LOGINความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหล่บ่าเข้ามาเต็มหัว นี่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่กำลังอ่านอย่างนั้นเหรอ
ว้าวุ่นน่ะสิ
หม้อยาอาจารย์ระเบิด
ไอ้หยา... ข้าต้องตายแน่ ๆ แต่ตอนนี้ข้ากำลังจะตายจริง ๆ
มู่หรงซีก้มมองสภาพตัวเอง เสื้อผ้ายับเยิน ไหล่ขาวมีรอยแดงจางๆ สมองพลันขาวโพลน
“ไม่จริง…”
“ไม่จริงใช่หรือไม่…”
ปัง!
ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง
ฮูหยินหลิวนำสาวใช้และบ่าวหลายคนบุกเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
ทันทีที่เห็นภาพบนเตียง นางก็ร้องเสียงหลง
“สวรรค์!”
“ซีเอ๋อร์!”
มู่หรงซีหน้าเหวอ หนีไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้วจริง ๆ อะไรนี่ ทะลุมิติเข้ามาในฉากแรกของนิยายที่โดนจับได้ว่าแอบลักลอบได้เสียกับผู้สำเร็จราชการ
ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เอ่อ... ก็เอาไว้ที่เดิมน่ะสิ ข้าต้องเคร่งขรึมเอาไว้ สติมาปัญญาเกิด แต่ข้าไม่ค่อยมีปัญญาเสียด้วยสิ
“คุณหนูใหญ่! เหตุใดท่านถึง…ถึง…”
สาวใช้หลายคนรีบเบือนหน้าหนี ฮูหยินหลิวรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปาดน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที
“ชื่อเสียงของบุตรสาวข้า…จบสิ้นแล้ว!”
เสียงเคลื่อนไหวบนเตียงดังขึ้น เซียวจิ่นอันลืมตาช้าๆ ด้วยความมึนงง ก่อนที่จะจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้ พลันดวงตาของเขาก็เย็นเยียบราวน้ำแข็ง เขากวาดมองรอบห้อง ก่อนหยุดที่หญิงสาวข้างกาย
แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาทันที ทุกคนในห้องหน้าซีดเผือด
ฮูหยินหลิวรีบคุกเข่าลงร้องไห้
“ท่านอ๋อง! ซีเอ๋อเป็นบุตรสาวของจวนอัครเสนาบดีนะเพคะ บัดนี้เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ขอท่านโปรดรับผิดชอบนางด้วยเถิด ไม่เช่นนั้นนางคงต้องอับอายขายหน้าเป็นขี้ปากชาวบ้านไปทั่วเมือง ชาตินี้คงไม่มีชายใดมาสู่ขอ ออกเรือนไม่ได้อีก เลวร้ายถึงขั้นต้องปลงผมบวชชีเป็นแน่แท้”
ไอ้หยา... ข้าไม่อยากปลงผมบวชชี
มูหรงซีคิดในใจ และเสียงในใจของนาง เซียวจิ่นอันก็ได้ยิน เขาไม่เห็นนางขยับปาก แต่กลับได้ยินเสียงในใจของนาง เป็นไปได้อย่างไร
เซียวจิ่นอันสีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง นางไม่อยากปลงผมบวชชีก็ต้องบวช เพราะนางใช้วิธีการสกปรกวางยาเขาเพื่อให้ร่วมหลับนอนด้วย เขาไม่มีวันเอาผู้หญิงชั่วช้าคนนี้เข้าจวนอย่างเด็ดขาด
เขาจำได้เพียงเมื่อคืนถูกลอบวางยา จากนั้นสติเลือนรางและสตรีตรงหน้าก็ปรากฏตัวขึ้น
ในเมืองหลวง ผู้ที่กล้าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้กับเขา ล้วนไม่มีลมหายใจสักคนเดียว
สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มตกลงบนมู่หรงซี รังสีสังหารแผ่ออกมาจนคนทั้งห้องหนาวสะท้าน
มู่หรงซีแทบอยากร้องไห้ เพราะตอนนี้นางจำได้หมดแล้ว นี่มันฉากเปิดเรื่องในนิยาย และนางดันทะลุมาอยู่ในร่างพระชายาผู้โชคร้ายที่ต้องตาย
บวชชีก็บวชชี ตอนส่งขึ้นเขาไปอยู่ที่วัดข้าค่อยหนีไปก็ได้ มู่หรงซีคิดในใจ
เซียวจิ่นอันได้ยินเสียงในใจของนางก็หรี่ตามอง นี่นางคิดจะหนีการบวชเช่นนั้นหรือ เขานี่แหละจะจัดการไม่ให้นางหนีได้
ช่างเถอะ ข้าไม่แต่งงานกับผู้สำเร็จราชการที่ต้องถูกวางยาพิษจนตายหรอก ทำหน้าเย็นชาโหดเหี้ยมใส่ข้า คงไม่รู้สินะว่าท่านต้องตาย ข้าหนีก่อนดีกว่า ไม่แต่งก็ไม่แต่งไม่ต้องทำหน้าเหมือนโดนบังคับแบบนั้นก็ได้
“โอ๊ย! ท่านบีบคอข้าทำไม แค่ก แค่ก แค่ก ข้าหายใจไม่ออก แค่ก แค่ก” มู่หรงซีตีมือแกร่งของเซียวจิ่นอันที่บีบคอนางจนแทบสิ้นใจ ภาพนั้นทำให้ทุกคนตกใจ
“เจ้าบอกว่าใครต้องตายนะ”
“แค่ก แค่ก ข้ายังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ท่านปล่อยข้าก่อน แค่ก แค่ก” ประโยคของนางทำให้เขาชะงัก เขาลืมไปว่านางยังไม่ได้พูด แต่เขาได้ยินเสียงในใจของนาง เขาจึงคลายมือออก
“แค่ก แค่ก แค่ก” มู่หรงซีไอติดกันหลายครั้ง พลางลูบคอไปมา
ไอ้หยา... ไอ้ท่านอ๋องบ้านี่ ทำข้าเกือบตาย ให้ตายยังไงข้าก็ไม่แต่งงานกับเขา และมีจุดจบอนาถเช่นนั้นเด็ดขา ข้าต้องรีบชิ่งหนีก่อนดีกว่า
“ท่านน้า ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็ได้ มันเป็นอุบัติเหตุ ข้ากับท่านอ๋องโดนวางยา” มู่หรงซีรีบโบกไม้โบกมือไปมา คว้าผ้าห่มมาคลุมกาย รู้สึกกดดันเหลือเกินในตอนนี้ คนที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ทุกคนต่างทำหน้าเอือมระอาเมื่อได้ยินคุณหนูใหญ่ของตระกูลมู่พูดเช่นนั้น
ฮูหยินหลิวยิ้มเหยียดออกมา การทำให้มู่หรงซีเสียชื่อเสียงเป็นสิ่งที่นางต้องการเป็นอันดับแรก และทำให้อ๋องผู้สำเร็จราชการได้ผู้หญิงไม่ดี ไม่มีความสามารถอะไรไปเป็นเมียคือสิ่งที่นางต้องการเป็นอันดับสอง
ฮองเฮาเป็นญาติผู้พี่ของนาง ดังนั้นคนที่จะได้ครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้และมีฐานะกำลังที่มั่นคงต้องเป็นองค์ชายใหญ่เท่านั้น และลูกสาวของนางก็จะได้เป็นฮองเฮาองค์ต่อไป
ส่วนมู่หรงซีน่ะเหรอ ก็คือเบี้ยหมากบนกระดานที่นางจะสังหารเมื่อไหร่ก็ได้ นางก็เหมือนลูกไก่ในกำมือจะบีบก็ตายจะคลายก็รอด อัฐิของอีกฝ่ายอยู่ในมือของนาง นางจะเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ให้มู่หรงซีวางยาอ๋องผู้สำเร็จราชการจนตาย เป็นยาพิษที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่มีรส รับรองว่าตรวจจับไม่ได้แน่นอน และคนที่จะวางยาได้ก็ต้องอยู่ใกล้ตัวเท่านั้น
“ได้อย่างไรกัน เจ้าเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนอัครเสนาบดี เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วแต่บอกว่าไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้นี่นะ เหลวไหล” ฮูหยินหลิวไม่ยินยอม
ก็ใช่น่ะสิ จะให้ข้าแต่งเข้าจวนไปเป็นพระชายาแล้ววางยาท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการน่ะสิ ข้าไม่ทำเด็ดขาด ถ้าข้าทำก็จะเหมือนต้นฉบับ ต้องตายแน่ ๆ ข้าต้องหาทางชิ่งหนีตอนนี้เลย
เสียงในใจของมู่หรงซีทำให้เซียวจิ่นอันหรี่ตามอง นี่แม่เลี้ยงของนางคิดจะวางยาพิษเขาอย่างนั้นเหรอ นางรู้เรื่องอะไรมากมายเช่นนี้ บางทีเสียงในใจของนางอาจจะเป็นประโยชน์กับเขา
“ไม่ต้องรับผิดชอบจริงๆ” มู่หรงซียังโบกไม้โบกมือปฏิเสธรัว ๆ
“ใช่” เซียวจิ่งอันเอ่ยออกมา
“เห็นไหม ท่านอ๋องก็ยังเห็นด้วยกันข้า ไม่ต้องรับผิดชอบ ใช่แล้วท่านอ๋อง”
“ใช่ เสียหายไปแล้วก็ต้องแต่งงาน ข้าจะขอพระราชทานสมรสจากเสด็จพี่ จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
“ห๊า... ท่านว่าอะไรนะ” มู่หรงซีตาโตเท่าไข่ห่าน
“ก็รับผิดชอบว่าที่พระชายาของข้าไง” เขาดึงไหล่นางเข้ามากอด สีหน้าอำมหิต มู่หรงซีกัดปากทำตาปริบๆ
ทำไมนางปฏิเสธแล้วไม่เป็นไปตามพล็อตเรื่อง แต่เขายังจะต้องแต่งงานกับนางอยู่อีก หรือนางหนีชะตาที่ต้องตายไม่ได้
เซียวจิ่งอันมองด้วยความสงสัย เสียงในใจของนางที่บอกว่าเป็นไปตามพล็อตเรื่องและต้องตายคืออะไร หรือพล็ตเรื่องที่แม่เลี้ยงของนางกับฮองเฮาสมคบคิดกัน ในเมื่อเขาอยากรู้ว่าฮองเอาจะทำอะไรต่อ เขาเองก็คงต้องแต่งงานกับนาง ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือเช่นนั้นหรือ เซียวจิ่งอันคิดในใจ
เซียวจิ่นอันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางฎีกาลงช้า ๆ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย“ข้าจัดการเอง”สายตาทุกคู่เป็นประกายทันทีหนึ่งชั่วยามต่อมา มู่หรงซีกำลังเดินกลับเรือนอย่างสบายใจ แต่พอเดินเข้ามาในสวนใหญ่ นางก็ชะงักทันที เพราะตรงกลางสวน เซียวจิ่นอันกำลังยืนอยู่ใต้ต้นเหมยใช่ ยืนอยู่จริงๆ ไม่ได้ใช้รถเข็นแล้ว ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำปักลายทอง ผมยาวพลิ้วไหวตามสายลม ใบหน้าหล่อเหลาราวเซียนบนสวรรค์ และที่สำคัญ กลีบดอกเหมยกำลังปลิววนรอบตัวเขาอย่างงดงามมู่หรงซีตาค้างโอ๊ย… สามีข้าหล่อเกินไปแล้ว!!!แต่ความจริงคือ ด้านหลังพุ่มไม้ เซียวจิ่นเฉิงกำลังโปรยดอกไม้จนเหงื่อตก“เร็ว ๆ ๆ ดอกไม้หมดแล้ว!”อีกด้านหนึ่ง หยุนเฟิงกำลังพัดแรงจนแขนแทบหลุด“ลมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เซียวจิ่นเหยียนยืนกุมขมับ รู้สึกอับอายแทนพี่ชายเหลือเกิน แต่เซียวจิ่นอันยังคงยืนนิ่งอย่างเท่ราวกับไม่รู้เรื่องอะไรมู่หรงซีเดินเข้ามาช้า ๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ“ท่านอ๋อง…” นางกุมอกตัวเอง“ท่านหล่อมาก…”เซียวจิ่นอันยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนยื่นมือออกไปหานาง มู่หรงซีรีบคว้ามือเขาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความฟิน“โอ๊ย…ข้าจะเป็นลม”เซียวจิ่นอันมองนางนิ่งๆ ก่อนพูด
“จิ่นอ๋อง หม่อมฉันผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตด้วย” รู้แล้วว่าหมดหนทางแล้วจริงๆ คนที่หนุนหลังก็โดนจัดการไปแล้วมู่หรงซีมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ“ตอนข้าขอร้อง พวกเจ้าเคยไว้ชีวิตข้าหรือ”ทั้งสองชะงัก หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ สายตาเย็นลงทีละน้อย“พวกเจ้าวางยาข้ากับท่านอ๋อง ขโมยสินเดิมมารดาข้า สับเปลี่ยนสินสอด ปล่อยข่าวใส่ร้าย เอาอัฐิท่านแม่มาข่มขู่ข้า”ยิ่งพูด สีหน้าพ่อของนางที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆ มู่หรงซีหัวเราะเย็น“รู้หรือไม่ ตอนนั้นข้ากินข้าววันละมื้อยังยาก ฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ถ่านไฟ เสื้อผ้าขาดก็ไม่มีคนสนใจ ส่วนมู่หรงหว่าน” นางหันไปมองน้องสาวต่างมารดา“กลับได้ทุกอย่างดีที่สุด”มู่หรงหว่านรีบส่ายหน้า“ไม่จริง เจ้าใส่ร้ายข้า!”แต่จังหวะนั้นเองเพียะ!!!เสียงตบดังลั่น ทุกคนตกใจ เพราะคนที่ลงมือคืออัครเสนาบดีมู่มู่หรงหว่านล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าชาไปหมดทั้งแถบ นางเงยหน้ามองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ“ทะ…ท่านพ่อ…”อัครเสนาบดีมู่ตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ ก่อนหันไปมองอนุหลิวอย่างเจ็บปวด“หลายปีมานี้ ข้าให้อำนาจดูแลจวนแก่เจ้า คิดว่าเจ้าจะดีกับลูกของข้า แต่เจ้ากลับใส่ร้ายลูกข้า หลอกข้า
“ไม่!!!” องค์ชายใหญ่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกองครักษ์ของเซียวจิ่นอันจับเอาไว้ทันที“พาตัวไป” เสียงทรงอำนาจของจิ่นอ๋องดังขึ้น เหมือนปิดทางหนีขององค์ชายใหญ่อย่างสิ้นเชิงภายในพระราชวัง ฮ่องเต้เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังอ่านฎีกาอยู่ จู่ ๆ ขันทีหลวงก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่เกิดเรื่องแล้ว”ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”แต่พอเห็นองค์ชายใหญ่ถูกหามเข้ามาในสภาพเลือดท่วมทั้งตัว ฮ่องเต้ถึงกับลุกพรวดทันที“อวี้เฉิน!”ฮองเฮาที่รีบตามมาทีหลังถึงกับกรีดร้อง“ลูกข้า!”หมอหลวงหลายคนรีบกรูกันเข้ามารักษา บรรยากาศทั้งตำหนักวุ่นวายไปหมดมู่หรงซีที่ยืนอยู่กับครอบครัวจวนจิ่นอ๋อง ตอนนี้หน้าซีดเล็กน้อยโอ๊ย… ขนาดข้ายังเจ็บแทนเลย เป็นภาพที่สยองจริงๆ ความคิดในใจของนางทำให้จิ่นอ๋องต้องเอามือปิดตาพระชายาเอาไว้ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงใหญ่ก็หน้าซีด ก่อนคุกเข่าลง“ฝ่าบาท…”ฮ่องเต้รีบถามทันที“เป็นอย่างไรบ้าง!”หมอหลวงตัวสั่น“กระหม่อมไร้ความสามารถ ของสำคัญขององค์ชายใหญ่” เขากลืนน้ำลาย “ไม่อาจใช้การได้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทั้งตำหนักเงียบกริบ ฮองเฮาทรุดลงทันที“ไม่!!! ไม่จริง”องค์ชายใหญ่ที่นอน
“แน่นอน” เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นส่วนเยวี่ยเหนียงก็ยิ้มหวานอย่างพอใจ ทั้งสองกำลังแนบชิดกันอย่างเร่าร้อน โดยไม่รู้เลยว่า ตอนนี้จดหมายลับฉบับหนึ่งเพิ่งถูกส่งไปถึงอนุซูในจวนองค์ชายใหญ่ อนุซูอ่านจดหมายจบก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ“องค์ชายใหญ่กำลังอยู่ที่หอเยว่เซียงกับหญิงคณิกาคนโปรด” มือของนางสั่นเทา ตั้งแต่ถูกแต่งเป็นอนุ องค์ชายใหญ่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งดุด่า ตบตี และเย็นชา แต่นางยังอดทน เพราะคิดว่าสักวันเขาจะรักตนจริง ๆแต่ตอนนี้ เขายังไปเกลือกกลั๊วกับหญิงชั้นต่ำอีก“สารเลว!” อนุซูปัดถ้วยชาจนแตกกระจัดกระจาย จากนั้นก็พาคนบุกออกจากจวนอย่างเดือดดาลภายในหอเยว่เซียง มู่หรงซีกำลังกินไก่อบอย่างมีความสุข“อร่อยมาก…”กุ้ยไทเฟยเองก็พยักหน้าพลางมองลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู“อร่อยก็กินเยอะๆ นะ” ประโยคนั้นอบอุ่น หลังมือของแม่สามีลูบหลังของนางเหมือนนางเป็นเด็กๆครอบครัวนี้เลี้ยงข้าดีเกินไปแล้วนางคิดในใจ แต่ความคิดในใจของนางทำให้คนรอบข้างหัวเราะชอบใจใหญ่จังหวะนั้นเองปัง!!!ประตูห้องตรงข้าม ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง อนุซูในชุดหรูหราพุ่งเข้ามาพร้อมสาวใช้หลายคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความ
เซียวจิ่นอันคว้าแขนนางเอาไว้ทันที“ไปกัน”“หา จะพาข้าไปไหน” นางทำหน้าเหวอ“เหยียนเอ๋อร์จะไปสารภาพรัก พวกเราต้องไปเป็นสักขีพยาน”ก่อนนางจะทันตั้งตัว เซียวจิ่นอันก็อุ้มนางขึ้นรถม้าในทันที หญิงสาวทำหน้าเหลอหลาอย่างหนัก“เดี๋ยวนี้เลยหรือ”“อืม”“ตอนนี้ แต่ไม่ดีมั้ง”“ดี”เซียวจิ่นอันตอบเรียบ ๆ ดวงตาวาววับมุ่งมั่น ไม่ให้ทางรอดนางปฏิเสธได้“น้องชายข้าใจร้อน”เซียวจิ่นเหยียนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคือข้ออ้าง ที่จริงนี่คือการจับชายโฉดหญิงชั่วให้ได้คาหนังคาเขาต่างหากเล่าด้านนอก หยุนเฟิงรีบควบม้าออกไปทันทีตามคำสั่งลับของเซียวจิ่นอัน พร้อมกระจายข่าวทั่วเมืองหลวงว่า“วันนี้เหยียนอ๋องจะสารภาพรักคุณหนูซู ถึงขั้นเตรียมขอแต่งงาน ที่นอกเมือง”ชาวบ้านแตกตื่นทันที“จริงหรือ เหยียนอ๋องจะมีพระชายาแล้ว รีบไปดูเร็ว เห็นว่าใครไปเป็นสักขีพยานจะได้รับซาลาเปาและขนมด้วย”ไม่นานนัก หน้าบ้านพักนอกเมืองก็เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งชาวบ้าน ขุนนาง และพวกชอบดูเรื่องชาวบ้านมู่หรงซียืนงงอยู่หน้าประตู“พวกเรามาทำอะไรที่นี่กัน”เซียวจิ่นอันยกมุมปาก“เดี๋ยวเจ้าก็รู้”จากนั้นปัง!!!หยุนเฟิงกระแทกประตูจนเปิดผางทันที ก่อนตะโกนเสียงดั
“ภรรยาที่รักของข้า” เขากระซิบระหว่างจูบ “ข้าอยากมีลูกกับเจ้า”ริมฝีปากเขาลากไล้ลงมาตามลำคอขาวผ่อง ดูดเบาๆ จนเกิดรอยแดงจางๆ มือใหญ่ลูบไล้ลงไปตามเนินอกอวบอิ่ม มู่หรงซีครางแผ่ว“ท่านอ๋อง อืม... ข้าทรมานเหลือเกิน”“ข้ารู้” เขาจูบปลอบลงบนไหล่ขาวเนียนละเอียด“ข้าจะอ่อนโยน แต่ข้าก็หิวเจ้ามาก”ร่างกายกำยำแน่นด้วยกล้ามเนื้อแกร่งบดเบียดกับนางอย่างเร่าร้อน มู่หรงซีหน้าแดงจัด แต่ดวงตากลับพร่ามัวด้วยความปรารถนาเซียวจิ่นอันก้มลงเลียวนยอดอกนุ่มนิ่มสีสดของนาง ลิ้นร้อนผ่าววนเวียนรอบยอดถันที่กำลังชูชัน ดูดดึงเบาๆ จนนางครางเสียงสั่นระริกมืออีกข้างลูบไล้ลงไปยังเนินลับที่แดงระเรื่อ นิ้วเรียวยาวลูบวนรอบเม็ดเล็กๆ ที่อ่อนไหวที่สุด จนน้ำหวานไหลหยาดเยิ้ม“อ๊าท่านอ๋อง ข้าเสียว” นางบิดเอวไปมา มือเล็กๆ สอดเข้าไปในผมดำของเขา กดศีรษะเขาแนบแน่นกับอกตัวเองเขายิ้มในลำคอ“ชุ่มฉ่ำขนาดนี้ ยังบอกว่าเจ็บอีกหรือ” จากนั้นเขาก็เลื่อนตัวลงต่ำ จูบไล้ลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ลงไปยังเนินนุ่มที่ชื้นแฉะ ลิ้นร้อนผ่าวแทนที่นิ้ว ดูดดึงเม็ดอ่อนอย่างทะนุถนอม วนเวียนซ้ำๆ จนมู่หรงซีตัวเกร็งกระตุก ครางชื่อเขาออกมาด้วยเสียงหวานซ่าน“ท่านอ๋
ชายชู้คนนั้นแม่เลี้ยงของนางก็จ้างมาทำให้คนเข้าใจผิด สุดท้ายพระเอกก็เกลียดพระชายาผู้นี้หนักกว่าเดิมแต่ครั้งนี้ นางจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมด และเอาคืนอย่างสาสม มู่หรงซียกยิ้มอย่างชั่วร้าย คนอ่านนิยายจบแล้วอย่างข้า ไม่มีวันยอมโดนรังแกง่ายๆ หรอก!ยามไฮ่ผ่านไปไม่นาน ภายในเรือนเงียบสงบ ทันใดนั้น หน้าต
เซียวจิ่นอันรับราชโองการ สีหน้าเรียบเฉย“กระหม่อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้มองน้องชาย ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่น“หากนางทำให้เจ้าลำบากใจ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ แต่หากนางถูกผู้อื่นบงการ ข้าจะไม่ปล่อยคนเบื้องหลังไว้แน่”เซียวจิ่นอันกำราชโองการในมือแน่น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา“แน่นอนพ่ะย่ะค่
เขารู้ดีว่าฮองเฮาไม่ชอบเขา เพราะฮ่องเต้โปรดปรานเขาซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ มากกว่าลูกชายของตนเอง นั่นทำให้ฮองเฮาระแวงว่าเขาจะยึดอำนาจแล้วลูกชายตัวเองจะไม่ได้เป็นรัชทายาท เพราะฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งรัชทายาท แต่แต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทน เขาจึงระวังตัวมาตลอด ตั้งแต่มีปัญหาจากการโดนลอบทำร้ายตอนไปสู้ศึกที่ช
“โง่เง่าเกินไปแล้ว!” เสียงใสดังลั่นตำหนักปรุงยาเล็กๆ บนยอดเขาเซียนมู่หรงซีนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ มือหนึ่งถือพัดคอยโบกไฟ อีกมือเปิดนิยายเล่มหนาจนแทบปิดหน้าไม่มิด ดวงตากลมโตจ้องตัวหนังสือเขม็ง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังศึกษาคัมภีร์ลับแห่งสวรรค์ทว่า… สิ่งที่นางอ่านหาใช่ตำราวิชาเซียนไม่แต่เป็







