9

ช่วงค่ำคืนนั้นพิมพ์อัปสรสะดุ้งตกใจตื่นเมื่อได้ยินเสียงดังจากนอกห้องนอน  มันเหมือนอะไรหนักๆ สักอย่างตกพื้น  หญิงสาวรีบก้าวลงจากเตียงที่กำลังแชตคุยกับเพื่อนในกลุ่มแล้วเปิดประตูออกไปดูทันที 

“พี่จอมเป็นไรคะ”  

เธอออกมาเห็นรูปปั้นมังกรสีทองเซรามิกที่เคยเห็นวางบนโต๊ะตอนนี้กลิ้งอยู่บนพื้นพรมที่จิรกรคงจะปัดหล่นลงพื้น  ส่วนเจ้าของห้องตอนนี้เขานั่งพิงพนักโซฟาหลับตา  หน้าแดงกว่าปกติ  มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามกรอบหน้า 

“พี่จอมเป็นอะไรคะ  ไม่สบายเหรอ”  พิมพ์อัปสรตกใจทำอะไรไม่ถูก  เธอเอื้อมมือมาแตะตัวเขา เมื่อตอนบ่ายก่อนเขาออกไปกับณพิชย์และอรัญก็ยังปกติดีอยู่นี่นา   

จู่ๆ ชายหนุ่มก็ลืมตามองเธอ  เขาปัดมือเธอออกอย่างแรงไม่ให้แตะตัวเขาจนเธอขมวดคิ้ว   “เพิร์ลเข้าห้องนอนไปแล้วล็อกประตู”    

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ  พี่จอมเป็นอะไรคะให้เพิร์ลเรียกหมอให้นะคะ  บนเรือมีหมอนี่นา”   

ถึงเราจะไม่ได้รู้จักมักจี่กันสักเท่าไหร่  แต่พิมพ์อัปสรก็รู้ว่าจริงๆ แล้วจิรกรดีกับเธอค่อนข้างมาก  เขาไม่จำเป็นต้องเสียสละห้องนอนให้เธอด้วยซ้ำแต่เขาก็ทำ  จะเพราะตัดรำคาญหรืออะไรก็ตามแต่  

พิมพ์อัปสรผละออกห่างเธอหันหลังจะตรงไปที่โทรศัพท์ภายในที่มีทุกห้องบนเรือนี้  แต่แล้วก็ต้องร้องกรี๊ดออกมาเมื่อถูกดึงแขนให้ตัวหมุนกลับไป   

“พี่จอม! เป็นบ้าอะไร”  เธอเบี่ยงหน้าหนีใบหน้าคมเข้มที่ก้มลงมาหาไม่ลดละ  แขนข้างหนึ่งของจิรกรรัดเอวเล็กไว้แน่นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาจากเรือนร่างอวบอิ่มในชุดนอนที่มีเพียงเสื้อคลุมตัวเดียวสวมทับยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าเขาจะขาดสติมากขึ้น   

พิมพ์อัปสรใจเต้นแรงเหมือนจะโดดมานอกอก  ด้วยปกติเธอเย่อหยิ่งราวกับเจ้าหญิงทำให้ไม่เคยปล่อยตัวให้ใครเข้าถึงตัวแบบนี้  ถึงภายนอกจะดูว่าเป็นสาวสมัยใหม่ใจกล้าที่จะสวมเสื้อผ้าเซ็กซี่แต่นั่นก็เพียงเพื่อเสริมให้ตัวเธอดูดี 

เธอรวบรวมแรงผลักเขาออกแต่จิรกรดึงให้เธอเซถลาลงมานั่งคร่อมทับตัก  ใช้มือที่แข็งเหมือนคีมเหล็กจับปลายคางเธอไว้และกดริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ   

หญิงสาวตัวแข็งด้วยความตกใจ  เผยอปากค้างเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายสอดลิ้นเข้ามาโพรงปาก  พิมพ์อัปสรเงอะงะอยู่ชั่วครู่ก่อนที่ธรรมชาติจะสอนให้เธอรู้จักการสนองตอบต่อจูบเร่าร้อนนั้น   

จิรกรสอดมือหนึ่งเข้าไปตามรอยแยกของสาบเสื้อคลุมของพิมพ์อัปสรเลื่อนมันลงไปตามแขนเรียว เผยให้เห็นผิวขาวผ่องของช่วงบ่าและเนินอกเต่งตึงนอกร่มผ้า  เขาเลื่อนปากจากปลายคางระเรื่อยลงมาตามซอกคอ  พลางกดตัวพิมพ์อัปสรให้ลงไปนอนบนโซฟาและโน้มตัวตามติดคลอเคลียไม่ห่าง 

“พี่จอมเป็นอะไรไป ปล่อยเพิร์ลก่อน”   

“ช่วยพี่ที  พี่ไม่ไหวแล้ว” จิรกรยังมีสติรู้ตัว  แต่เขาห้ามตัวเองไม่ได้  อารมณ์ปรารถนาที่ถูกกระตุ้นบวกกับร่างนุ่มนิ่มยิ่งทำให้การห้ามใจแทบจะเป็นศูนย์