Todos os capítulos de ตราบาปนางบำเรอ: Capítulo 31 - Capítulo 40

“เปล่าค่ะ แค่ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลากี่วันถึงจะพาเจ้าสองแสบเที่ยวจนครบ” นิลอรตอบตามจริงโจนาธานยิ้มให้ภรรยาที่รัก แล้วจับช่อผมที่ถูกลมพัดจนหลุดลุ่ยเอาไปทัดให้ที่ข้างหู เขาไม่ชอบให้สิ่งใดมาบดบังผิวเนื้อนวลเนียนของแม่แองจี้น้อยคนงาม เขาชอบมองหล่อนโดยมิมีสิ่งใดบดบัง ให้สมกับสี่ปีที่ไม่ได้เห็นหน้านิลอรเฝ้ามองการกระทำของสามีเงียบๆ เขาอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นมากกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก“คุณเปลี่ยนไปมาก รู้ตัวหรือเปล่าโจนาธาน” บอกสามีแล้วเคลื่อนกายเข้าไปแอบอิงอกอุ่นสามีวัยเลยหนุ่มก็ไม่มีอิดออด กลับดันแผ่นอกหนาเข้ารับร่างอรชรเพื่อจะได้กอดกระชับเจ้าหล่อนให้สมใจ“รู้สิ ความจริงฉันเพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อไม่กี่วันนี่ละมั้ง ฉันเสียใจนะที่รัก เสียใจจริงๆ ที่ทอดทิ้งเธอกับลูก และฉันจะไม่มีวันทำอย่างนั้นอีกแล้วคนดี”“ขอให้จริงเถอะค่ะ ขอให้คุณรักฉันจริงๆ เถอะ เพราะฉัน...คงรักคนแก่อย่างคุณเข้าให้แล้ว”มวลความสุขอันยิ่งใหญ่บังเกิดจากถ้อยคำของศรีภรรยา มันไหลบ่าเข้าสู่หัวใจของหนุ่มใหญ่อย่างท่วมท้น รอยยิ้มพร่างพรายปรากฏบนใบหน้าไม่สร่างซา พอๆ กับริ้วรอยแห่งกาลเวลาที่เริ่มปรากฏอย่างชัดเจนบนใบหน้าของโจนาธาน“ฉันก็รัก

“อะไรลูก เจคจะเอาอะไร มามี้เพิ่งมาเหนื่อยๆ มามี้จะไปนอนพักสักหน่อย” นิลอรให้เหตุผลพลางนึกหมั่นไส้เจ้าตัวแสบ ที่ไม่ยอมปล่อยมือจากท่อนขาขาวๆ ของพี่เลี้ยงคนสวยเสียที“ก็..อ่า...เรื่อง เรื่องครูเอลลี่ไงจ๊ะที่รัก” สามีวัยเลยหนุ่มอ้อมแอ้มบอกอย่างเกรงๆ พ่อลูกชายตัวดีก็พยักหน้าขึงขังช่วยอีกแรง “จะทำก็ทำ งานส่วนใหญ่ก็คงได้ดูแลเจ้าเจคนั่นแหละ รายนั้นเริ่มซนแล้ว ส่วนเรื่องจะให้เรียนอะไรนั้น ถ้าไม่หนักหนาเกินไปก็ตามใจ อ้อ...สามีฉันน่ะ แก่แล้วก็จริงแต่หื่นนะจะบอกให้ ถ้าเขาทำมิดีมิร้ายกับเธอ เธอต้องบอกฉันทันที รู้หรือเปล่า” นายหญิงกำชับหน้าตาจริงจังอรุณฉัตรเหล่ตามองบุรุษร่างสูงหนาที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วยิ้มให้เชาอย่างเกรงอกเกรงใจ ความจริงคุณโจนาธานที่เธอเคยเห็นในจอโทรทัศน์ ก็ไม่ได้แก่สักเท่าไหร่หรอก ออกจะดูภูมิฐานอย่างผู้ใหญ่ใจดีที่น่าคบ ดูไปดูมาก็หล่อเหลาราวกับดาราฮอลลีวูดที่ชื่อ...“เอลลี่!”“คะ? คุณแองจี้มีอะไรคะ” อรุณฉัตรอยากจะร้องไห้ เสียงคุณนายแองจี้แทบจะเฉือนแก้วหูเธอออกมาเป็นริ้วๆ น่ากลัวที่สุด ฮือออ...เอลลี่จะอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้ไหม“ฉันให้เธอมาดูลูกๆ ไม่ได้ให้เธอมาดูสามีฉัน! เอาเจ้าเจคตั

“เรื่องของ...เอลิซ เกรย์” โจนาธานบอกแล้วก้มหน้าน้อยๆ ไม่กล้าสานสบสายตากับแม่ของลูก“หมายความว่ายังไง! นี่คุณอย่าบอกนะว่าเมียเก่าคุณยังอยู่ที่บ้านหลังนี้!” นิลอรใจเต้นตึกตัก หมู่โลหิตในเรือนกายสูบฉีดเร็วแรงเพราะตื่นเต้นที่จะได้เจอต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องระเห็จกลับเมืองไทย โอ...คุณพระช่วย! ใครก็ได้ช่วยจับเธอไว้ตอนที่เผชิญหน้ากับยัยตัวแสบนั่นทีเถอะ อย่าให้เธอเผลอบีบคอขาวๆ ที่ห้อยเครื่องเพชรเป็นนางเอกลิเกของเจ้าหล่อนเลย“ใช่ที่สุดจ้ะที่รัก ฉันรีบพาเธอมาที่นี่จนลืมไปว่ายังไม่ได้บอกให้เอลิซกับลูกๆ ของหล่อนย้ายออกไป ฉันขอโทษนะที่รัก สารภาพเลยว่าฉันไม่กล้าบอกให้หล่อนไป คือว่าเอลิซกับฉันเคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน และตอนนี้หล่อนก็กำลังเดือดร้อน แล้วฉัน...ฉันรักเด็กๆ สองคนนั้น เอ่อ...ลูกๆ ของเอลิซน่ะ ฉันรักพวกเขามากและคงคิดถึงพวกเขาถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว...” สามีตอบเสียงเกรงๆ จนภรรยาชักหมั่นไส้ เขากำลังจะบอกว่าสามสี่ปีที่ผ่านมา เขาเอาความรักที่ควรจะเป็นของสองแฝดไปให้กับลูกๆ ของเอลิซอย่างนั้นหรือ โง่เง่าเสียจริงพ่อคุณ!“แต่ตอนนี้คุณมีลูกของเราแล้วนี่ไงคะ อีกไม่นานคุณจะลืมพวกแกได้แน่นอน” วอนข

...........เยื้องออกไปจากบ้านหลังใหญ่ มีบ้านอีกหลังตั้งอยู่ บ้านทรงตึกเรียบๆ ที่หลังคาเป็นเพียงลานโล่งและกว้างมาก มีระเบียงไม้ยื่นออกมารอบทิศทาง ทว่าไร้ซึ่งมวลดอกไม้ หรือแม้แต่ใบไม้สีเขียวปรากฏให้เห็น ตัวบ้านเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ตกแต่งด้วยกระจกสีดำสนิทโดยรอบ “นั่นบ้านใครหรือคะป้ามาเรีย” อรุณฉัตรถามป้าแม่ครัวที่กำลังสาละวนอยู่กับผักสดในอ่างล้างจาน“บ้านคุณชาร์ลส์” ลุงโรเบิร์ตวัยหกสิบปลายๆ แต่ยังดูแข็งแรงไม่แพ้เจ้าของบ้าน เป็นคนตอบแทนภรรยาที่หันหลังล้างผักอยู่“คุณชาร์ลส์? นี่สมาชิกของบ้านยังมาไม่ครบอีกเหรอ เอลลี่จำชื่อจะไม่ครบแล้วนะ แค่เด็กๆ เอลลี่ก็ปวดหัวแล้วค่ะ” เธอไม่ได้พูดเกินจริงเลย ก็ตอนรับงานบอกว่าดูแลลูกๆ เจ้าของบ้าน แต่เธอไม่ได้รู้นี่นาว่าเขารับเอาลูกๆ ของอดีตภรรยามาเป็นลูกบุญธรรมด้วย งานนี้ครูพี่เลี้ยงอย่างเธอเลยเจอแจ๊คพอต แสบคูณสี่เลย“เหอะๆ ดีใจด้วยครับคุณครูพี่เลี้ยง คุณๆ ตัวเล็กๆ ดูท่าจะแสบไม่ใช่เล่น แต่อย่างนี้ดีนะ ลุงชอบ” โรเบิร์ตว่าแล้วหัวเราะเอิ๊กๆ อย่างชอบอกชอบใจ “ว่าแต่ครูเอลลี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ ป้าจะได้ทำไว้ให้” มาเรีย หญิงสูงวัยร่างท้วม ถามครูพี่เลี้ย

“ฮือออ...มันไปหรือยังคะ แองจี้กลัวจนเข่าอ่อนไปหมดแล้วค่ะ โอยๆๆ ที่รักขา แองจี้จะเป็นลม...” เธอแสร้งเข่าอ่อน ร่างทั้งร่างซวนเซอย่างคนไม่มีแรงจะทรงกาย เดือดร้อนสามีหนุ่มใหญ่แต่หัวใจฟิตเปรี๊ยะ ต้องช้อนร่างเมียรักขึ้นมาด้วยสองแขนแกร่งอย่างเต็มอกเต็มใจ“แองจี้? เป็นอะไรหรือเปล่าที่รัก โอ๋ๆๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคนดี”โจนาธานทอดมองเมียรักที่ซบหน้าหลับตาแน่นอยู่กับแผ่นอกของเขา แองจี้น้อยคงจะกลัวหนอนแก้วจริงๆ กระมังขณะที่โจนาธานกำลังนึกสงสารเมียรัก ฝ่ายเอลิซที่ยืนมองสถานการณ์ในระยะประชิดก็ถึงกับขบกรามกรอดๆ ทีเดียว ก็เพราะเธอรู้ดีไงเล่าว่ามันไม่มีหนอนบ้าบออะไรนั่นตั้งแต่แรก แต่ยัยแองจี้ตัวร้ายกลับเอาสิ่งที่เธออุปโลกน์ขึ้นมา เรียกคะแนนสงสารจากโจนาธานไปเต็มๆ เธอไม่น่าเสียท่ายัยเด็กนรกนี่เลย น่าโมโหนัก“แองจี้กลัวค่ะ ที่รักพาแองจี้เข้าบ้านนะคะ แองจี้กลัวจนไม่มีแรงจะเดินแล้ว” เสียงเล็กเสียงน้อยบอกสามี คิ้วมนขมวดเข้ากันแทบจะเป็นโบ ริมฝีปากบนล่างขบเม้มเข้าหากันและสั่นน้อยๆ ขณะที่สายตาแลไปรอบกายอย่างหวาดระแวง“จ้ะๆ เราเข้าบ้านกันดีกว่านะ โธ่เอ๋ย ฉันไม่น่าปลูกต้นไม้เยอะๆ อย่างนี้เลย เจ้าพวกหนอนบ้าบอนี่มัน