11

ปองรักรีบซอยเท้าเล็กเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ปลายเท้ายังไม่ทันเอื้อมแตะบันไดขั้นแรกก็ถูกแสงแขมายืนกอดอกขวางทางไว้ ทำให้เธอเลี่ยงไปอีกด้าน แต่อีกฝ่ายขยับตัวมาขวางไว้ จนเธอถึงกับขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ

“ขอทางด้วยค่ะคุณแม่บ้าน”

“เสียมารยาท ที่บ้านไม่เคยสอนหรือไงไม่ให้วิ่งในบ้าน” แสงแขแกล้งหาเรื่องตำหนิเพื่อถ่วงเวลา เพราะรู้ว่าพฤกษ์กำลังเรียกหาและโกรธที่ปองรักทิ้งให้ธวัชชัยอยู่ในห้องเพียงลำพัง เธออยากให้เจ้านายหนุ่มอารมณ์เดือดปะทุจนถึงจุดสูงสุด

“นี่คุณคิดจะทำอะไร” เสียงป้ามาลีดังขึ้นแทรก

“เปล่านี่” แสงแขตอบพลางยักไหล่

“รีบขึ้นไปเถอะค่ะคุณรัก”

“ค่ะป้ามาลี” ปองรักขานรับแล้วรีบเดินขึ้นไปยังห้องนอนของธวัชชัย ทันทีที่หมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปก็ปะทะสายตาดุกร้าวของพฤกษ์

“ไปไหนมา!” เขาถามด้วยน้ำเสียงดุดันแข็งกร้าวจนคนฟังผวา

“เอ่อ...ฉันเอาชามไปเก็บค่ะ” จะเรียกว่าเศษชามก็ว่าได้ ปองรักพลางส่ายตามองไปยังตัวต้นเรื่อง

“ไปเก็บชามใช้เวลาเป็นครึ่งชั่วโมงเลยเหรอ”

“เอ่อ...” ปองรักถึงกับพูดไม่ออก

“ฉันให้เธอมาคอยดูแลพ่อฉัน จำข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ได้ไหม”

“จำได้ค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว

“หากมีครั้งหน้าอีกครั้ง บ้านเธอถูกยึดแน่ จำไว้” เขากล่าวเสียงหนักแน่นและดุดัน

“จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วค่ะ” ปองรักรีบให้คำมั่น

“งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง” ธวัชชัยเอ่ยขึ้นหลังบุตรชายคุยกับปองรักเสร็จเรียบร้อย

“เอ่อ...เธอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” พฤกษ์หันไปไล่ปองรักออกจากห้อง เพราะเขาต้องการคุยกับบิดาเป็นการส่วนตัว

“ค่ะ” หญิงสาวรีบพาตัวออกจากห้องนอนของธวัชชัยทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายต้องไล่ซ้ำ

พฤกษ์มองตามจนแน่ใจว่าหญิงสาวออกไปจากบริเวณหน้าห้องนอนแล้ว เขาจึงหันมามองหน้าบิดาอย่างครุ่นคิด “ให้ผมเปลี่ยนพี่แสงมาดูแลคุณพ่อแทนปองรักดีไหมครับ” เขาไม่พูดใช่จะไม่เห็นสภาพของปองรักในแต่ละวัน ไหนจะภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาแอบติดไว้อีก

“ไม่!”

“แต่คุณพ่อต่อต้านการดูแลของปองรักทุกอย่าง”

“แกห่วงปองรักเหรอ” ธวัชชัยอดถามบุตรชายไม่ได้

“เอ่อ...” แววตาสลดวูบเพียงเสี้ยววินาที “ผมไม่มีทางห่วงคนที่ทำลายครอบครัวของเรา ผมแค่ไม่อยากให้คุณพ่อรู้สึกอึดอัด สุขภาพจิตของคุณพ่อสำคัญที่สุด”

“ถ้าพ่อต้องการให้แม่แกมาดูแล แกทำให้พ่อได้ไหม”

“เอ่อ...” พฤกษ์ถึงกับพูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยพูดไม่เคยขอร้องมารดา แม้แต่ชวนมาเยี่ยมยังถูกปฏิเสธ

“ถ้าทำไม่ได้ก็ให้ปองรักมาดูแลเหมือนเดิม”

“งั้นคุณพ่อก็ต้องให้ความร่วมมือทำกายภาพบำบัดด้วยสิครับ อาการจะได้ดีขึ้น”

“นี่ปองรักฟ้องแกเหรอ” น้ำเสียงชายสูงวัยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“เปล่าครับ รายนั้นไม่เคยปริปากพูด แต่ผมพอจะเดาได้ จากสภาพของปองรักที่เห็นทุกๆ วัน”

“ทำไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก เสียเวลาทำเปล่าๆ”

“แต่ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่เหรอครับ” เขาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้บิดาเปลี่ยนความคิด

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตกลงเรื่องงานเป็นยังไงบ้าง”

“ช่วงนี้มีหลายโพรเจกต์ที่ต้องประมูล ส่วนเรื่องบ่อนผมอยากปิด”

“ปิด!” ธวัชชัยตกตะลึงในสิ่งที่บุตรชายพูด ซึ่งมันไม่เคยมีอยู่ในหัวเขามาก่อน

“ใช่ครับ ผมคิดมาสักพักหนึ่งแล้ว”

“ธุรกิจที่พ่อสร้างมันมากับมือ”

“และมันทำให้คุณพ่อเจ็บปางตาย”

“ก็ยังไม่ตายนี่” ธวัชชัยสวนกลับทันที

“หากคนนั้นเป็นผมแทนล่ะครับ” พฤกษ์อยากรู้นักว่าบิดายังจะต้องการทำมันต่ออยู่ไหม

“เอ่อ...” คำพูดของบุตรชาย ทำเอาคนเป็นพ่อไปไม่ถูก

“ว่าไงครับ หากคนต่อไปที่ศัตรูคุณพ่อต้องการเป็นผมขึ้นมา คุณพ่อจะว่ายังไงครับ”

“มันคงไม่พลาดเป็นครั้งที่สองแน่ พ่อจะให้ครรชิตติดตามดูแลแก ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ” ธวัชชัยพยายามพูดให้บุตรชายคลายกังวล

“คุณพ่อต้องการแบบนี้จริงๆ หรือครับ” น้ำเสียงคนเป็นลูกดูแผ่วแทบจะกระซิบ จนคนเป็นพ่อรู้สึกจุกพูดอะไรไม่ออก

“งั้นผมคงไม่มีอะไรจะพูด” เขาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก รู้สึกเจ็บปวดที่บิดาเลือกงานมากกว่าชีวิตของคนเป็นลูก เขาไม่ได้กลัวตายแค่ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจที่ผิดกฎหมายที่มีการฆ่ากันเหมือนผักปลา และเกือบจะคร่าชีวิตของบิดาไป

สามวันผ่านไป

                พฤกษ์หายเงียบไม่ยอมกลับมานอนที่บ้าน ทั้งที่ปกติแล้วชายหนุ่มต้องแวะมาคุยกับบิดาของเขาทุกวัน ด้านธวัชชัยก็เช่นกันเอาแต่ปิดปากเงียบ บางทีก็นั่งขมวดคิ้วราวกับมีเรื่องครุ่นคิดในใจตลอดเวลา ปองรักก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนพ่อลูก

“พฤกษ์กลับมาที่บ้านบ้างหรือเปล่า” นี่เป็นครั้งแรกที่ธวัชชัยเอ่ยปากถามเธอ

“ไม่ได้กลับมาที่บ้านสามวันแล้วค่ะ ให้ฉันโทร.ตามให้ไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก”

“ค่ะ” ปองรักตอบเพียงสั้นๆ เพราะไม่อยากจะเซ้าซี้จนถูกอีกฝ่ายตำหนิเหมือนเช่นทุกครั้ง จากนั้นเดินถอยกลับไปนั่งโซฟาตามเดิม

“นี่จะบ่ายสองแล้ว ไม่ทำกายภาพบำบัดให้ฉันเหรอ”

“ทำกายภาพบำบัด” หญิงสาวทวนคำพูดด้วยสีหน้างุนงง

“ยังมาทำหน้างงอีก หน้าที่เธอทำกายภาพบำบัดให้ฉันไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“ก็มาทำสิ วันนี้ฉันพร้อมแล้ว”