Chapter 5: Sweet words

Wala talaga akong gusto sa ganito.

Iyong tipong kasama mo siya sa iisang lugar, tapos parang inaasahan nilang okay ka lang—parang normal lang lahat.

Napatingin ako kay Crisanto nang mabilis lang. Sandali lang. Parang gusto ko lang siguraduhin na hindi ako nag-iimagine.

Pero sa isip ko, ang dami nang pumapasok.

Mabilis akong mag-overthink.

Kapag tahimik siya, iniisip ko may problema.

Kapag nagsasalita siya, iniisip ko baka hindi naman para sa akin.

Kapag tumitingin siya, iniisip ko baka may ibang tinitingnan siya.

At ngayon… may kausap siyang ibang lalaki tungkol sa kung ano-ano. Mga “sweet words” daw.

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko.

"Ayoko nito." ani ko, mahina pero halatang naiirita.

Ayoko ng ganitong pakiramdam.

Yung parang ikaw lang yung hindi sigurado sa lahat.

Yung parang ikaw lang yung hindi kabilang.

Napatingin ako ulit sa kanya.

Si Crisanto Olivio Justo.

Malamig ang aura niya gaya ng dati. Parang walang pakialam sa mundo. Parang lahat ng sinasabi ng iba ay dadaan lang sa kanya.

Pero bakit ganito?

Bakit ako yung kinakabahan?

Bakit ako yung naiisip ang kung anu-ano?

Huminga ako nang malalim.

"Hindi naman ako dapat ganito, ah."

Pero kahit anong pigil ko, mas lalo lang lumalala ang nasa isip ko.

At lalo na nung narinig ko siyang magsalita.

"Tapos na ba yung drama mo sa isip mo?"

Natigilan ako.

Napatingin ako agad sa kanya.

Parang alam niya.

Parang binabasa niya lahat ng iniisip ko kahit hindi ko sinasabi.

Bahagya siyang ngumisi.

Yung ngising nakakainis.

"Kung ano man yang iniisip mo, mali ka na agad."

Mas lalo akong nainis.

"Ano bang alam mo sa iniisip ko?"

Diretso ang tingin niya sa akin.

"Marami."

Isang salita lang.

Pero parang ang bigat.

Napairap ako kahit kinakabahan.

"Ang yabang mo talaga."

Tumawa siya nang mahina.

Hindi malakas.

Hindi rin peke.

Pero mas lalo akong kinabahan dahil doon.

"Kung gusto mong mag-overthink, go ahead." sabi niya, nakasandal pa sa upuan.

"Pero tandaan mo… hindi lahat ng iniisip mo tungkol sa’kin ay totoo."

Natigilan ako.

Sandali.

Anong ibig niyang sabihin doon?

Hindi ako makasagot.

Parang may gustong bumigkas sa bibig ko pero hindi lumalabas.

Samantalang siya, nakatingin lang sa akin na parang wala lang.

Parang ako lang yung apektado.

At sa loob-loob ko…

"Bakit ganito siya? Bakit parang alam niya lagi kung paano ako guluhin?"

Hindi ko alam.

Pero isang bagay lang ang sigurado ko.

Mas lalo akong naguguluhan sa kanya kaysa sa sarili ko.

"Okay, anong plano mo sa akin?"

Diretso kong tanong habang nakatingin kay Crisanto Olivio Justo. Hindi ko maitago ang kaba sa dibdib ko, pero pinilit kong magmukhang kalmado.

Tahimik siya.

Parang mas lalo pang lumalim ang katahimikan sa loob ng bar na iyon.

Mahal ang lugar. Maingay kanina, pero ngayon parang kami lang ang naiwan sa mundo. Ilaw ng bar, malamlam at kumikislap, pero sa paningin ko parang lalo lang nagpapalinaw ng tensyon sa pagitan namin.

Humigpit ang hawak ko sa bag ko.

"Ayoko nito."

Mahina kong sabi, pero sapat para marinig niya.

Nakita kong bahagyang gumalaw ang panga niya. Parang may gustong sabihin, pero pinipigilan lang.

Si Crisanto.

Laging kontrolado.

Laging parang alam niya ang lahat.

Pero hindi ako.

Hindi ko alam kung bakit ako nandito.

Hindi ko alam kung bakit ako kasama nila.

At lalong hindi ko alam kung ano ang “plano” na sinasabi niya.

Napatingin ako sa paligid.

Mga lalaking nakaitim.

Mga matang hindi mo mabasa kung kaaway o kakampi.

Parang isang maling hakbang lang, pwede nang matapos ang lahat.

Napakagat ako sa labi.

"Bahala na."

Mahina kong bulong sa sarili ko.

Wala naman na akong choice.

Wala naman akong matatakbuhan.

Kaya kahit natatakot ako, pinilit kong itaas muli ang tingin ko sa kanya.

At doon ko nakita si Crisanto na nakatingin din sa akin.

Diretso.

Malamig.

Pero sa likod noon… parang may kung anong kakaiba.

Parang hindi lang siya galit.

Parang hindi lang siya boss.

Parang may ibang dahilan kung bakit ako nandito.

"Takot ka," mahinang sabi niya.

Hindi tanong.

Kundi pahayag.

Napairap ako kahit kinakabahan.

"Hindi."

Ngumisi siya.

Isang maliit na ngisi.

Yung tipong parang hindi siya naniniwala sa kahit anong sinasabi ko.

"Lahat ng tao dito, natatakot."

Nanahimik ako.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.

"Eh ikaw?" tanong ko.

Saglit siyang natigilan.

Isang segundo lang.

Pero nakita ko iyon.

Bago pa bumalik ang malamig niyang ekspresyon.

"Ako?" ulit niya.

Tumango ako.

Bahagya siyang sumandal sa upuan.

Tumingin sa akin na parang sinusukat ako mula ulo hanggang paa.

Tapos, sa mababang boses…

"Hindi ako natatakot."

Malamig.

Matatag.

Pero sa paraan ng pagkakasabi niya… parang mas may laman pa roon na ayaw niyang ipakita.

Napatingin ako sa baso ko sa mesa.

Hindi ko alam kung bakit pero biglang bumigat ang pakiramdam ko.

"Anong klaseng lugar ba ‘to?"

"Anong klaseng tao ba siya?"

Muli akong tumingin sa kanya.

At sa pagkakataong iyon, hindi na siya ngumisi.

Diretso na lang ang tingin niya sa akin.

Parang may sinasabing hindi niya kailangang bigkasin.

At doon ko lang napagtanto…

Sa gabing iyon, hindi lang ako basta “dinala” sa bar.

Parang unti-unti akong isinabak sa mundong hindi ko na kayang takasan.

At ang pinakamasaklap…

Ang mukhang hindi ako papayagang makaalis nang basta-basta.

"Wala na akong gusto sa asaran na ‘to!"

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Pakiramdam ko ay sumabog na ang lahat ng inis ko sa loob ng dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit ako nandito, pero isa lang ang sigurado ko—ayoko na.

Kung pwede ko lang siyang ipakulog ngayon, ginawa ko na. Kung pwede lang umalis at kalimutan ang lugar na ‘to, ginawa ko na rin.

Kaya nagdesisyon akong tumayo.

At lumabas.

Habang naglalakad ako palayo, narinig ko ang sigaw ni Crisanto sa likuran ko.

Hindi ko siya nilingon.

Ayoko.

Mas lalo lang akong maiinis kung makikita ko pa ang mukha niyang mayabang.

Mabilis ang mga hakbang ko. Gusto ko lang makalayo.

Pero bago pa ako tuluyang makalabas, may humarang sa harap ko.

Napahinto ako.

Napatingin ako pataas.

Bodyguard.

"Boss niyo may saltik sa utak," bulong ko habang napapailing.

Napatingin siya sa akin, seryoso ang mukha.

"Ma’am, pinababalik po kayo doon ni Sir."

Napairap ako.

Seryoso ba siya?

Ako? Babalik?

"Ayoko nga, kuya," sabi ko sabay iwas ng tingin at konting pabebe na tono.

Parang biglang bumigat ang paligid.

Pero hindi ako natinag.

Ayoko na talaga.

Hindi ko na alam kung bakit ako pinipilit manatili doon, pero isa lang ang malinaw sa akin—

Kung si Crisanto ang dahilan kung bakit ako naiirita nang ganito...

Mas lalo akong dapat lumayo sa kanya.