All Chapters of คนไม่ดีคนนี้เป็นของคุณ: Chapter 1 - Chapter 8

จิรกรหันไปมองหน้าพัศกร เมื่อได้ยินเธอบอกว่าห้องนอนต้องแชร์กันสามคนนั่นหมายความว่าอย่างไร“เอ่อ ห้องนอนพนักงานแผนกแม่บ้านเต็มทุกห้องเลยครับ แล้วปกติให้แชร์กันสองคนต่อห้อง แต่พอคุณเพิร์ลเพิ่งมาผมก็เลยต้องให้ไปแชร์กับห้องที่มีคนอยู่แล้ว” พัศกรเหงื่อตก ใครๆ ก็รู้ว่าพื้นที่บนเรือนั้นจะถูกออกแบบมาให้ใช้แบบคุ้มค่าทุกตารางนิ้ว ห้องนอนพนักงานจึงสร้างมาแบบแค่ให้พอนอนได้ชั่วคราวเท่านั้น“ส่วนห้องที่คุณเพิร์ลว่ามา ห้องที่มีที่นอนเหลือๆ มีห้องน้ำส่วนตัว มีตู้เซฟให้ใช้ผมก็เห็นว่ามีห้องเดียวล่ะครับตอนนี้” พัศกรพูดต่อทำให้พิมพ์อัปสรตาโต ส่วนจิรกรหรี่ตามอง“เอ่อ... ก็ห้องบอสเองไงครับ ไหนๆ คุณเพิร์ลก็เป็นน้องที่คุณโรมฝากมา ก็ถือว่าเป็นเหมือนน้องสาวบอสอีกคนไงครับ” “จริงด้วยค่ะ งั้นขอเพิร์ลนอนห้องพี่จอมได้ไหมคะ พี่จอมอยู่ไม่กี่วันไม่ใช่เหรอ ห้องว่างๆ เสียดายออกค่ะ”“แล้วพี่จะไปนอนที่ไหน” เขาถามเสียงเรียบ “อ้าว พี่จอมต้องนอนด้วยเหรอคะ พี่มีหน้าที่มาตรวจงานก็ตรวจไปสิคะ” พิมพ์อัปสรทำเสียงสูง “แต่ถ้าพี่จอมอยากจะใช้ห้องน้ำหรือเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพิร์ลก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เพิร์ลเป็นคนมีน้ำ

พิมพ์อัปสรที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่ตอนกลางวัน เริ่มรู้สึกหิวจึงคิดจะหาอะไรรับประทานเช่นกัน แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก"มาทำอะไรแถวนี้ครับคุณเพิร์ล” พัศกรนั่นเอง “หิวค่ะ จะมาหาอะไรกิน คุณพัศล่ะคะ”“อ๋อ ผมมาเตรียมความพร้อมให้เจ้านายครับ บอสกับคุณๆ นัดรับประทานอาหารมื้อค่ำที่นี่” “อ้อค่ะ งั้นเพิร์ลขอตัวนะคะ” พิมพ์อัปสรยักไหล่ เธอไม่ได้อยากรู้เลยว่าจิรกรจะกินข้าวที่ไหน ตัวไม่ได้ติดกัน กระเพาะอาหารก็ของใครของมันหญิงสาวเดินเข้าไปหาที่นั่งในมุมเล็กๆ เธอสั่งอาหารสองอย่างและเริ่มถ่ายรูปตามความเคยชิน เธอรออาหารราวสิบห้านาทีจึงเริ่มมองหาบริกรเพื่อถามว่าทำไมช้า ลูกค้าก็มีแค่สี่ห้าโต๊ะ เอาอะไรมาช้านักหนาหรือว่าไปปลูกข้าวอยู่ ว่าแต่ตอนนี้ข้าวออกรวงหรือยังจะให้ไปช่วยเกี่ยวข้าวไหม“เอ่อ คุณผู้หญิงครับ คุณจิรกรสั่งให้มาแจ้งว่าอาหารของคุณอยู่ที่โต๊ะนั้นนะครับ” บริกรหนุ่มผินหน้าไปทางโต๊ะวีไอพีที่มีคนหลายคนอยู่ที่นั่นรวมถึงจิรกรเจ้านายชั่วคราวของเธอด้วย“อ้าว ก็คนสั่งอยู่ที่นี่ คุณย้ายโต๊ะให้ฉันได้ยังไงโดยพลการ ทำแบบนี้ฉันไม่ยอมนะ ฉันจะคอมเพลน” “ครับ ต้องไปคอมเพลนกับบอสเ

จิรกรเข้ามาในห้องน้ำ เห็นของที่พิมพ์อัปสรวางเตรียมไว้ให้ก็นึกชมในใจ ‘ใช้ได้เหมือนกันนี่ นึกว่าจะไม่เป็นโล้เป็นพาย ไม่รู้เรื่องอะไรเลย’ เขาถอดแว่นตาออกวางไว้ในบริเวณนั้น จากนั้นเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน ถอดเสื้อคลุมออกล้างตัวที่ฝักบัวแล้วร่างกายแข็งแรงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแบบอดีตนักกีฬาก็ก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น“อ๊าก...” ชายหนุ่มร้องออกมาแล้วชักขาขึ้นแทบไม่ทัน น้ำที่คิดว่าอุ่นมันอุ่นจนเกินกลายเป็นร้อนจี๋ ‘ยายเพิร์ลเธอจะฆ่าพี่เหรอ’ เขาบ่นด้วยความโมโหตัวเองที่ไม่เช็กอุณหภูมิน้ำเสียก่อน จิรกรตัดสินใจไม่แช่น้ำเขาอาบน้ำสระผมโดยใช้ฝักบัวแทน ฝ่ายพิมพ์อัปสรเมื่อโทรสั่งอาหารเช้าแล้ว เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวแบบที่เร็วที่สุดในชีวิตก่อนจะแต่งตัวด้วยชุดเมดที่ได้มาเมื่อวาน เธอหมุนตัวเองดูในกระจกถ่ายรูปเก็บไว้ เพราะเมื่อสวมจริงชุดนี้เน้นทรวดทรงองค์เอวหน้าอกหน้าใจมากกว่าที่คิดไว้ แต่ก็ยังคงดูไม่น่าเกลียดเพราะตัวกระโปรงไม่สั้นมากและเสื้อมีสองชั้นดูดีใช้ได้ในความคิดของเธอเธอออกจากห้องมาเจอเจ้านายที่กำลังจิบกาแฟอยู่ จิรกรแทบสำลักเมื่อเห็นเสื้อผ้าบนตัวของน้องสาวเพื่อน ‘ให้ตายสิ ใคร

พิมพ์อัปสรไม่ได้มีนัดกับใครแต่หญิงสาวอยากมีเวลาอยู่ตามลำพังบ้าง อย่างน้อยขอแค่ช่วงเวลาพักกลางวันก็ยังดีเธอเลี้ยวไปตามทางและเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน หญิงสาวกล่าวขอโทษอย่างตกใจ“อุ๊ย ขอโทษค่ะ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ” พิมพ์อัปสรประคองหญิงสาวที่ดูว่าคงเป็นรุ่นพี่เธอไม่มาก แต่งตัวสุภาพท่าทางเรียบร้อยที่เซจนเกือบล้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันยืนเกะกะขวางทางเองต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ” เขสรากล่าวอย่างรู้สึกผิด “พอดีว่าฉันหาห้องอาหารไม่เจอน่ะค่ะ ถามทางพนักงานมาแล้วว่าห้องอาหารเวียดนามไปทางไหน แต่ก็ยังหลง... แย่จัง” “จะไปร้านอาหารเวียดนามเหรอคะ อยู่หลังล็อกนี้ค่ะเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็เจอ ไปด้วยกันไหมคะเพิร์ลก็กำลังจะไปพอดี” “ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะน้องชื่อเพิร์ลเหรอ ชื่อน่ารักดีจัง” หญิงสาวแปลกหน้าทำสีหน้าชื่นชม ทำให้พิมพ์อัปสรยิ้มกว้าง“ขอบคุณค่ะ พี่ชื่ออะไรคะชอบอาหารเวียดนามเหรอ” หากถูกชะตากับใคร พิมพ์อัปสรมักจะเป็นฝ่ายชวนคุยเองแบบเช่นเวลานี้“พี่ชื่อเขสราค่ะ เรียกเข็มก็ได้ พี่ไม่ได้ชอบอาหารเวียดนามหรอกแต่มาสั่งให้เจ้านายน่ะค่ะ” เขสราบอกตามตรง เธอ