5

การนอนบนเรือคืนแรกของพิมพ์อัปสรผ่านไปด้วยดี    เพราะว่าจิรกรไม่ได้กลับเข้ามาที่ห้องเธอจึงยึดที่นอนของเขาตามสบาย  ส่วนเจ้าของห้องอยู่ที่ห้องรับรองวีไอพีทั้งคืนและกลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในตอนเช้า 

“เพิร์ล  ยังไม่ตื่นอีกเหรอนี่เช้าแล้วนะ”  จิรกรเคาะประตูห้องเพราะว่ามันถูกล็อกจากด้านใน 

เสียงนั้นทำให้พิมพ์อัปสรรู้ตัวตื่น  เธอตกใจเมื่อเห็นว่าฟ้าสว่างจนแดดส่องเข้ามาในห้องแล้ว 

“เดี๋ยวค่าพี่จอม  แป๊บนะคะ”  เธอรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเปิดประตูให้เขา

จิรกรเข้ามาในห้อง เขากวาดสายตามองปราดไปทั่วไม่ว่าจะเป็นสภาพห้องของเขา  หรือตัวแม่บ้านคนใหม่ที่ยึดที่นอนเขาไปนอนแบบสบายใจเฉิบ 

“วันนี้เพิร์ลจะเข้างานกี่โมงครับ ถ้าตื่นตอนนี้” 

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหน้ามุ่ย 

“ก็แหม... เพิร์ลเข้างานแปดโมง  ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงครึ่งเองค่ะ  เพิร์ลอาบน้ำแต่งตัวแป๊บเดียวก็พร้อมทำงานแล้วค่ะ  ห้องทำงานก็อยู่บนนี้ไม่ได้ต้องเดินทางไปไหน  แล้วพี่จอมจะอาบน้ำที่ไหนคะ  ปกติแม่บ้านต้องเตรียมอะไรให้รึเปล่า”  ถามสักหน่อยเดี๋ยวจะหาว่าเธอไม่ใส่ใจงาน  หญิงสาวคิดในใจ

“ห้องพี่อยู่บนนี้ก็อาบที่นี่สิ  แต่เดี๋ยวพี่ไปอาบห้องน้ำด้านนอกก็ได้  เพิร์ลไปเตรียมผ้าเช็ดตัวกับน้ำไว้ให้พี่ทีครับ” 

พิมพ์อัปสรรีบออกไปดูห้องน้ำอีกห้องที่อยู่ติดกันกับในห้องนอนให้เขาแต่ว่ามีทางเข้าคนละทาง  ส่วนในเรื่องการตกแต่งนั้นทำเหมือนกันทั้งสองห้องเพราะเจ้าของห้องสร้างเผื่อไว้สำหรับมีเพื่อนๆ  มาเที่ยว ดื่มกินและอาจจะค้างคืนในห้องชุดของเขาจะได้มีห้องน้ำเตรียมไว้รับรอง 

และแม้ว่าพิมพ์อัปสรจะไม่เคยทำงานเป็นแม่บ้านจริงๆ แต่เธอก็เรียนด้านการโรงแรมมา  และอีกส่วนคือจากประสบการณ์ของการเป็นผู้เข้าพักของโรงแรมห้าดาวบ่อยๆ ทำให้หญิงสาวรู้ว่าอะไรที่ควรมีในห้องพักของแขก 

เธอเตรียมอุปกรณ์ของใช้จำพวกยาสีฟัน แปรงสีฟัน ครีมอาบน้ำ แชมพูไว้พร้อมกับผ้าขนหนูหลายขนาดวางไว้หน้ากระจก  เปิดน้ำอุ่นผสมให้ไว้รอเผื่อว่าจิรกรอยากแช่น้ำเพื่อเรียกความสดชื่นจากนั้นจึงออกมาโผล่หน้าเรียกเขา

“เจ้านายขา  เรียบร้อยแล้วค่ะ  เดี๋ยวเพิร์ลขอตัวไปอาบน้ำแต่งตัวนะคะ ว่าแต่พี่จอมจะรับกาแฟกับอาหารเช้าบนนี้ไหมคะ” 

จิรกรแปลกใจจนเลิกคิ้ว  “เราจะทำให้พี่กินเหรอ?” 

“เปล่าค่ะ  เพิร์ลจะโทรสั่งให้กว่าพี่จอมจะอาบน้ำเสร็จจะได้มาส่งพอดี”  ถึงเธอจะเห็นว่าในห้องชุดนี้มีแพนทรีเล็กๆ ที่มีเครื่องครัวครบ  แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าชายหนุ่มคงไม่อยากรับประทานอาหารฝีมือเธอแน่ๆ  ก็ตัวเธอเองยังไม่อยากเสี่ยงกับอาหารที่ตัวเองทำเลย

ฟังแล้วเจ้านายชั่วคราวก็ส่ายศีรษะไปมาอย่างระอาใจ  ไม่รู้ว่ารชตตั้งใจฝากน้องสาวมาฝึกงานหรือมาป่วนเขากันแน่

“ปกติพี่จะทำงานข้างบนนี้เป็นหลัก  เพิร์ลควรจะหัดชงกาแฟให้พี่เพราะพี่ไม่ชอบให้มีคนเข้าออกยุ่มย่ามวุ่นวายเกินจำเป็น  แต่วันนี้เป็นวันแรกเพิร์ลสั่งให้พี่จากครัวข้างล่างก็ได้  แล้วถ้าเพิร์ลหิวก็สั่งมาเผื่อตัวเองด้วยก็ได้ลงบัญชีพี่ไม่ต้องจ่ายเอง” 

ชายหนุ่มสั่งแล้วเดินผ่านเธอไปเข้าห้องน้ำโดยไม่รอฟังว่าคนรับฟังจะว่าอย่างไร  พิมพ์อัปสรยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างงงๆ  ‘หัดชงกาแฟพี่จอมพูดจริงดิ  เขากล้ากินด้วยเหรอเรายังไม่กล้ากินฝีมือตัวเอง  ล่าสุดลองชงแล้วก็เหมือนน้ำล้างจานชัดๆ’