชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นจึงเหลือบมองชิงอวี้ สาวใช้คนสนิทเข้าใจทันที รีบพยักหน้ารับเบาๆ

ไม่นาน เด็กเล็กกลุ่มหนึ่งก็วิ่งเล่นเข้ามาใกล้หีบสินสอดทั้งหมดทั้งฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว

“ฮ่า ๆ ๆ!”

“จับข้าให้ได้สิ!”

เด็กน้อยวิ่งชนกันไปมาอย่างสนุกสนาน

จังหวะนั้นเอง

ปัง!

เชือกที่มัดหีบไว้พลันหลุดออก

หีบใบหนึ่งเปิดอ้าออก!

จากนั้นอีกใบ…อีกใบ…ก็ล้มตามกันราวโดมิโน ผู้คนแตกตื่นทันที

“ระวัง!”

“หีบล้มแล้ว!”

มู่หรงเจิ้งหน้าซีด รีบหันกลับไปมอง สิ่งแรกที่หล่นออกมาจากหีบสินเดิมของมู่หรงซีคือก้อนหิน!

กระดาษเก่าๆ จำนวนมากกระจายเต็มพื้น

ทั้งลานพลันเงียบกริบ ทุกคนอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง ชิงอวี้รีบยกมือปิดปากแสร้งตกใจ

“สวรรค์! เหตุใดสินเดิมคุณหนูถึงกลายเป็นเช่นนี้เจ้าคะ!”

มู่หรงหว่านกับฮูหยินหลิวหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง แต่ยังไม่ทันตั้งตัว

เพล้ง!

เด็กคนหนึ่งหัวเราะคิกคัก ก่อนหยิบแท่งทองจากหีบสินสอดของจิ่นอ๋องขึ้นมาปาเล่น