LOGINShare
EP 7/1 รักสาม (สี่) เส้า
publish date:
2026-09-22 10:03:01...........
บทที่ 7
รักสาม (สี่) เส้า
...........
“เธอกลัวฉันเหรอ?” เขาถามอย่างนึกสนุก ขณะที่อรุณฉัตรต้องคลำทางเพื่อไปยังห้องครัว เธอเริ่มเกลียดต้นไม้พวกนี้ที่แผ่กิ่งก้านลงมาบดบังแสงจันทร์ เริ่มเคืองเจ้าของบ้านด้วยที่ไม่ยอมติดไฟในสวนอันรกครึ้มนี่
“ก็เปล่านี่ ว้าย!”
อรุณฉัตรสะดุดเท้าตัวเองและล้มลงจนเกือบเอาใบหน้าจูบผืนดิน หากแต่พ่อเทพบุตรสุดสวาทก็เข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที
“เธอไม่ได้เอาตามาหรือไงนะ”
เขาประชดอย่างเคืองๆ สองแขนรัดร่างสาวสวยแน่นหนึบ ถ้าเจ้าหล่อนล้มลงไปคงได้เจ็บเนื้อเจ็บตัว บางทีจมูกโด่งรั้นอาจจะได้ศัลยกรรมปั้นดั้งใหม่
“เอามา! แต่มันมองไม่เห็นนี่ แล้วคุณ? คุณจะกอดฉันอีกนานไหม!”
อรุณฉัตรอยากแทรกแผ่นดินหนีบรรยากาศอันโรแมนติกนี่เหลือเกิน ทำไมสวรรค์ต้องบันดาลให้เขาและเธอมีช่วงเวลาแบบนี้ด้วยนะ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเธอต้องพยายามหักห้ามใจแค่ไหน เมื่อกี้นี้ในห้องนอนของเขาเธอก็แทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว
“ก็...ความจริงกอดเธอก็อุ่นดี” เขาตอบเรียบๆ ใบหน้าใต้แสงสลัวไร้ซึ่งรอยยิ้ม แม้ว่าคำพูดนั้นจะเป็นไปในเชิงหยอกล้อก็ตาม
“จะบ้าเหรอ คุณจะมากอดฉันทำไม ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย” ครูสาวขู่ฟ่อ หัวใจเต้นตึกตักแข่งกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง
“ก็เอาสิ จะได้บอกพวกเขาว่าเมื่อกี้ตอนอยู่ในห้องนอน ฉันทำมากกว่านี้ เธอยังไม่ร้องให้ใครช่วย ฉันเลยนึกเอาเองว่าเธอคงไม่ว่าที่ฉันกอด”
“คุณชาร์ลส์!” อรุณฉัตรสุดจะทน เขาช่างหน้าด้านหน้าทนและไม่มีความเป็นสภาพบุรุษเลยสักกระผีก โอ...สวรรค์ที่เคารพ รีบเอาคืนมาเลยนะ พ่อเทพบุตรสุดหล่อของเธอที่เคยเจอที่เมืองไทยนั่นน่ะ เธอจะเอาคนนั้นไม่ใช่อีตาชีกอคนนี้!
“อะไร?” เขาถามเสียงกระซิบขณะเลื่อนฝ่ามือไปตามส่วนโค้งเว้าผ่านชุดนอนที่ถูกซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอีกที แต่เนื้อผ้าก็ไม่ได้หนาเกินไปจนความร้อนจากฝ่ามือเขาจะซึมแทรกเข้าไปให้เจ้าของร่างรู้สึกไม่ได้ เสียงหายใจติดขัดจึงเริ่มมีมาให้ชาร์ลส์ได้ยิน เขาโน้มใบหน้าลงไป ปลดปล่อยลมหายใจระรานอารมณ์รัญจวนของหญิงสาว หล่อนไม่มีวันชนะคนมากเล่ห์อย่างเขาหรอก
“คุณ...ปล่อยฉันเถอะนะ ได้โปรด...อย่าทำแบบนี้เลย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า มันจะไม่ดี...นะ...โอ...ชาร์ลส์...” อรุณฉัตรแย้มริมฝีปากเพียงเล็กน้อย แต่ชาร์ลส์ก็สามารถแทรกลิ้นสากร้อนชื้นเข้ามาดูดดึงลิ้นอ่อนนุ่มได้อย่างถนัดถนี่ เธอรู้ซึ้งแล้วว่าไม่สามารถต้านทานความต้องการของร่างกายได้เลย หากถูกปลุกเร้าด้วยเสน่ห์อันเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของชาร์ลส์
“เปิดปากอีกนิดคนดี...ได้โปรด...” ชาร์ลส์วอนขอเสียงแหบพร่าจนอรุณฉัตรขนลุกเกรียวทั่วร่าง เธอตั้งสติอีกครั้งและไม่ยอมเปิดปากตามที่เขาบอก ทั้งทุบถองหน้าอกแกร่งกำยำด้วยกำปั้นน้อยๆ
ปึก! ปึก! ปึก!
ชาร์ลส์รวบมือบางของเจ้าหล่อนเอาไว้ ก่อนที่เขาจะสิ้นใจตาย ไม่ใช่เพราะถูกหล่อนทุบจนตายแต่เพราะไม่ได้จูบหล่อนให้หนำใจต่างหาก ความหวานยังติดที่ปลายลิ้นไม่สร่างซา ไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะมีรสจูบที่หวานเหลือเกิน หวาน...ยิ่งกว่าสตรีที่เขามีใจให้เสียให้อีก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ชาร์ลส์ก็ได้สติ เขาผลักร่างหล่อนออก และถามในสิ่งที่ควรจะรู้เสียที
“เธอชื่ออะไรคนสวย เข้าไปทำอะไรในห้องของฉัน แล้ว...เรื่องอะไรที่เธอต้องไปยืนดมเสื้อของฉันอย่างนั้น ถ้าฉันไม่เห็นเธอกำลังดมเสื้อนั่น ฉันคงไม่กล้าปล้ำจูบเธอ”
ชายหนุ่มต้องการคำอธิบายในเรื่องนี้ และหญิงสาวก็ตอบออกไปอย่างไว เขาจะได้เลิกเข้าใจผิดเสียที
“ฉันชื่ออรุณฉัตร เอ่อ...เรียกว่าเอลลี่ก็ได้ ฉันเป็นครูพี่เลี้ยงให้กับลูกๆ ของคุณแองจี้ ส่วนเรื่องที่ฉันเข้าไปในห้องคุณ ฉันบอกไปแล้วนะว่าแค่ไปเรียกคุณมากินมื้อค่ำเท่านั้นเอง” อรุณฉัตรอธิบาย เงยหน้าขึ้นสบดวงตาอันเซ็กซี่ ที่เปล่งประกายในแสงสลัวของทางเดินที่ปกคลุมด้วยกิ่งก้านของต้นไม้ใบหนา
“เธอ...ไม่ใช่ผู้หญิง...แบบนั้น?” เขาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจขณะที่อรุณฉัตรพยักหน้าเร็วๆ แทนคำตอบ เขารู้สึกดีอย่างประหลาดที่เจ้าหล่อนไม่ได้เป็นผู้หญิงที่เจ้านายที่รัก มักจะส่งมาเป็นของขวัญให้เขาในโอกาสพิเศษต่างๆ อย่างที่เป็นมา และด้วยหน้าที่ที่หล่อนต้องทำให้บ้านหลังนี้ ก็ทำให้เขาต้องเอ่ยบางอย่างออกไป
“ฉันขอโทษเธอด้วยเอลลี่ ฉันเข้าใจเธอผิดไป แต่ว่า...เธอก็ยังไม่ได้ให้คำตอบฉันนะ เรื่องเสื้อสูทของฉันน่ะ”
ชาร์ลส์ยิ้มกริ่ม ขณะเบียดร่างเดินผ่านอรุณฉัตรเพื่อตรงไปยังห้องครัว หัวใจแกร่งข้างในกำลังสั่นไหวแปลกๆ ราวกับเด็กน้อยที่ได้พบเจอของเล่นถูกใจ และเขาก็มั่นใจว่าไม่มีทางทิ้งขว้างของเล่นชิ้นนี้อย่างแน่นอน
อรุณฉัตรถอนหายใจอย่างปลงๆ ทำไมสิ่งที่เธอวาดฝันไว้ถึงได้ห่างไกลความเป็นจริงขนาดนี้ แล้วต่อไปเธอจะมองหน้าพ่อเทพบุตรสุดที่รักได้อย่างไร ในเมื่อเขาเห็นเธอยืนดมเสื้อเขาอย่างกับคนโรคจิต น่าขายหน้าจริงๆ อรุณฉัตรเอ๋ย
หญิงสาวรีบตามชายหนุ่มเข้าไปในครัวทางประตูหลังบ้าน ป้ามาเรียกำลังจัดโต๊ะอาหารให้อย่างขะมักเขม้นเมื่อเธอไปถึง น่าเสียดายที่มื้อนี้ไม่มีข้าวสวย แต่ก็ช่างมันเถอะ เพราะเธอเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะรับประทานอะไรๆ แล้ว แม้ว่าท้องมันจะครวญครางก็ตาม
“หิวที่สุดเลยครับมาเรียคนสวย” ชาร์ลส์ทักทายแม่ครัวคนเก่งที่เขาเคารพประดุจญาติผู้ใหญ่อีกคน นางมาเรียหันมายิ้มให้ชายหนุ่มที่นางรักเหมือนลูกหลาน ก่อนจะหยิบโถสลัดมาตั้งท่ารอเสิร์ฟ
Latest chapter
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/7 รักกันต้องเชื่อใจ
“ขอบใจมากเอลิซ ขอบใจเธอจริงๆ เธออย่าร้องไห้เลยนะ แองจี้เข้าใจผิดไปแล้ว เราเอาความเสียใจออกจากหัวใจแองจี้ไม่ได้หรอก เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลยในข้อนี้ ฉันจะรับความผิดนั้นไว้คนเดียว ฉันผิดเอง” โจนาธานเอ่ยเสียงเศร้า เขายอมรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เอง เพื่อปลอบใจอดีตภรรยาที่ร้องไห้น้ำตาพรั่งพรู ถ้าเป็นเวลาอื่น เขาคงดึงร่างหล่อนมากอดปลอบดุจมิตรแท้ที่คอยพึ่งพาอาศัยกัน แต่นาทีนี้คงไม่เหมาะ แค่เรื่องที่เกิดขึ้น นิลอรก็เข้าใจผิดมากพออยู่แล้วนิลอรอยากจะฝากรอยฝ่ามือบนใบหน้าของยัยปีศาจเสียจริง พูดออกมาได้นะว่าจะรีบปลุกสามีเธอกลับห้องก่อนที่เธอจะมาเห็น แล้วใครกันยะที่โทรไปเรียกเธอมาชมผลงานของตัวเองตั้งแต่ไก่โห่ ตอแหล! มันน่าตบให้ฟันร่วงหมดปาก คุณแม่ลูกแฝดอยากจะทำอย่างที่ใจคิด แต่พอทำไม่ได้ จึงได้เอ่ยออกมาอีกอย่าง อย่างที่ต่างกับความคิดอย่างสิ้นเชิง“จริงหรือคะ ที่คุณบอกว่าไม่มีอะไรกันจริงๆ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย” นิลอรเอ่ยถามเอลิซอีกครั้ง เอลิซดูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะยืนยันอีกหน“ชะ...ใช่ ใช่สิจ๊ะ ไม่มีอะไรจริงๆ เธอมั่นใจได้เลย” เอลิซพร่ำบอก หันไปมองอดีตสามีก็เห็นเขาส่งสายตาและรอยยิ้มน้อยๆ มาให้แทนคำขอ
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/6 รักกันต้องเชื่อใจ
นิลอรหันหลังกลับออกไปจากห้อง ไม่ฟังเสียงของสามีที่ร้องทักท้วง แต่ทว่าก่อนที่ฝ่าเท้าจะก้าวพ้นประตู ยัยปีศาจเอลิซก็ปรี่เข้ามาประคองเธอด้วยความเห็นอกเห็นใจที่ปรุงแต่งขึ้นมาให้ตัวเองดูดี“โธ่! แองจี้จ๊ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ คุณคิงส์เขาเมามากกลับห้องไม่ไหว ฉันก็เลยให้เขานอนที่นี่ เพราะไม่อยากให้เขาไปทุบประตูปังๆ เรียกเธอเท่านั้นเอง จริงๆ นะแองจี้” เอลิซตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ จนเจ้าหล่อนกลายเป็นนางเอกในสายตาของโจนาธาน เพราะในขณะที่นิลอรไม่ฟังเหตุผล เอลิซกลับพยายามทำให้โจนาธานและตัวหล่อน พ้นข้อกล่าวหาหนุ่มใหญ่ลุกมาเคลียร์กับศรีภรรยาที่หน้าประตู“ใช่ๆ ฉันเข้ามาเปลี่ยนหลอดไฟให้เอลิซ แล้วเราก็นั่งดื่มกันนิดหน่อย แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย ฉันมั่นใจว่าฉันกับเอลิซไม่มีอะไรเกินเลยกันแน่ๆ ดูสิแองจี้ ฉันยังไม่ได้ถอดกางเกงด้วยซ้ำที่รัก”โจนาธานแก้ตัวตามความเป็นจริง เขายังคงสวมกางเกงที่สวมไปทำงานเมื่อวาน และเอลิซก็สำนึกได้ว่าเธอทำพลาดไปในข้อนี้ ถ้าเมื่อคืนเธอจับเขาเปลือยกายล่อนจ้อนก็คงดีนิลอรเบะปากใส่คำแก้ตัวของสามีแล้วปาดน้ำตาที่ไหลริน พยายามใช้สติมากกว่าอารมณ์ เหตุการณ์แบบนี้มันคุ้นๆ
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/5 รักกันต้องเชื่อใจ
...........ก๊อกๆๆร่างสวยสะคราญของแม่ม่ายยังสาว จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยอยู่แต่เดิมให้เข้าขั้นเกือบเปลือย เธอไม่ใส่เสื้อคลุม มิหนำซ้ำยังดึงสายเสื้อนอนลงจากบ่า ให้ไปห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นแขนขาวๆ แล้วค่อยเดินออกไปเปิดประตูให้คนที่เคาะมันอยู่ก๊อกๆๆในที่สุดประตูก็เปิดออก นิลอรรู้สึกราวกับว่ารออยู่นานแสนนานเหลือเกิน“มัวแต่แก้ผ้ายั่วผัวชาวบ้านอยู่หรือไง ถึงได้มาเปิดเอาป่านนี้ ฉันเคาะจนมือจะหักอยู่แล้ว!” เธอสาดซัดวาจาใส่ม่ายสาวทันทีที่เจ้าหล่อนเปิดประตู เอลิซก็ไม่รอช้าที่จะสวนวาจาเจ็บๆ คันๆ คืนไปให้“โอ๊ะโอ...ขอโทษทีนะจ๊ะ เพราะฉันข้ามขั้นตอนยุ่งยากนั่นไปแล้ว หึๆๆ”นิลอรอยากตะกุยหน้ายัยปีศาจตนนี้นัก เพราะคำพูดและเสียงหัวเราะของมันทิ่มแทงหัวใจเธอจนพรุนไปหมด“หลีกสิ ฉันจะได้เข้าไปดูว่าเขาอยู่ข้างในจริงๆ”เอลิซหลีกทางให้ภรรยาของอดีตสามีแต่โดยดี เธอหวังว่าการจัดฉากคราวนี้จะประสบผลสำเร็จดังเช่นที่เคยทำสำเร็จมาแล้วเมื่อครั้งก่อน นิลอรตรงรี่เข้าไปในห้องนอนของเอลิซ ห้องของยัยปีศาจตกแต่งด้วยโทนสีแดงร้อนแรงเหมือนความร่านของเจ้าของไม่มีผิด โจนาธานนอนอยู่บนเตียง เธอกวาดมองไปทั่วร่างกึ่งเปลือยของสาม
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/4 รักกันต้องเชื่อใจ
อรุณฉัตรครางอยู่ใต้ร่างหนา ลิ้นร้อนๆ ยังแทรกเข้ามาเกาะเกี่ยวเรียวลิ้นของเธอด้วยความช่ำชองของผู้เชี่ยวชาญ ไม่สามารถขัดขืนจุมพิตเรียกร้องจากเขาได้เลย ความกระสันรัญจวนไหลบ่ามาทิศใดเธอไม่อาจล่วงรู้ รู้แต่ว่าในนาทีนี้ หากเขาปรารถนาสิ่งใดเธอคงยอมสิ้นทุกสิ่งอย่างนาทีต่อมาครูสาวก็ได้สูบเอาอากาศเข้าปอดแรงๆ ชาร์ลส์ยุติการตะโบมจูบแล้วหันมาจัดการกับชุดนอนของหล่อนแทน“ฉันอยากเห็นเธอ” เขากระซิบเสียงพร่าก่อนจะเลื่อนมือไปเปิดโคมไฟ แสงสีนวลอ่อนจางเคลื่อนมากระทบร่างหล่อนในทันที เนื้อนุ่มเนียนมือที่อยู่ใต้ร่างเขาเวลานี้ช่างงดงามราวกับเทพธิดา ทรวงอกกลมกลึงเต่งตึงมีเม็ดยอดสีชมพูระเรื่อช่างงดงาม ยิ่งยามที่เจ้าตัวหอบหายใจก็ยิ่งพาให้อกอวบกระเพื่อมไหวน้อยๆ ยั่วยวนสายตาและฝ่ามือคนมอง“เธอสวยเหลือเกินเอลลี่ สวยเหลือเกิน...” หญิงสาวหลับตาลงเมื่อทำใจได้แล้วว่านาทีต่อจากนี้ต้องพบเจอกับสิ่งใด แต่ว่าทุกสิ่งไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อชาร์ลส์ทำเพียงแค่ขยับร่างเขาให้ตรงตำแหน่งแห่งความชุ่มช่ำของเธอ ก่อนจะกดร่างลงไปตรงนั้นเน้นๆ แล้วเคลื่อนความภาคภูมิใจถูไถกลีบสาวแต่เพียงภายนอก“ฉันชื่นชมเธอเกินกว่าจะทำร้ายเธอได้นะเอลลี่ ฉ
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/3 รักกันต้องเชื่อใจ
“ไม่รู้สิ ฉันอธิบายไม่ถูก แล้วทำไมคุณต้องมาถามถึงความรู้สึกของฉันด้วยนะชาร์ลส์ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันเลยน่า ขอฉันอยู่เงียบๆ บ้างเถอะ”อรุณฉัตรประชดอย่างน้อยใจ เขานึกจะมาหาก็ปีนต้นไม้ขึ้นมา ไม่ได้สำนึกเลยว่าถ้ามีใครพบเห็นเข้าเธอจะเสียหายแค่ไหน ช่างเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวจริงๆ“ก็ได้ งั้นเรานอนกันดีกว่า” เขาบอก“ดี ราตรีสวัสดิ์นะชาร์ลส์ ปิดระเบียงดีๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวยุงตัวผู้มันจะแอบเข้ามาดูดเลือดฉัน” น้ำเสียงของครูสาวกระแทกกระทั้นเล็กน้อย ไม่พอใจที่เขามาแล้วก็ไป หัวใจข้างในแบ่งเป็นสองฝักสองฝ่าย ทั้งอยากให้เขาไปและอยากให้เขาอยู่ เธอเดินไปปิดไฟดวงใหญ่ก่อนจะเดินมาขึ้นเตียงพ่อเทพบุตรของอรุณฉัตรเดินไปปิดประตูกระจกบานเลื่อนให้เรียบร้อย ยุงตัวผู้ตัวไหนมันจะกล้ามาดูดเลือดครูสาว ในเมื่อมีเขาเฝ้าอยู่ทั้งคนอรุณฉัตรเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่ข้างเตียงเมื่อได้ยินเสียงเลื่อนปิดประตูพรึ่บ!“เอ้า? ทำไมรีบปิดไฟละเอลลี่ ฉันยังไปไม่ถึงเตียงเลย” ชาร์ลส์บ่นเล็กน้อย แต่นั่นเหมือนเป็นการทักท้วงให้อรุณฉัตรเปิดไฟขึ้นอีกรอบ“นี่!? ทำไมคุณยังไม่ไป! ฉันจะนอนแล้วนะ” เธอแหวลั่นเมื่อเห็นร่างของพ่อเทพบุตรสุดหล่อยืนเด่นอ
ตราบาปนางบำเรอ EP 11/2 รักกันต้องเชื่อใจ
หนุ่มใหญ่ถอนหายใจเฮือกๆ หลังจากที่ผู้ช่วยคนสำคัญขอตัวกลับไปพักผ่อน บุรุษผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าครามผลักแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มออกห่างกาย เขาลุกไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวในห้อง เอนกายลงพิงพนักอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ ปัญหาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวรุมเร้าเสียจนเขารู้สึกเหมือนแบกรถบรรทุกเอาไว้ มันหนักเหลือเกินแต่ก็ต้องแบกมัน เพราะหากอ่อนแรงลงเมื่อใด รถบรรทุกคงได้หล่นลงมาทับให้สิ้นใจในทันทีก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูทำให้โจนาธานดีดตัวลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง เขาตั้งใจจะหลับสักงีบ แต่ใครกันที่มาเคาะประตูเอาป่านนี้ นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ“มีอะไร เอลิซ” ม่ายสาวมีท่าทางเกรงอกเกรงใจตอนผลักประตูเข้ามา เธออยากขอให้อดีตสามีไปช่วยเปลี่ยนหลอดไฟในห้องให้หน่อย เพราะมันติดๆ ดับๆ จนไม่สะดวกในการทำกิจวัตรประจำวันโจนาธานตามอดีตภรรยาไปยังห้องของหล่อน ซึ่งในนั้นมีห้องนอนเด็กถูกกั้นเป็นสัดส่วนอยู่ด้านใน เขาเดินผ่านห้องนอนของหล่อนไปยังห้องของลูกๆ ของเอลิซซึ่งมีประตูติดกัน หล่อนชี้จุดที่ควรต้องเปลี่ยนหลอดไฟแล้วเดินไปหยิบหลอดไฟอันใหม่มาให้ เขายกเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งมีในห้องไปวางในห้องน้ำแล้วปีนขึ้นไปเปลี่ยนหลอดไฟให้อดีตภรรยา ทุกอย่างเป
You May Also Like
