8

พิมพ์อัปสรไม่ได้มีนัดกับใครแต่หญิงสาวอยากมีเวลาอยู่ตามลำพังบ้าง  อย่างน้อยขอแค่ช่วงเวลาพักกลางวันก็ยังดี

เธอเลี้ยวไปตามทางและเดินชนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน  หญิงสาวกล่าวขอโทษอย่างตกใจ

“อุ๊ย  ขอโทษค่ะ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ”  พิมพ์อัปสรประคองหญิงสาวที่ดูว่าคงเป็นรุ่นพี่เธอไม่มาก  แต่งตัวสุภาพท่าทางเรียบร้อยที่เซจนเกือบล้ม 

“ไม่เป็นไรค่ะ  ดิฉันยืนเกะกะขวางทางเองต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ”  เขสรากล่าวอย่างรู้สึกผิด  “พอดีว่าฉันหาห้องอาหารไม่เจอน่ะค่ะ  ถามทางพนักงานมาแล้วว่าห้องอาหารเวียดนามไปทางไหน แต่ก็ยังหลง... แย่จัง” 

“จะไปร้านอาหารเวียดนามเหรอคะ  อยู่หลังล็อกนี้ค่ะเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็เจอ  ไปด้วยกันไหมคะเพิร์ลก็กำลังจะไปพอดี” 

“ดีเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะน้องชื่อเพิร์ลเหรอ ชื่อน่ารักดีจัง”  หญิงสาวแปลกหน้าทำสีหน้าชื่นชม  ทำให้พิมพ์อัปสรยิ้มกว้าง

“ขอบคุณค่ะ  พี่ชื่ออะไรคะชอบอาหารเวียดนามเหรอ”  หากถูกชะตากับใคร พิมพ์อัปสรมักจะเป็นฝ่ายชวนคุยเองแบบเช่นเวลานี้

“พี่ชื่อเขสราค่ะ เรียกเข็มก็ได้  พี่ไม่ได้ชอบอาหารเวียดนามหรอกแต่มาสั่งให้เจ้านายน่ะค่ะ”  เขสราบอกตามตรง เธออธิบายเมื่ออีกฝ่ายทำหน้างง 

“พี่เป็นผู้จัดการของน้องเอพริล เมษาน่ะค่ะ  ดูแลเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวด้วยทั้งหมดเลย” 

“โห... เหมือนเป็นพี่เลี้ยงเลยนะคะ”  พิมพ์อัปสรนึกถึงดาราสาวที่เธอได้เจอคืนวาน  ไม่น่าเชื่อว่ามีผู้จัดการที่เรียบร้อยขนาดนี้

สองสาวเดินมาถึงร้านอาหารเวียดนามพอดี  พิมพ์อัปสรเอ่ยปากชวนเธอร่วมโต๊ะระหว่างที่เขสรารออาหารของเมษา

“ของคุณเอพริลให้พนักงานไปส่งที่ห้องพักก็ได้นะคะพี่เข็ม  พี่เองก็ควรทานตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว” 

“จะดีเหรอคะ  น้องเอพริลเอาใจยากพี่เกรงว่าถ้าพนักงานร้านไปส่งเธอจะไม่พอใจ”  เขสราลังเลแต่พิมพ์อัปสรก็คะยั้นคะยอเพราะเริ่มรู้สึกหมั่นไส้ดาราสาว  ‘ทำตัวเยอะสิ่งได้แม้ไม่ได้อยู่ด้วย  คนอะไร’ 

“ดีสิคะ  พี่ทานเถอะอยากสั่งอะไรทานเลยค่ะ  เพิร์ลเลี้ยงเองถือว่าเป็นการขอโทษที่เพิร์ลเดินชนพี่เข็มเมื่อครู่” 

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เลี้ยงน้องเพิร์ลเองดีกว่า พี่ทำงานแล้วมีเงินเดือนแล้วให้น้องมาเลี้ยงไม่ได้หรอกค่ะ”  เขสราแย้ง  หญิงสาวนั่งลงตรงข้ามพิมพ์อัปสรที่กำลังเรียกพนักงานมารับออร์เดอร์เพิ่ม

สองสาวรับประทานอาหารมื้อเที่ยงกันไป คุยกันไปอย่างออกรสออกชาติ  เขสราถึงกับตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าพิมพ์อัปสรมาฝึกงานกับจิรกรโดยตรง 

“น่าอิจฉาน้องเพิร์ลจังค่ะได้ทำงานใกล้ชิดคุณจอม  รู้ไหมว่าสาวๆ ในช่องเขาคลั่งไคล้ท่านรองมาก  ฮอตเนิร์ดของแท้เลย”

พิมพ์อัปสรเบ้ปาก  “ถ้าฮอตเนิร์ดแปลว่าปากจัด เจ้าระเบียบ น่าเบื่อ ทำตัวเป็นตาแก่ก็คงใช่ค่ะ  เพิร์ลไม่เห็นวี่แววความฮอตของเขาเลยนะพี่เข็ม” 

เขสราหัวเราะนึกเอ็นดูสาวรุ่นน้องตรงหน้า  เพราะเธอเองก็ได้ยินกิตติศัพท์ความเจ้าระเบียบของจิรกรมาบ้างเหมือนกัน  สองสาวทานกันจนเกือบอิ่มเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเขสราก็ดังขึ้น 

“คะน้องเอพริล  ได้ค่ะ พี่จะไปเดี๋ยวนี้เลย” 

เขสรารับสายแล้วรีบขอตัว 

“น้องเอพริลโทรเรียกแล้วค่ะ  พี่ต้องไปแล้วขอตัวก่อนนะคะน้องเพิร์ล  ส่วนนี่ค่าอาหาร...” เธอเปิดกระเป๋าเตรียมจ่ายค่าอาหารแต่พิมพ์อัปสรห้ามไว้  

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เข็ม  พี่ไปก่อนเถอะเดี๋ยวคุณนางเอกจะวีนใส่พี่  ค่าอาหารมื้อนี้เพิร์ลจ่ายเองค่ะ  ถ้าพี่ไม่สบายใจเอาไว้พี่มาเลี้ยงเพิร์ลคืนรอบหน้าแล้วกัน”