All Chapters of พาเพื่อนลูกสาวไปเที่ยว: Chapter 1 - Chapter 7

ผมชื่อเฉินเฉิง เป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวการขาดคนรักข้างกายมาเป็นเวลานาน ทำให้ความกระสันของร่างกายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวันในหัวของผมเอาแต่คิดถึงสัมผัสของผู้หญิงอยู่ตลอด ความอ้างว้างมันกัดกินหัวใจจนคันยุบยิบเหมือนมีฝูงมดมาไต่ยิ่งเข้าสู่ช่วงฤดูใบไม้ผลิ พวกผู้หญิงต่างพากันแต่งตัวเซ็กซี่ขึ้นเรื่อยๆ เห็นแล้วมันทำให้ผมรุ่มร้อนจนอยู่ไม่เป็นสุขพอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ลูกสาวของผมก็กลับมาบ้าน พร้อมกับพาสวี่เมิ่งเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยมาด้วยวันนี้สวี่เมิ่งใส่เสื้อตัวบนสีขาว แมทช์กับกระโปรงสั้นสีชมพู ดวงตากลมโตคู่นั้นดูฉ่ำวาวมีเสน่ห์รูปร่างหน้าตาของเธอเหมือนหลุดออกมาจากนางเอกหนังเอวีญี่ปุ่น ผิวพรรณทั้งเนียนทั้งขาว ละสายตาไม่ได้เลยสักนิด!นี่มันระดับท็อปพรีเมียมชัดๆ!แต่เพราะเกรงใจลูกสาว สายตาของผมเลยไม่กล้ามองที่สวี่เมิ่งนานนักลูกสาวดึงแขนสวี่เมิ่งแล้วเข้ามาอ้อนผม"คุณพ่อคะ! ได้ยินว่าดอกไม้ในทุ่งกำลังบานสะพรั่งเลย หนูกับเมิ่งเมิ่งอยากไปดูมากๆ คุณพ่อช่วยขับรถพาพวกเราไปหน่อยสิคะ!"สวี่เมิ่งที่อยู่ข้างๆ พูดเสริมขึ้นมาอย่างเกรงใจ"คุณอาคะ จะเป็นการรบกวนหรือเปล่าคะ?"สวี่เมิ่งมารยาทด

สวี่เมิ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเส่า"คุณอาคะ โดนตรงนี้แล้วรู้สึกดีจังเลยค่ะ หนูช่วยจับให้คุณอาบ้างนะคะ"พูดจบ มือเรียวเล็กของเธอก็มุดเข้ามาในกางเกงของผมทันทีวินาทีที่ถูกฝ่ามือนั้นกอบกุม ผมรู้สึกเหมือนเลือดในกายทุกหยดมันพลุ่งพล่านจนแทบระเบิดฝ่ามือของเธอนุ่มนิ่ม ให้สัมผัสที่ทั้งอ่อนนุ่มและอุ่นชื้นยิ่งไปกว่านั้น เธอเริ่มใช้ปลายนิ้วชี้ลูบไล้และบดคลึงตรงจุดที่ไวต่อสัมผัสที่สุดของผมอย่างแผ่วเบา!มันทำให้รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านผ่านกระดูกสันหลังระลอกแล้วระลอกเล่าเจอแบบนี้เข้าไป มีหรือที่ผู้ชายอย่างผมจะทนไหว! มันตื่นตัวเต็มที่จนผงาดง้ำชูชันขึ้นมาทันทีสวี่เมิ่งตาโตด้วยความประหลาดใจ "ว้าว! ผู้ชายนี่มหัศจรรย์จังเลยค่ะ ขยายใหญ่ขึ้นได้ด้วย!"ยัยเด็กซื่อ คงจะไม่เคยมีแฟนและไม่เคยสัมผัสผู้ชายมาก่อนเลยแน่ๆพอคิดว่าตัวเองกำลังได้ครอบครองเด็กสาวที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ในใจของผมก็ยิ่งทวีความตื่นเต้นตื่นตัวขึ้นไปอีกผมสอดนิ้วกลางหมายจะล่วงล้ำเข้าไปข้างใน~ทว่าเพียงแค่ออกแรงกดเบาๆ สวี่เมิ่งก็หอบหายใจกระเส่าออกมาผมรู้สึกได้เลยว่าแค่ข้อนิ้วเดียวกดลงไปก็แทบจะแทรกผ่านเข้าไปไม่ได้ มัน

ผมยื่นมือไปรวบฝ่าเท้านุ่มนิ่มของเธอเอาไว้ แล้วกดลงตรงจุดยุทธศาสตร์ของตัวเอง พลางดื่มด่ำกับความรู้สึกอันตื่นเต้นท้าทายและเสียวซ่านในคราเดียวกันในขณะที่ลูกสาวยังคงนั่งกินข้าวต่อไปอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ร่างกายของผมรุ่มร้อนไปหมดจากการปรนเปรอของสวี่เมิ่งหลังจากจัดการมื้อค่ำเรียบร้อย สวี่เมิ่งก็ขอตัวไปอาบน้ำตอนที่เธอเดินเปิดประตูออกมา สวมเพียงชุดนอนของลูกสาวผมแค่ตัวเดียวเท่านั้นสวี่เมิ่งเป็นคนหุ่นดีมาก ชุดนอนของลูกสาวก็เลยค่อนข้างตัวเล็กและคับแน่นพอมาอยู่บนเรือนร่างของเธอ มันจึงรัดรึงจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งและยอดอกชูชันอย่างเด่นชัดหยดน้ำที่ยังเกาะพราวตามเนื้อตัวซึมผ่านเนื้อผ้า จนทำให้มองเห็นผิวสีขาวผ่องรำไรอยู่ข้างในเย้ายวนชวนมองจนแทบกระอักเลือดหลังจากพวกเธอจัดการตัวเองเสร็จ ผมก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำบ้างสายตาพลันเหลือบไปเห็นกะละมังบนเครื่องซักผ้าที่มีเสื้อผ้าของสวี่เมิ่งกองอยู่มันคือชุดที่เธอเพิ่งถอดทิ้งไว้ในวันนี้ผมห้ามใจตัวเองไม่ไหว เอื้อมมือไปหยิบกางเกงในตัวจิ๋วขึ้นมา แล้วกดแนบลงกับปลายจมูก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอดฟู่ อา กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของเด็กสาว ปนเปไ

น้ำเสียงของผมสั่นเครือสะอื้นไห้จนแทบไม่เป็นภาษา หยาดน้ำตาอันร้อนผ่าวหยดลงบนหลังมือของเธอ "ไม่ต้องกลัวนะลูก พ่อจะพาหนูกลับบ้าน"จางลู่เงยหน้าขึ้นมองผม ก่อนที่ความเข้มแข็งทั้งหมดจะพังทลายลง เธอโผเข้ากอดผมแน่นแล้วปล่อยโฮออกมาสุดเสียงความหวาดกลัวและความอัดอั้นตันใจที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ที่ปานจะขาดใจหลังจากนั้นไม่นาน สวี่เมิ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึง เธอยืนห่างออกไปสองสามก้าว สายตาจับจ้องมาที่พวกเรา"จางลู่... ฉันขอโทษ..." เธอเผยอริมฝีปาก เอ่ยเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจางลู่ผละออกจากอกของผม เธอละสายตาแล้วมองตรงไปยังสวี่เมิ่ง แววตาคู่นั้นซับซ้อนเกินบรรยาย มีทั้งความโกรธแค้น ความผิดหวัง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกใจสลายจนหมดสิ้นทุกสิ่ง"สวี่เมิ่ง เธอไปซะเถอะ" น้ำเสียงของจางลู่แผ่วเบา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาเด็ดเดี่ยว "พวกเราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไปแล้ว"ร่างกายของสวี่เมิ่งสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเธอพยายามจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับไม่พูดอะไรออกมา ทำได้เพียงส่งสายตาอาลัยอาวรณ์มองพวกเราเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะ