All Chapters of ลวงรักเมียจ้างชั่วคราว: Chapter 11 - Chapter 20

หนึ่งเดือนผ่านไป หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ในแต่ละวันตฤณภัทรกับเรย์ตื่นเช้ามาก็ต่างคนต่างออกไปทำงาน หลังจากคืนนั้นที่เขาพลาดมีอะไรกับเธอ เขาก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับเธอเลย เขาจะได้เจอเธอในช่วงเช้าก่อนออกไปทำงาน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ ในระยะหนึ่งเดือนมานี้ พอออกจากบริษัทตฤณภัทรก็ไปหาแฟนสาวที่บ้านทุกวัน อยู่คุยกับหลินสองชั่วโมง จนตอนนี้หลินเรียกแม่ของเธอ เรียกชื่อของเขาได้แล้ว และหลินก็พูดคุยกับตฤณภัทรได้บ้างแล้ว ที่สำคัญเธอสามารถเดินได้แล้ว แต่ยังต้องช่วยประคอง ในทุกๆวันตฤณภัทรกับหลินก็ได้คุยกัน แล้วเขาก็ประคองเธอเดินออกไปนั่งคุยกันหน้าบ้าน วันนี้ก็เช่นกัน “ถ้าหลินเดินได้คล่องขึ้นโดยที่ไม่ต้องมีใครช่วยประคอง ผมจะพาหลินออกไปข้างนอกนะ” เขาหันพูดกับเธอที่นั่งข้างๆด้วยรอยยิ้มบางๆ “ได้” เธอตอบสั้นๆพร้อมส่งรอยยิ้มอ่อนๆ “ผมไม่คิดเลยว่าพอหลินกลับมาอยู่บ้านแล้วจะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ นี่แค่สามเดือนเองนะ” “หลินก็ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกัน” เธอพูดช้าๆแล้วคลี่ยิ้มมองใบหน้าหล่อเหลา “เราออกมานั่งตรงนี้นานแล้ว เดี๋ยวผมพาหลินเข้าบ้านนะ” “ตฤณจะกลับบ้านแล้วเหรอ” “ใช่” “พรุ่งนี้ตฤณจะมาอีกไหม” “ม

เวลาต่อมา เมื่อตฤณภัทรทำข้าวต้มเสร็จก็ออกจากครัวแล้วสาวเท้าไปยังห้องนอนของเธอและยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อกๆ เขารอครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่เปิดจึงเคาะอีกครั้ง ก๊อกๆ เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่เปิดเสียงทุ้มจึงพูดผ่านประตูเข้าไป “ฉันทำข้าวต้มเสร็จแล้วนะ ออกมากินด้วยกันสิ” “เรย์ไม่หิว” “ถ้าเธอไม่หิว เธอคงไม่ตื่นแต่เช้าแล้วไปเข้าครัวหรอก ที่เธอเข้าครัวเพราะจะทำของกินไม่ใช่เหรอ” “…” “เรย์” “คุณกินก่อนเถอะ เดี๋ยวเรย์ค่อยออกไปกิน” เมื่อได้ยินอย่างนั้น เรียวขายาวก็ผละจากหน้าประตูแล้วเดินเข้าครัวไปตักข้าวต้ม ก่อนจะเอาออกมาวางบนโต๊ะด้านนอกพร้อมกับตักข้าวต้มกินไปเรื่อยๆ โดยสายตาก็มองไปยังห้องนอนของเธอ เพราะเผื่อว่าเธอจะเปิดประตูออกมา หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เรย์อยู่ในห้องนอนเป็นชั่วโมงพลางคิดว่าป่านนี้เขาคงจะออกไปบ้านแฟนของเขาแล้ว คิดได้อย่างนั้นร่างบอบบางก็ออกจากห้องแล้วสาวเท้าไปยังห้องครัว เธอจัดการทอดไข่เจียว เสร็จแล้วจึงตักข้าวใส่จานและตักไข่เจียวมาวางข้างจาน ก่อนจะพาออกไปทานที่โต๊ะกินข้าวข้างนอก ก็เห็นว่าคนตัวสูงที่อยู่ในเสื้อยืดคอกลม กางเกงขาสั้นเดินลงมาจากชั้นบน เธอที่เห็นอย่างนั้นจ

ร้านชุดแต่งงาน วันนี้นาวชวนเรย์มาช่วยเลือกชุดแต่งงานเพราะอีกสองเดือนเธอก็จะแต่งงานกับแฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีหนึ่ง โดยแฟนของนาวบอกให้เธอมากับเรย์ก่อน ทำธุระเสร็จเดี๋ยวเขาจะตามมา เมื่อสองสาวพากันเข้ามาในร้าน เรย์ก็ต้องชะงักพลางหัวใจรู้สึกหน่วงหนึบเมื่อเห็นร่างสูงกับแฟนของเขากำลังเลือกชุดแต่งงานและทั้งสองก็พูดคุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข เรย์ที่เห็นอย่างนั้นจึงคิดว่าเขากับแฟนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องหย่าให้เขาและออกจากบ้านของเขาไปพร้อมกับลูกน้อยที่อยู่ในท้อง คิดอย่างนั้นพลันความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นริ้วขึ้นมากลางอก รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนถูกคมมีดปักลงมากลางหัวใจ ก่อนเสียงของนาวจะเอ่ยขึ้น “เราเข้าไปเลือกชุดกันพลางๆเถอะเรย์ ระหว่างรอก๊อตทำธุระเสร็จ” ก๊อตคือแฟนของนาว “อืม ไปเถอะ” เรย์ดึงสติของตัวเองกลับมาแล้วรับคำ ก่อนสองสาวจะพากันเดินเข้าไปเลือกชุดแต่งงาน ร่างสูงที่หันมาเห็นเรย์เข้าพอดีก็ถึงกับชะงักพลางคิดว่าเธอคงจะเห็นเขาแล้ว ก่อนจะหันกลับมาสนใจหลินที่กำลังดูชุดแต่งงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส เวลาต่อมา “วันนี้ดูแค่นี้ก่อนนะ ถ้าได้ฤกษ์แต่งเมื่อไหร่

สองอาทิตย์ต่อมา ช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ตฤณภัทรก็ยังไปหาหลินที่บ้านทุกวันหลังเลิกงาน วันที่เขาไม่ต้องเข้าบริษัทเขาก็ไปรับหลินออกไปเที่ยวและหาอะไรกินนอกบ้านตามประสาคนเป็นแฟนกัน โดยทุกวันเขาจะกลับถึงบ้านในเวลาสามทุ่มหรือบางวันก็สี่ทุ่มเพราะทั้งคู่มีเรื่องให้คุยกันมากมาย ส่วนเรย์ตื่นเช้ามาก็ออกไปทำงาน วันศุกร์ถึงวันอาทิตย์ตอนเย็นเธอก็ไปร้องเพลงที่ร้านอาหาร ซึ่งในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ตฤณภัทรไม่ได้คุยกับเรย์เลยเพราะเขาเอาเวลาที่ว่างจากงานไปอยู่กับแฟนสาว กระทั่งวันนี้เรย์มาคิดได้ว่าควรย้ายออกไปอยู่ที่อื่นดีกว่า ย้ายไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ที่อยู่ใกล้กับที่ทำงานน่าจะเหมาะกว่าอยู่ในบ้านที่เป็นเรือนหอของเขากับแฟน การที่เธอย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เขาคงไม่มาใส่ใจเธอหรอก เพราะเธอไม่ได้มีความสำคัญสำหรับเขาอยู่แล้ว เธอก็แค่คนที่เขาว่าจ้างมาจดทะเบียนสมรสแค่ชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นมันถึงเวลาแล้วที่ลูกจ้างชั่วคราวอย่างเธอควรออกไปจากบ้านของเขาเสียที คิดได้อย่างนั้นเรย์ก็หยิบโทรศัพท์มาเสิร์ชหาที่พักที่อยู่ใกล้กับบริษัทที่เธอทำงาน จึงเจออพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งที่ยังใหม่อยู่ เพิ่งปล่อยให้คนเช่าไม่กี่เด

“แม่พาหนูเรย์มาส่ง ให้หนูเรย์นอนในห้องนี้ด้วยได้ไหม” “…” ใบหน้าหล่อเลื่อนสายตาไปมองใบหน้าเรียวเล็กด้วยสายตาเรียบนิ่งยากจะคาดเดาได้ จนทำเอาเรย์ที่ไม่กล้าสบกับนัยน์ตาคมคู่นั้นถึงกับต้องก้มหน้าเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น หญิงวัยกลางคนที่เห็นว่าคนเป็นลูกชายไม่พูดอะไรจึงพูดหยั่งเชิงขึ้น “ถ้าลูกไม่อยากให้หนูเรย์เข้าไปนอนก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่จะพาหนูเรย์ไปนอนอีกห้องก็ได้” แล้วดลฤดีก็หันมาพูดกับเรย์ “ไปเถอะหนูเรย์ เดี๋ยวป้าพาไปนอนห้องโน้น” “ค่ะ” เธอหันมองแม่ของชายหนุ่มแล้วรับคำด้วยความรู้สึกโล่งอกที่ไม่ต้องเข้าไปนอนห้องของเขา “หนูเรย์ตามป้ามา” ว่าแล้ว หญิงวัยกลางคนก็เดินนำร่างเล็กของลูกสะใภ้ไปยังห้องนอนที่ว่าง แต่เรย์ยังไม่ทันได้ก้าวตาม ฝ่ามือแกร่งของตฤณภัทรก็เอื้อมไปจับแขนเรียวไว้พร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง หมับ “เข้ามา” “อ เอ่อ” เธอแสดงสีหน้าเลิ่กลั่กพลางหันไปมองแม่ของเขาที่ยืนยิ้มด้วยความพึงพอใจอยู่ ก่อนดลฤดีจะพูดกับเรย์ “หนูเรย์เข้าห้องไปนอนกับตฤณเถอะ ดีกว่านอนคนเดียวในห้องโน้น” สิ้นเสียงของดลฤดี ร่างสูงก็จับจูงคนตัวเล็กเข้าห้องนอนแล้วปิดประตู ปัง! ก่อนเสียงทุ้มนิ่งจะพูดขึ