2

จิรกรหันไปมองหน้าพัศกร  เมื่อได้ยินเธอบอกว่าห้องนอนต้องแชร์กันสามคนนั่นหมายความว่าอย่างไร

“เอ่อ  ห้องนอนพนักงานแผนกแม่บ้านเต็มทุกห้องเลยครับ  แล้วปกติให้แชร์กันสองคนต่อห้อง  แต่พอคุณเพิร์ลเพิ่งมาผมก็เลยต้องให้ไปแชร์กับห้องที่มีคนอยู่แล้ว”  พัศกรเหงื่อตก ใครๆ ก็รู้ว่าพื้นที่บนเรือนั้นจะถูกออกแบบมาให้ใช้แบบคุ้มค่าทุกตารางนิ้ว  ห้องนอนพนักงานจึงสร้างมาแบบแค่ให้พอนอนได้ชั่วคราวเท่านั้น

“ส่วนห้องที่คุณเพิร์ลว่ามา  ห้องที่มีที่นอนเหลือๆ มีห้องน้ำส่วนตัว  มีตู้เซฟให้ใช้ผมก็เห็นว่ามีห้องเดียวล่ะครับตอนนี้”  พัศกรพูดต่อทำให้พิมพ์อัปสรตาโต  ส่วนจิรกรหรี่ตามอง

“เอ่อ... ก็ห้องบอสเองไงครับ  ไหนๆ คุณเพิร์ลก็เป็นน้องที่คุณโรมฝากมา ก็ถือว่าเป็นเหมือนน้องสาวบอสอีกคนไงครับ” 

“จริงด้วยค่ะ  งั้นขอเพิร์ลนอนห้องพี่จอมได้ไหมคะ  พี่จอมอยู่ไม่กี่วันไม่ใช่เหรอ ห้องว่างๆ เสียดายออกค่ะ”

“แล้วพี่จะไปนอนที่ไหน” เขาถามเสียงเรียบ 

“อ้าว  พี่จอมต้องนอนด้วยเหรอคะ  พี่มีหน้าที่มาตรวจงานก็ตรวจไปสิคะ”  พิมพ์อัปสรทำเสียงสูง  “แต่ถ้าพี่จอมอยากจะใช้ห้องน้ำหรือเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพิร์ลก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ  เพิร์ลเป็นคนมีน้ำใจ”  เธอฉีกยิ้ม

“แต่คืนนี้พี่ต้องนอนที่นี่”  จิรกรเสียงเข้ม

“แหม... เพิร์ลนอนโซฟาในห้องนี้ก็ได้ค่ะ  ถ้าพี่จอมหวงห้อง” 

“พี่ไม่ได้หวงครับ  แต่ว่ามันไม่เหมาะ” 

“คำว่าไม่เหมาะน่ะอยู่ที่ใจค่ะ  เพิร์ลเชื่อว่าพี่จอมเป็นคนดีแล้วก็คงไม่มีใครคิดอกุศลกับพี่ลง  จริงไหมคะคุณพัศกร”  ตอนท้ายเธอขอความเห็นจากพัศกรที่พยักหน้าทันที

“ใช่ครับ  ทุกคนเข้าใจบอส”  พัศกรตอบด้วยท่าทีแข็งขัน

“แล้วนายจัดให้เพิร์ลเป็นแม่บ้านแผนกไหน”  จิรกรเปลี่ยนเรื่องทำให้พัศกรมีท่าทางอึกอักทันที

“เอ่อ คือว่าคุณเพิร์ลยังไม่มีที่ลงเลยครับ”  หรือจะพูดให้ถูกก็คือพิมพ์อัปสรไม่เอาสักที่  เขาเลยยังจัดที่ให้เธอทำงานไม่ได้ 

“อะไรนะ” เจ้านายหนุ่มขมวดคิ้ว 

“ก็คือว่าเพิร์ลว่าไม่น่าสนใจสักแผนกค่ะ  แผนกบาร์น้ำเพิร์ลก็ไม่ชอบคนเมา  แผนกห้องอาหารเพิร์ลก็กลัวจะไปทำของแตกเสียหาย  แผนกสระว่ายน้ำก็แดดร้อนกลัวผิวเสีย  ยิมก็กลัวว่าจะร้อนเดี๋ยวเป็นลมไปอีกค่ะ  แผนกห้องพักลูกค้าเพิร์ลก็ยังกวาดห้องไม่เป็นจะไปเป็นตัวถ่วงเพื่อนเปล่าๆ นะคะ” 

เป็นครั้งแรกที่จิรกรรู้สึกสิ้นหวังในชีวิต  เขาไม่เคยรู้สึกว่าอะไรยากจนกระทั่งมาพบพิมพ์อัปสรในคราวนี้  ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักของเก้าอี้ทำงาน  หลับตาไปชั่วครู่ก่อนจะลืมตามองทั้งลูกน้องและว่าที่พนักงานฝึกงาน

“งั้นเพิร์ลก็พักในห้องนี้  แล้วก็เป็นแม่บ้านดูแลห้องพี่  ห้องทำงาน ห้องพักผ่อนของพี่  ห้องน้ำ โต๊ะกินข้าว  โต๊ะทำงานหวังว่างานคงไม่หนักเกินไปนะครับ” 

เขาตัดสินใจแล้วว่าพิมพ์อัปสรเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำตัวยุ่งยากได้ขั้นสุด  ดังนั้นเพื่อเป็นการรักษาบรรยากาศของการทำงานของพนักงานคนอื่นๆ บนเรือ  เขาควรจะจำกัดบริเวณของเธอไว้แค่นี้  ฝ่ายพิมพ์อัปสรทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบตกลง

“อืมม..  เพิร์ลฟังแล้วก็รู้สึกว่างานค่อนข้างเยอะนะคะ  แต่ก็เป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ดี  โอเคค่ะพี่จอม  เพิร์ลจะดูแลทุกอย่างบนนี้ให้เองจะตั้งใจทำงานเต็มความสามารถเลยค่ะ” 

ฟังแล้วจิรกรอยากจะหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก  พลางนึกด่าเพื่อนในใจ  ‘ไอ้โรมนะไอ้โรม  แม่ง… หาเรื่องให้กูจนได้’