جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เจียงจือเซี่ยทำหน้างุนงง อยากกินของอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? ดูสิ แค่ได้ของกินอร่อย ๆ ก็ดีใจขนาดนี้แล้วเย็นวันถัดมา รถลอยฟ้าประจำราชวงศ์ก็มาจอดตรงหน้าวิลล่าตรงเวลาเจียงจือเซี่ยกำชับลู่เจวี๋ยเรียบร้อยแล้วจึงออกไปขึ้นรถพระราชวังไม่ได้เป็นวังแบบโบราณ แต่เป็นฐานปฏิบัติการขนาดใหญ่แบบครบวงจรพื้นที่ตรงกลางเป็นเขตที่พักอาศัยของราชวงศ์ ส่วนโดยรอบกระจายเป็นเขตวิจัย เขตประชุม เขตฝึกฝน และพื้นที่ใช้งานอื่น ๆ อีกมากมาย อำนาจของจักรวรรดิแบ่งออกเป็นสามส่วน กองทัพอยู่ในมือกษัตริย์ ส่วนการค้า การแพทย์ ความบันเทิง และอุตสาหกรรมอื่น ๆ อยู่ภายใต้การควบคุมของสามตระกูลขุนนางใหญ่และต้นทางของทรัพยากรทั้งหมดเหล่านี้ ล้วนอยู่ในมือของราชินีเพศเมียสรุปง่าย ๆ ก็คือ กษัตริย์มีอำนาจ ขุนนางมีเงิน ส่วนราชินีเพศเมียมีทั้งอำนาจและเงินเจียงจือเซี่ยทอดถอนใจ นี่แหละตัวท็อปของจริงในเนื้อเรื่องเดิม ต่อให้นางเอกไปถึงตอนจบก็ยังมีอำนาจไม่เหนือกว่าราชินีเพศเมีย เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้รถลอยฟ้าลงจอดในเขตชั้นในของพระราชวัง คนรับใช้พาเธอเข้าไปในห้องอย่างนอบน้อม ก่อนนำชุดราตรีมาให้หนึ่งชุดเจียงจือเซี่ยมอ

ทั้งสองเปิดขวดแล้วลองชิม รสชาติหวาน ๆ แทบไม่มีกลิ่นเหล้าเลยเจียงจือเซี่ยนึกว่าเป็นเครื่องดื่มน้ำผลไม้ จึงดื่มไปไม่น้อยเจียงหวยไม่พอใจ “เหล้านี่แย่เกินไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย”เจียงจือเซี่ยดึงขวดมาไว้ข้างตัว “ถ้าพี่ไม่ดื่ม ฉันดื่มเอง วางไว้เฉย ๆ เลย”พอดีเทอร์มินัลของเจียงหวยดังขึ้นเขาก้มมองอยู่สองสามวินาทีแล้วลุกขึ้น “ฉันต้องไปข้างหน้าทักเพื่อนสองคน เธอนั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันกลับมาหา”“ไปเถอะ ๆ”หลังเจียงหวยจากไป สวนก็กลับมาเงียบสงบเจียงจือเซี่ยนั่งอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมาเธอโซเซลุกขึ้นยืนเหล้านี่...ฤทธิ์ตามมาทีหลังแรงขนาดนี้เลยเหรอ?……หลังคุยกับเจียงหลินเสร็จ เจียงถิงอยู่ในงานเลี้ยงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขอตัวกลับแม้เขาจะเป็นตัวเอกของงาน แต่เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็เข้าใจกันดี งานเลี้ยงต้อนรับแบบนี้แค่เขามาโผล่ตัวก็เพียงพอแล้ว หลังจากนั้นก็เป็นช่วงของเหล่าขุนนางที่ดื่มกินและพบปะสังสรรค์กันเขาอยู่ต่อก็ไม่ได้ช่วยอะไรระหว่างเดินผ่านทางเดินกลับห้องพัก จู่ ๆ เขาก็ได้กลิ่นหอมกลิ่นหนึ่งเป็นกลิ่นนั้นของเจียงจือเซี่ย...แต่เข้มข้นกว่าและดึงดูดใจกว่าเดิมเขาขมว

เธอจำได้ว่าหลังนางเอกกลับมาได้ไม่นาน ก็สนิทถูกคอกับซูเฉิน นักบำบัดอัจฉริยะของจักรวรรดิราวกับรู้จักกันมานานตั้งแต่แรกพบ ทั้งสองร่วมมือกันวิจัยยาระงับชนิดใหม่ จนโด่งดังไปทั่วอยู่ช่วงหนึ่งแต่ว่า...ซูเฉินไม่ได้เสียโฉมหรอกเหรอ?ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่ซูเฉินพบกับนางเอก ใบหน้าทั้งหมดของเขาเต็มไปด้วยรอยไฟไหม้ แถมยังขาดหูไปข้างหนึ่งด้วย เขาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนโดยสวมหน้ากากตลอดส่วนสาเหตุ เนื้อเรื่องกลับไม่เคยอธิบาย มีแต่เขียนซ้ำไปซ้ำมาว่านางเอกคอยถามไถ่ดูแลและมอบความอบอุ่นให้เขาอย่างไรซูเฉินหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมา “ครับ ราชินีเพศเมีย”เจียงจือเซี่ยจ้องใบหน้าหล่อเหลาของเขา มันไม่ตรงกับเนื้อเรื่องเลยสักนิดเจียงหลินไว้ใจซูเฉินมาก จึงลุกขึ้นออกไปจัดการแขกในงานเสียเลยหลังจากเจียงหลินออกไป ในห้องก็เหลือเพียงเจียงจือเซี่ยกับซูเฉินสองคนซูเฉินก้มตาลง เอ่ยเสียงนุ่ม “องค์หญิง ผมจะใช้พลังจิตตรวจร่างกายของท่าน อาจเป็นการล่วงเกิน ขออภัยด้วยครับ”เจียงจือเซี่ยพยักหน้าแม้พลังจิตของเพศผู้จะมีพลังโจมตี แต่พลังจิตของบางเผ่ากลับไม่ได้มีพลังโจมตีรุนแรงนัก และยังสามารถนำพลังจิตไปใช้ในด้านอื่นได้ เช

เธอหันไปหยิบเค้กชิ้นเล็กที่เอากลับมาเมื่อวานออกจากตู้เย็น “รีบกินนี่หน่อย จะได้กลบรสขม”เพราะลู่เจวี๋ยมองเห็นไม่ชัด ปกติเวลากินข้าวไม่ใช้มือหยิบก็ใช้ช้อนใหญ่ แต่ของละเอียดอย่างเค้กต้องใช้มีดกับส้อม ถ้าปล่อยให้เขากินเอง คงเละเทะแน่เจียงจือเซี่ยจึงลงมือป้อนเอง ใช้ส้อมจิ้มเค้กแล้วยื่นไปที่ปากเขา “อ้าปาก”ลู่เจวี๋ยอ้าปากอย่างว่าง่ายความหวานหอมของครีมละลายในปาก กลบรสขมของยาไปจนหมด“อร่อยไหม?”“อร่อย”เจียงจือเซี่ยยิ้ม ก่อนตัดอีกชิ้นป้อนเขาเป็นแบบนี้คำแล้วคำเล่า จนถึงชิ้นสุดท้าย ครีมด้านบนกองสูงเกินไป จึงสั่นไหวแล้วหล่นลงมาเจียงจือเซี่ยยื่นมือไปรับตามสัญชาตญาณ มือเปื้อนครีมเต็มไปหมด“อ๊ะ เสียดายจัง ครีมตรงนี้หนาสุดเลย ข้างล่างยังมีแยมอีก...”เธอกำลังจะไปล้างมือ จู่ ๆ ข้อมือก็ถูกจับไว้“องค์หญิง ผมเลียได้ไหม?”เจียงจือเซี่ยอึ้งไป : หา? อะไรนะ?เพียงชั่วพริบตาเดียว ลู่เจวี๋ยก็ก้มหน้าลงแล้วปลายลิ้นเลียผ่านด้านในข้อมือของเธอ พาครีมก้อนนั้นไปยังฝ่ามือ แล้วเลียตามรอยเส้นบนฝ่ามือไปจนถึงปลายนิ้วทั้งตัวของเจียงจือเซี่ยแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย...จริง ๆ ก็ไม่ค่อย

“องค์หญิงเป็นอะไรไป? เลือกซูเฉินจริง ๆ เหรอ?”“ไอ้คนไร้ค่านั่น แถมยังเป็นแค่นักบำบัด ราชวงศ์จะยอมรับให้เป็นสามีเอกขององค์หญิงเหรอ?”“ถ้าองค์หญิงชอบจริง ๆ ก็ไม่แน่นะ...พวกนายว่าหรือว่าองค์หญิงชอบสไตล์นี้? แบบบอบบาง อ่อนแอ นุ่มนิ่มอะไรทำนองนั้น...”“หึ แต่พูดจริง ๆ นะ หน้าตาของซูเฉินนั่น...”เสียงพูดคุยหยุดลงกะทันหันพวกเขามองเจียงถิงที่เดินเข้ามา ก่อนรีบคำนับ “องค์ชายใหญ่”เจียงถิงสีหน้าเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองพวกเขา ก้าวยาว ๆ ไปยังตำหนักข้างเจียงจือเซี่ยเดินออกมาพร้อมซูเฉิน ทั้งสองเดินห่างกันไม่ใกล้ไม่ไกล“...สรุปก็คือ ถึงฉันจะไม่รู้ว่านายอยากให้ฉันเลือกทำไม แต่ถ้านายอยากยุติความสัมพันธ์นี้เมื่อไร ก็บอกฉันได้ตลอดนะ”ปลายนิ้วของซูเฉินหดเกร็งเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบาอย่างจนใจ “องค์หญิงรับปากผมด้วยนะครับ ว่าเรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ”“ฉันรู้ ๆ!” เจียงจือเซี่ยพยักหน้ารัว ๆเรื่องนี้จะบอกใครไม่ได้เด็ดขาดอยู่แล้ว!แต่เธอก็ยังเป็นห่วงอยู่บ้าง ในสังคมที่เพศเมียเป็นใหญ่และเพศผู้อยู่ต่ำกว่าแบบนี้ ต่อให้ภายหลังตัดความสัมพันธ์กันได้จริง แค่ป้ายชื่อว่า “อดีตคู่หมั้นขององค์หญิง” ก็ติดตัว