เข้าสู่ระบบจิรกรเข้ามาในห้องน้ำ เห็นของที่พิมพ์อัปสรวางเตรียมไว้ให้ก็นึกชมในใจ ‘ใช้ได้เหมือนกันนี่ นึกว่าจะไม่เป็นโล้เป็นพาย ไม่รู้เรื่องอะไรเลย’
เขาถอดแว่นตาออกวางไว้ในบริเวณนั้น จากนั้นเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน ถอดเสื้อคลุมออกล้างตัวที่ฝักบัวแล้วร่างกายแข็งแรงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแบบอดีตนักกีฬาก็ก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น
“อ๊าก...” ชายหนุ่มร้องออกมาแล้วชักขาขึ้นแทบไม่ทัน น้ำที่คิดว่าอุ่นมันอุ่นจนเกินกลายเป็นร้อนจี๋
‘ยายเพิร์ลเธอจะฆ่าพี่เหรอ’ เขาบ่นด้วยความโมโหตัวเองที่ไม่เช็กอุณหภูมิน้ำเสียก่อน จิรกรตัดสินใจไม่แช่น้ำเขาอาบน้ำสระผมโดยใช้ฝักบัวแทน
ฝ่ายพิมพ์อัปสรเมื่อโทรสั่งอาหารเช้าแล้ว เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวแบบที่เร็วที่สุดในชีวิตก่อนจะแต่งตัวด้วยชุดเมดที่ได้มาเมื่อวาน เธอหมุนตัวเองดูในกระจกถ่ายรูปเก็บไว้ เพราะเมื่อสวมจริงชุดนี้เน้นทรวดทรงองค์เอวหน้าอกหน้าใจมากกว่าที่คิดไว้ แต่ก็ยังคงดูไม่น่าเกลียดเพราะตัวกระโปรงไม่สั้นมากและเสื้อมีสองชั้นดูดีใช้ได้ในความคิดของเธอ
เธอออกจากห้องมาเจอเจ้านายที่กำลังจิบกาแฟอยู่ จิรกรแทบสำลักเมื่อเห็นเสื้อผ้าบนตัวของน้องสาวเพื่อน
‘ให้ตายสิ ใครเป็นคนหาชุดนี้ให้ยายตัวยุ่ง’
“พี่จอมเป็นอะไรคะ หิวมากขนาดนั้นเลยเหรอ ค่อยๆ ดื่มสิคะกาแฟ”
หญิงสาวเอียงคอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ชายหนุ่มโบกมือไม่ให้เธอมาสนใจเรื่องของเขา เพราะตอนนี้เธอควรสนใจตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก เจ้าตัวจะรู้รึเปล่าว่าชุดนี้มันเป็นชุดแม่บ้านแบบไหนในสายตาที่ผู้ชายมอง
“ใครหาชุดนี้ให้เรา ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย” เขาเสียงเข้มแบบไม่รู้ตัว แล้ววันนี้พวกณพิชย์กับอรัญก็ต้องเข้ามาคุยงานในห้อง ใครๆ มาเห็นพิมพ์อัปสรในชุดนี้เขาจะคิดอย่างไรกัน
“เพิร์ลหาเองค่ะ ทำไมต้องเปลี่ยนล่ะค่ะชุดนี้ก็สวยดีออก” ไม่พูดเปล่า หญิงสาวหมุนตัวไปมาให้เขาดูด้วย “ชุดนี้เพิร์ลชอบค่ะ สวยทุกมุมเลย”
“แต่มันไม่ใช่ฟอร์มแม่บ้านของที่นี่” จิรกรเสียงห้วน
“ใช่ค่ะ ฟอร์มของที่นี่เชยจะตาย นี่เพิร์ลไปหาชุดที่เขาใส่คอสเพลย์มาเลยนะคะ ชุดแม่บ้านสไตล์ญี่ปุ่นไม่สวยตรงไหนคะ”
จิรกรมองบน ไอ้โรมนะไอ้โรมมันมัวไปกกสาวอยู่ที่ไหน เขาควรเรียกมันมารับตัวน้องสาวคืนไปเลยดีไหม ขืนเธออยู่นานกว่านี้ไม่ใครก็ใครสักคนคงจะไม่ได้อยู่ดีรอดปลอดภัยจนถึงสองสัปดาห์แน่
สุดท้ายพิมพ์อัปสรยอมไปเปลี่ยนชุดตามที่จิรกรสั่ง เพราะเขาบอกว่าถ้าไม่ฟังจะส่งเธอกลับขึ้นฝั่ง เธอจึงเปลี่ยนเป็นชุดแซกแบบเรียบที่ได้มาเมื่อวานเช่นกัน ลอบถอนใจเมื่อเจ้านายเห็นแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นชายหนุ่มจึงเริ่มสั่งงานของวันนี้ซึ่งถือเป็นการทำงานวันแรก
สองชั่วโมงต่อมา สองหนุ่มสาวก็มาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่จังหวัดภูเก็ต เพื่อตรวจร่างกายโดยมีทนายเดินทางมาด้วย โดยที่ระหว่างอยู่บนเครื่องบินเล็กจิรกรคุยติดพันกับภวิศเรื่องรูปคดี“เห็นว่าทางเจ้าหน้าที่จะเรียกคนไปสอบเพิ่มนะครับ” ภวิศวางสายจากทีมงานของเขาและหันมารายงานนายจ้าง“มีใครน่าสนใจไหมครับ” เป็นไปได้ว่าทางเจ้าหน้าที่อาจจะได้ข้อมูลใหม่มา“มีคนนึงครับเป็นแขกบนเรือของคุณที่ค่อนข้างน่าสนใจมากครับ คุณจิโอวานนี่ ธาริส แอสตัน” ชื่อของนักธุรกิจหนุ่มที่ถือเป็นคู่แข่งของจิรกรในธุรกิจหลักเกี่ยวกับโทรคมนาคมที่เขาได้ยินทำให้ชายหนุ่มค่อนข้างแปลกใจ เหตุใดที่เขาไม่ได้รับรายงานว่าฝ่ายนั้นขึ้นเรือมาด้วยในเที่ยวนี้“น่าสนใจยังไงครับ” จิรกรถาม“คือว่าตอนนี้มีข่าวซุบซิบกันบนเรือครับว่าคุณจิโอวานนี่อาจจะเป็นฆาตกรก็ได้ เพราะเขาเคยติดต่อกับผู้ตายหลายครั้งแต่เธอไม่สนใจ เขาอาจจะโกรธแค้นหรือว่าเสียหน้าอะไรแบบนั้น”“ไม่จริงค่ะ พี่ไทม์ไม่ใช่คนแบบนั้น” พิมพ์อัปสรโพล่งขึ้นทันที ทำให้สองหนุ่มหันมามองเธอ“เพิร์ลรู้จักจิโอวานนี่เหรอ” จิรกรย้อนถามพิมพ์อัปสรพยักหน้าพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์ “พี่ไทม์เป็
อาการที่อีกฝ่ายไม่พูดต่อ แต่มองไปยังด้านนอกหน้าต่างแทนทำให้ชายหนุ่มสองคนรู้คำตอบทันที “แล้วมึงทำยังไง อย่าบอกนะว่ากับเพิร์ล” ณพิชย์ลดเสียงลง“ผมขอร้อง ผมไม่อยากให้เพิร์ลเสียหาย” จิรกรมองหน้าเพื่อน ป่วยการจะบอกว่าไม่มีเกิดขึ้น“แต่ถ้านายไม่ให้การกับตำรวจเรื่องนี้ โอกาสที่จะรอดคุกมันยากมากนะมึง” ณพิชย์เปลี่ยนสรรพนามในตอนท้ายประโยค“ผมจะหาทางอื่น ผมไม่ได้ทำอะไรผิดผมไม่ยอมติดคุกแน่” จิรกรกล่าวแต่เพื่อนสองคนไม่เห็นด้วย“ก่อนคิดเรื่องนี้ ฉันว่านายต้องรีบกลับขึ้นฝั่งไปตรวจร่างกายไว้ก่อนที่สารในร่างกายมันจะหายไป ส่วนผลของมันจะเอามาใช้อะไรได้ไหมค่อยว่ากัน” พัศกรกลับมาถึงเรือในบ่ายวันนั้นโดยที่ชายหนุ่มมาพร้อมกับ ‘ภวิศ’ ทนายส่วนตัวของจิรกร โดยที่ทนายหนุ่มได้ขอข้อมูลเบื้องต้นจากลูกความของตนว่าทราบอะไรบ้างเกี่ยวกับคดี และได้ให้การอย่างไรกับเจ้าหน้าที่ไปแล้วบ้างก่อนที่ตนจะมาถึง“คุณไปตรวจร่างกายไว้ก่อนดีกว่า แล้วผมจะเช็คภาพจากกล้องแบบละเอียดอีกหลายๆ รอบ” ภวิศกล่าวและนั่นทำให้จิรกรต้องเปลี่ยนแผน“เพิร์ลไปไหนมาครับ ไม่ได้อยู่บนห้องเหรอ” ชายหนุ่มกลับขึ้นมาบนห้องเจอพิมพ์อัปสรที่เพิ่
“ใช่ค่ะ น้องเพิร์ลเคยได้ยินชื่อจิโอวานนี่ ธาริส แอสตันไหมคะ ที่ตอนนี้เขามาเปิดตัวรถยนต์นำเข้าจากยุโรปและอเมริกา” พิมพ์อัปสรขมวดคิ้ว นิ่งคิดก่อนจะตอบ “ค่ะ เคยได้ยิน” “นั่นล่ะค่ะ พี่ได้ยินมาว่าเขาก็เป็นมาเฟียด้วยนะคะ เขาติดต่อเอพริลมาสองเดือนแล้วค่ะ จะขอนัดทานข้าวด้วยเอพริลยอมไปครั้งเดียวก็บอกว่าน่ากลัว แต่เขาก็ไม่ยอมถอดใจนี่พี่เพิ่งรู้ว่าเขาอยู่บนเรือด้วยนะคะ” “แล้วทำไมพี่เข็มถึงคิดว่าแอสตันจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะคะ” พิมพ์อัปสรถาม เธอจึงเห็นเขสราถอนหายใจด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม“พี่ก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่นาทีนี้พี่ก็คิดไปหมดตราบใดที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอพริลกันแน่” เจ้าหน้าที่ตำรวจจากกองปราบปรามกับเจ้าหน้าที่หน่วยอื่นที่เกี่ยวข้อง อาทิ พิสูจน์หลักฐานและนิติเวชเดินทางมาโดยเฮลิคอปเตอร์มาถึงเรือลาลีน่าในเวลาเกือบเที่ยงของวันนั้น และจากการลงพื้นที่ของเจ้าหน้าที่ ตำรวจพบโทรศัพท์ของจิรกรที่เจ้าตัวจำไม่ได้ว่าหายไปตอนไหนเมื่อไหร่ คนที่เจ้าหน้าที่ประเมินว่าน่าจะมีส่วนในคดีต่างถูกเรียกไปสอบถามเบื้องต้น โดยที่ตำรวจมุ่งความสนใจมาที่เจ้าของเรือหนุ่มเป็นพิเศษ แต่เขาก็ยังยืนยันหนักแน่
พิมพ์อัปสรเห็นเจ้าหน้าที่บนเรือหลายคนเดินกันขวักไขว่จึงเดินตามไปห่างๆ เธอดูตัวเลขลิฟต์ที่พวกเขาขึ้นไปว่าสิ้นสุดที่ชั้นไหนแล้วปะปนไปกับแขกทั่วไปของเรือขึ้นลิฟต์ตามไปด้วย “เมื่อกี๊ฉันได้ยินว่ามีคนตายบนเรือ เป็นดาราด้วยนะ”“มิน่าเห็นการ์ดเดินกันให้วุ่น แล้วทางเจ้าของเรือจะมีแถลงข่าวอะไรไหมนี่” สุภาพสตรีที่ยืนด้านหน้าเธอสองคนคุยกัน พลอยทำให้พิมพ์อัปสรหูผึ่งแอบฟังไปด้วย“แถลงข่าวว่าเป็นฆาตกรเหรอ นี่เห็นการ์ดพูดกันว่ามีคนบอกว่าเจ้าของเรือที่เป็นแฟนของดาราที่ตายน่ะ น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยนะเธอ” “เอ้า แล้วถ้าเป็นงั้นจริงฉันว่าเรือนี่ก็ไม่น่าไปต่อแล้วล่ะ จะทำไงดีเนี่ย” พิมพ์อัปสรฟังการสนทนาด้วยความสนใจ เจ้าของเรือคนที่ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องหมายถึงใคร จิรกรอย่างนั้นหรือเธอไม่อยากเชื่อเลย“เพิร์ล น้องเพิร์ลใช่ไหมคะ” เขสราเรียกพิมพ์อัปสรเมื่อเห็นหญิงสาวคนที่คุ้นตาอยู่ใกล้ห้องพักของเธอและเอพริล“พี่เข็มเป็นไงบ้างคะ เพิร์ลเป็นห่วงเลยลงมาดู” พิมพ์อัปสรมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเห็นใจ เข้าใจว่าเขสราคงเครียดมากเขสรายกมือลูบหน้าช้าๆ เธอหลับตาชั่วครู่แล้วลืมตามองคู่สนทนา “พี่ไม่รู้เลยค่ะว่าเกิ
“ครับท่าน” หัวหน้ารปภ. ตอบด้วยท่าทางนอบน้อม เพราะว่าณพิชย์ไม่ได้เป็นแค่หุ้นส่วนเรือ แต่เขายังมีตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (สส.) อีกด้วย ส่วนอรัญเดินไปคุยกับเขสราที่ยังอยู่ในภาวะช็อกถึงเรื่องราวในคืนนี้อยู่ครู่หนึ่งก็เดินกลับมาสมทบ บอกเพียงสั้นๆ ว่า“ไปหาที่คุยกันเถอะ ผมว่าเรื่องนี้มีกลิ่นไม่ค่อยดีแล้ว” ทั้งสามคนย้ายมาคุยในห้องรับรองพิเศษที่พวกเขาใช้ประจำ เมื่อนั่งลงประจำที่แล้วอรัญจึงเล่าให้ฟังจากการที่คุยกับเขสรามา“คุณเขมบอกว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนที่ห้องเพราะบังเอิญเจอเพื่อน เธอจึงออกไปค้างห้องเพื่อนตั้งแต่เลิกงานก็คือเวลาหนึ่งทุ่ม” “แล้วยังไงวะ มีกลิ่นไม่ดีแบบไหน” ณพิชย์ถาม“ก็เธอบอกว่าตอนที่เธอแยกไป ครั้งสุดท้ายที่เห็นคุณเอพริลก็คือเจ้านายของเธออยู่กับพี่จอม เพราะว่าคุณเอพริลนัดกินข้าวกับพี่จอมที่ร้านอาหาร และเธอได้ยินว่าพี่จอมจะมาส่งคุณเอพริลที่ห้องพักเองหลังจบดินเนอร์” “อ้าว ฉิบหายสิมึง จริงไหมวะ” ณพิชย์หันมาถามจิรกร “ผมไปกินข้าวกับเอพริลจริง แต่ไม่ได้มาส่งเธอที่ห้องเราแยกกันที่ห้องอาหาร ผมออกมาก่อนด้วยซ้ำ” เขาไม่ได้พูดต่อว่าเกิดอาการแปลกๆ กับตัวเองหลัง
ตอนที่ 6 พบผู้เสียชีวิตบนเรือแสงไฟจากในห้องน้ำเป็นไฟดวงเดียวที่เปิดอยู่ แสงของมันทำให้จิรกรเห็นร่างที่นอนหลับสนิทบนเตียงหลังจากที่เวลาผ่านเข้าวันใหม่มาสองชั่วโมง พิมพ์อัปสรหลับไปแทบจะทันทีหลังจากที่เขาพาเธอออกจากห้องน้ำเช็ดตัวให้พอหมาดเปลี่ยนชุดนอนใหม่แล้วเธอก็เงียบไปเหมือนปิดสวิทซ์ ชายหนุ่มหยิบกางเกงนอนขายาวมาสวมเพียงตัวเดียวจากนั้นก็กลับมาสอดตัวในผ้าห่มผืนเดียวกับคนที่หลับไปแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกดีขึ้นมากจากอาการแปลกๆ ช่วงหัวค่ำ จิรกรมองคนที่นอนพลิกตัวหันมากอดเขาทั้งที่หลับอยู่ ชายหนุ่มรู้ดีว่าวันพรุ่งนี้ตนเองกับพิมพ์อัปสรคงมีเรื่องต้องคุยทำความเข้าใจกันยาว เขากอดตอบเธอหลวมๆ หลับตาลงและบอกตัวเองว่าพรุ่งนี้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่เขาหลับไปเพียงสองชั่วโมง จิรกรลืมตาอย่างรวดเร็วตามนิสัยที่เป็นคนตื่นเร็ว ชายหนุ่มเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ภายในกดรับเพราะเกรงว่าอีกคนจะตื่นมาด้วย‘คุณจอมครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ’ เสียงของหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยรายงานมาอย่างร้อนรนทำให้เขาลุกขึ้นนั่งทันที และการขยับตัวนั้นก็ทำให้พิมพ์อัปสรรู้ตัวตื่นไปด้วย“มีอะไร
พิมพ์อัปสรไม่ได้มีนัดกับใครแต่หญิงสาวอยากมีเวลาอยู่ตามลำพังบ้าง อย่างน้อยขอแค่ช่วงเวลาพักกลางวันก็ยังดีเธอเลี้ยวไปตามทางและเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน หญิงสาวกล่าวขอโทษอย่างตกใจ“อุ๊ย ขอโทษค่ะ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ” พิมพ์อัปสรประคองหญิงสาวที่ดูว่าคงเป็นรุ่นพี่เธ
“เดี๋ยวประมาณสิบโมงเพื่อนพี่สองคน พี่พุทกับไอ้ดงจะเข้ามาประชุมกับพี่บนนี้ เพิร์ลช่วยดูแลเรื่องเครื่องดื่มกับอาหารกลางวันให้ด้วย จัดอาหารที่โต๊ะริมระเบียงสงสัยอะไรให้ถามพัศกรได้เลย” “ค่ะ แล้วถ้ามีคนขอเข้าพบพี่จอมจะให้บอกคุณพัศกรด้วยเลยไหมคะ” เธอถามต่อเพราะแค่ตอนเช้าผ่านมาชั่วโมงเศษก็มีพนักงานหล
การนอนบนเรือคืนแรกของพิมพ์อัปสรผ่านไปด้วยดี เพราะว่าจิรกรไม่ได้กลับเข้ามาที่ห้องเธอจึงยึดที่นอนของเขาตามสบาย ส่วนเจ้าของห้องอยู่ที่ห้องรับรองวีไอพีทั้งคืนและกลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในตอนเช้า “เพิร์ล ยังไม่ตื่นอีกเหรอนี่เช้าแล้วนะ” จิรกรเคาะประตูห้องเพราะว่ามันถูกล็อกจากด้านใน เสียงนั
พิมพ์อัปสรที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่ตอนกลางวัน เริ่มรู้สึกหิวจึงคิดจะหาอะไรรับประทานเช่นกัน แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก"มาทำอะไรแถวนี้ครับคุณเพิร์ล” พัศกรนั่นเอง “หิวค่ะ จะมาหาอะไรกิน คุณพัศล่ะคะ”“อ๋อ ผมมาเตรียมความพร้อมให้เจ้านายครับ บอสกับคุณๆ นัดรับประทานอาหารมื้อค่ำที่นี่” “







![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)