LOGINShare
7
publish date:
2026-06-24 04:05:27นัยน์ตาของภูพิงค์ค่อยลืมปรือขึ้นจากความฝันอันสับสน...
ฝัน?
เธอค่อยๆ ทบทวนความทรงจำที่คิดไปว่าฝันเมื่อคืน ก่อนจะเบิกโพลงขึ้น แล้วแทบจะต้องกรี๊ด เมื่อพบว่ากำลังมีผู้ชายคนหนึ่ง จูบที่หน้าท้องของเธอ และมือของเขากำลังลูบเลื่อนที่ต้นขาของเธอ
โครม!
“เหี้ยอะไรวะ”
เสียงอุทานดังขึ้น เมื่อปราชญ์ถูกแรงผลักของอะไรบางอย่าง ทำให้เขาที่กำลังจะก้มลงสำรวจความบอบช้ำของสาวน้อยเมื่อคืน ถึงกับกระเด็นตกหงายลงมาจากเตียง
มันน่าจะเป็น...
เขาเงยหน้าขึ้นดูแล้วก็เห็นว่ามันเป็นอะไรสิ่งที่ทำให้เขาหงายหลังตกเตียงลงมาแบบนี้
แม่สาวนั่นยกตีนถีบหน้าเขา!
เธอหน้าซีดเผือด ก่อนจะร้องกรี๊ด แล้วดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว มองเขาด้วยนัยน์ตาโตกลม มองเขาเหมือนเห็นผี
ปราชญ์ พิทักษ์ราชสีห์ โดนผู้หญิงถีบเอาเต็มๆ เกือบยอดหน้า หงายหลังตกลงมาแบบนี้ ขณะที่กำลังจะก้มลง...ห่าเอ๊ย รู้ไปถึงไหน อายไปถึงนั้น
ไม่มีใครที่ไหนได้เอาเท้าได้เข้าใกล้หน้าเขามาก่อน
หล่อนเป็นรายแรก
เขาลุกขึ้นก่อนจะยืนตระหง่านตรงหน้าเธอ ในสภาพไม่สวมใส่อะไรเลย ภูพิงค์มองเขาแล้วปากคอสั่นด้วยความกลัว แต่เธอไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ยังคงเบิกตามองเขาอยู่แบบนั้น เขาถอนใจเฮือกใหญ่ รอยตีนของแม่เด็กนี่ ดีที่ถีบมาที่ไหล่เขา ไม่ใช่ถีบหน้า แต่น่ะ...มันก็เป็นประสบการณ์แรก ที่คนอย่างเขาโดนแบบนี้
แถมคนทำเป็นผู้หญิงเสียด้วย
“คะ คุณ เป็นใคร”
“กล้าดียังไงมาถีบฉัน”
เขาว่าเสียงขรึม กอดอกมองเธออยู่แบบนั้น ภูพิงค์หลับตาปี๋ ไม่อยากจะดูสภาพอุบาทว์ของเขาให้อุจาดตา เธอจึงเมินหน้าหนีเขาซะ เริ่มทบทวนบางสิ่งว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ...ร่างกายของเธอมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอเห็นร่องรอยบางอย่าง บนผ้าปูที่นอนสีครีม มันเป็นรอย...เลอะคราบบางอย่าง รวมถึงรอยเลือดจางๆ
เลือด...
ตรงส่วนนั้นของเธอปวดตุบๆ ฟ้องเจ้าของ ว่าเลือดนั้นอาจจะเป็นเลือดของเธอ
เธอเห็นถุงยางอนามัยใช้แล้ว...ตกเกลื่อนอยู่ที่พื้นห้อง บางส่วนยังคาอยู่บนเตียง มองคร่าวๆ ก็สี่ชิ้น
แก้มของเธอแดงซ่าน ผู้ชายตัวโตคนนี้เป็นใคร?
เขา...
เขาทำอะไรเธอไปแล้วใช่ไหม?
“คุณข่มขืนฉัน”
เสียงพร่าดังออกมา ปราชญ์สบถ เขานึกอยู่แล้วว่ามันอาจจะไม่ชอบมาพากล แต่เขาเคยสั่งลูกน้องไว้ว่า ไม่ให้บังคับขืนใจใครมา เขาก็มัวแต่หน้ามืดเมื่อคืน แม่สาวบนเตียงที่กล้าถีบเขานี่ มีบางอย่างที่ทำให้เขาติดอกติดใจ
เขาทรุดลงนั่งบนเตียง ภูพิงค์ยังไม่มองเขาและไม่ร้องไห้ แม้จะตัวสั่น เขาแตะไหล่เธอเบาๆ เธอเบนหลบเขา และหันขวับมามองหน้าเขาด้วยนัยน์ตาคมกล้าเหมือนแมว
“ฉันจะแจ้งความ เอาคุณติดคุก”
“เธอจะแจ้งความ...หึ ตำรวจคงจะจับเธอค้าประเวณี”
“ฉันไม่ได้ ไม่ได้ทำ”
เธอกะพริบตาปริบๆ นึกทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง แล้วเสียงของเธอก็เอ่ยเบาๆ
“ป้าณา...”
“โดนหลอกมาเหรอ?”
ปราชญ์ถาม ท่าทีแบบนี้ไม่น่าจะอัปค่าตัวอะไร แต่น่าจะโดนหลอกมอมยามามากกว่า เขามองกวาดเธอทั้งตัว เจ้าหล่อนดูจะช้ำเพราะปากและมือของเขาพอสมควร เนื้อตัวมีแต่ร่องรอยรักของเขา อา...เธอเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ฟัดมันมาก และทำให้เขาอารมณ์ขึ้นมาก แม้กระทั่งเธอนอนเฉยๆ ก็ยั่วอารมณ์ให้ปั่นป่วนมาก
ตาคมๆ นั้นมองตกที่อวัยวะบางส่วนที่อวบล้นเกินตัวเล็กบางของเจ้าหล่อน เขาสังเกตว่าเธอผอมมาก จับไปแทบไม่ค่อยมีเนื้อเท่าไหร่ มีแต่ล้นๆ อยู่สองที่...
แค่คิดก็หน้าแดงซ่าน หายใจผิดจังหวะ บางส่วนที่หดห่อ กลับเริ่มชูคอขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
“ใช่...”
เธอกะพริบตาปริบๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตา มือยังคงจับผ้าห่มไว้แน่น ราวกับมันเป็นโล่ให้กับเธอ
“เจ็บมากไหม”
เขาเปรยถาม ภูพิงค์ตอนนี้กลั้นน้ำตาไม่ได้อีกแล้วมันเริ่มไหลออกมา เธอก้มหน้า ไม่ได้แสดงภาษากาย หรือไม่ได้พูดจาอะไร
เขาไม่ชอบเลยที่เธอไม่ตอบโต้ ไม่ร้องขอ ไม่ออดอ้อน ทำตัวนิ่งเหมือนหินแบบนี้
ผู้หญิงอะไรวะ?
แปลก
แต่...ได้แล้วอยากได้อีก
ปราชญ์ตกลงใจแล้วในที่สุด เขากระชากเธอมากอด ภูพิงค์ร้องกรี๊ดเบาๆ เสียงนุ่มนั่นเอ่ยออกมา มันฟังอ่อนโยน
“ขอโทษที่ทำลงไปเมื่อคืน ฉันไม่รู้”
“ปล่อย ฉันไปได้ไหม ฉัน ฉันจะไม่เอาเรื่องอะไรคุณ”
เสียงของเธอเจือสะอื้น เธอได้ยินเสียงเขาถอนใจ แล้วเขาก็เชยคางของเธอให้มองหน้าเขา ยิ้มใส่ตาเธอ ภูพิงค์ที่เพิ่งได้พินิจมองดูโจรปล้นพรหมจรรย์ของเธอ ก็ถึงกับตาพร่าไปเล็กน้อย กับความคมเข้ม มีเสน่ห์ของอีกฝ่าย ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยนัยน์ตาสีเข้ม คมกริบ
“ฉันซื้อเธอมาแล้ว ฉันคงไม่ปล่อยเธอหรอกนะ คนสวย”
“อ้าว...”
ภูพิงค์เม้มปากแน่น คนเลว! เธอนึกว่าเขาจะมีคุณธรรมในใจบ้าง ที่เขารู้ว่าเธอถูกหลอกมา เขาควรจะเห็นใจเธอสิ ไม่ใช่ตอบเธอแบบนี้
“ฉันเสียเงินของฉันไปแล้ว ก็ต้องใช้จนคุ้มสิ”
“ฉันโดนหลอกมา ฉันไม่ได้เต็มใจสักหน่อย คุณมันไอ้...”
คำด่าดังมาจากปากของภูพิงค์ เธอโตมาในสภาพแวดล้อมที่มีแต่พวกคนเถื่อนสถุน เธอไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะด่าคำแบบนี้ และตอนนี้เธอก็ใช้มันกับเขา
ปราชญ์ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เมื่อได้ยินคำแบบนั้นออกมาจากปากของภูพิงค์ เขาตะครุบปิดปากเธอ แต่โดนเธอกัดหมับเข้าให้ โอ้โห...แบบนี้เห็นทีจะสนุก
ร่างใหญ่จับเธอมากอดรัดไว้แน่น มือของเขาเริ่มลูบไปตามเนื้อตัวเธอ หญิงสาวยังคงงับมือเขาไว้แบบนั้น ปราชญ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มลงจับหน้าอกเธอ ภูพิงค์ตกใจจนปล่อยปากจากมือเขา เธอมัวแต่โกรธจนลืมไปว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เขาอ้าปากฟันของเขาขาวเงาวับและมีเขี้ยว เขาทำท่าจะกัดหน้าอกเธอ ภูพิงค์ตัวสั่นทั้งกลัว และรู้สึกแปลกยามที่เขามากอดรัดแบบนี้
“กัดฉันใช่ไหม ฉันจะกัดเธอบ้าง เด็กบ้า”
“ไม่ ไม่ทำแล้ว”
เขาหัวเราะก่อนจะก้มลง...งับยอดทับทิมนั่นเบาๆ
ภูพิงค์ถึงกับตัวแข็งเกร็ง รอรับความเจ็บปวด เธอหลับตาปี๋
แต่เขาไม่ได้ทำรุนแรงอย่างที่ขู่ ปลายลิ้นของเขาเริ่มละเลียดไล้ ร่างกายเมื่อถูกสัมผัสในส่วนที่ไวต่อความรู้สึก มันก็ทำให้เธอถึงกับสะดุ้งและรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อได้จับได้ดูด เขาก็ชักจะเพลิน ลืมไปหมดว่าจะทำอะไร เขาตั้งใจตอนแรกว่าจะดูแผลที่ตัวเองทำกับเธอเมื่อคืน ถ้ามันหนัก เขาก็จะให้เธอพัก ครั้งแรกแถมเจอเขาจับเธอทำรักยาวนานขนาดนั้น ความชอกช้ำมันจะต้องมี แต่พอเธอถีบเขาเข้า แถมด้วยความจริงที่ว่าเธอโดนหลอกมาเสียพรหมจรรย์ให้เขาอีก ไม่ได้เต็มใจ ก็กลายเป็นเรื่องอีกแบบไปเลยสำหรับปราชญ์
แต่สิ่งที่เขายังคงตั้งมั่นในใจมันไม่คลอนแคลน
เขาได้ยินเสียงเธอคราง เนื้อตัวอ่อนลง เขาก็ย่ามใจ เลื่อนมือไปต่ำยังบางส่วน แต่แล้ว...พอแตะเข้า เขาก็เหมือนจะรู้ตัวว่าตั้งใจจะทำอะไรแต่แรก เขาจึงผละจากตรงอกอวบและเงยมองหน้าเธอ ภูพิงค์ปรือตามองเขา หน้าตาของสาวน้อยแดงก่ำไปหมด
“เจ็บไหม?”
เสียงทุ้มนั่นถามอีกหน
“ถ้าไม่ตอบจะได้ตีความว่าไม่เจ็บฉันจะได้เอาเธอต่อ”
“เจ็บ!”
คนอะไรช่างเหลือร้าย
ภูพิงค์อยากจะข่วนหน้าเขา แต่กลัวว่าเขาจะ จะทำอะไรเธอให้เธอต้องเจ็บเหมือนกันหรืออาจจะเจ็บกว่า
เธอโกรธจนไม่ร้องไห้
โกรธป้า
โกรธตัวเองที่ไว้ใจงูเห่าเฒ่าวรรณา
โกรธคนที่กำลังทำกับร่างกายเธอตอนนี้
เขาถอนใจเฮือก ก่อนจะผละออกจากตัวเธอ แล้วภูพิงค์ต้องร้องกรี๊ด เมื่อจู่ๆ เขาจับเธอแหกขาออกแล้วก้มลงมองบางที่ จุ๊ปากอย่างไม่พอใจ แล้วเขาก็เดินไปที่ปลายเตียง ดึงเอาผ้าเช็ดตัวออกมาพันตัวไว้ แล้วคว้าโทรศัพท์ หันมาขู่เธอเสียงดุๆ
“อยู่แต่ในนี้ล่ะ ไม่ต้องออกไปเพ่นพ่าน ไม่อย่างนั้นโดนแน่”
เสียงประตูปิดดังปัง
แล้วเขาก็ออกไปจากห้อง ทิ้งให้ภูพิงค์อยู่ตามลำพังในนั้น
สาวน้อยอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆ ทำไมเธอถึงต้องมาเจอะเจอกับอะไรแบบนี้กันนะ!
Latest chapter
จอมเถื่อนไร้ใจ 49
สองเดือนผ่านไป...มณทิราเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติ ที่อยู่ใกล้บ้าน ปราชญ์อยู่ที่บ้าน ทำงานที่บ้านมากกว่าที่จะไปที่เรือสำราญ หรือไปที่บ้านไม้สักของเขาที่อยู่บนดอย...แผนเปลี่ยนไปเกือบทั้งหมด เมื่อมีภูพิงค์และมณทิรามาอยู่ด้วยเด็กหญิงพอจะเข้ากับคนอื่นได้แล้ว มีเพื่อนบ้าง ร่าเริงสดใส สมวัยมากขึ้น กิจกรรมยามว่างที่โปรดปรานตอนนี้ คือขลุกกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด เจ้าสโนว์ไวท์ นกค็อกคาเทลและทำอาหาร เมนูที่ยัยหนูทำบ่อยที่สุดตอนนี้คือผัดมาม่า และแน่นอนว่าทุกคนในบ้าน รวมถึงบอดี้การ์ดก็รับประทานอาหารชนิดนี้กันทุกวัน...จนกว่าแกจะเบื่อและอยากทำอย่างอื่นต่อ สถานการณ์ที่เรือสำราญ พ่อเลี้ยงอิทธิเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว...หลังจากประกาศข่าวดีเรื่องยลดาอุ้มท้องทายาทของเขาและเขาจดทะเบียนสมรสกับหล่อนเพื่อให้เป็นของขวัญเพียงแค่สามวัน...แม้จะน่าเคลือบแคลงบ้างแต่หลานคนสนิทของเขา จักรพงศ์ก็ปล่อยผ่านเพราะเข้าใจว่าเป็นเรื่องโรคภัย ตัวลูกสาวคนเดียวอย่างเอมมิกาก็ไม่ได้มีข้อข้องใจอะไร เธอบินกลับมารับมรดกส่วนของตนเองแล้วก็กลับไป โล่งใจด้วยซ้ำที่เป็นไท ไม่ต้องมีพ่อคอยบังคับ เธอไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่อยู
จอมเถื่อนไร้ใจ 48
เขาอุ้มพาภูพิงค์ขึ้นมาบนห้อง แผนของเขาเย็นนี้ต้องเคลื่อนไปจากที่ตั้งใจเพราะไอ้พวกนั้นแท้เชียว เขาโทรสั่งให้ลูกน้องตามพวกมันไปห่างๆ “จัดการซะ”“ครับนาย” ทางนั้นรับคำ ต่อไปนี้เขาจะเชื่อวิชาติ และต้องมีการ์ดคอยตามห่างๆ เขาไม่อยากพาเธอไปเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้อีกแล้วจะเปลี่ยนอาชีพก็เปลี่ยนได้แหละ แต่เปลี่ยนวีรกรรมที่เคยทำมาน่าจะเปลี่ยนยาก เขาไม่รู้เหมือนกันว่าจะโดนเจ้ากรรมเก่าที่ยังไม่ตายเช็กบิลเอาตอนไหน คิดอย่างเยาะหยันชะตาที่เกิดมาเป็นราชสีห์ ภูพิงค์ยังคงนั่งเหม่ออยู่บนเตียง วันนี้เหตุการณ์พันกว่าเรื่องจริงๆ ตั้งแต่ประหลาดใจ มีความสุข ปลื้มกับสิ่งที่เขาทำให้ จบท้ายด้วยเหตุการณ์ระทึกขวัญ และด้านมืดของปราชญ์ที่เธอคาดไม่ถึง...เขาน่ากลัว น่าเกรงขามมากจริงๆ “หิวไหม?”เสียงนุ่มถาม ภูพิงค์หันมาแล้วส่ายหน้าน้อยๆ “ไม่น่าจะกินลงค่ะ”“ยังกลัวอยู่ไหม?” เขาเอื้อมมือไปแตะใบหน้าเล็กนั่น ภูพิงค์ถอนใจพลางพยักหน้า“ค่ะ...นิดหน่อย”“พวกมันกล้าทำให้ภูพิงค์ของฉันกลัว มันทำให้วันดีๆ ของเรากลายเป็นวันแย่ๆ มันต้องไม่ตายดี”“คะ คุณจะทำอะไรพวกเขาหรือคะ เอ่อ เขาก็พาเรามาส่งแล้ว...ไม่ได้ทำร้ายพวกเรา
จอมเถื่อนไร้ใจ 47
พวกมันพาปราชญ์มาถึงบ้านของพวกเขาหลังจากนั้นอีกสองชั่วโมง...การ์ดของปราชญ์ถึงกับกรูเข้ามา เมื่อเห็นเจ้านายลงจากรถแปลกปลอม จ่าดำมือสั่นแล้วเอาปืนจ่อปราชญ์ที่ยังคงโอบภูพิงค์ไว้กับอก“มึงอย่าตุกติก”“เอาปืนออกไปจากหัวของกู กูไม่ชอบ”เขาปัดปากกระบอกปืนอย่างไม่ไยดี ไม่กลัวด้วยว่าจ่าดำจะทำปืนลั่นใส่ คนอะไรใจเป็นอย่างนี้กันนะ“เอาเลขบัญชีมา” เขายืนเผชิญหน้ากับจ่าดำ ทางนั้นทำตาปริบๆ ก่อนจะบอกเลขสิบตัวไป ปราชญ์ล้วงมือถือขึ้นมาจากกระเป๋า สักพักก็มีเงินโอนเข้าบัญชีของจ่าดำจริงๆ จำนวนสองล้านบาท “อะ เอ่อ...”“ยอดมันเยอะ โอนได้แค่นี้ก่อน ต้องทำธุรกรรมนิดหน่อย กว่าจะผ่านก็พรุ่งนี้ พรุ่งนี้มึงก็มาใหม่ล่ะ มารับที่เหลือ กูจะให้คนไปทำแคชเชียร์เช็คเงินสดไว้ให้สองร้อยล้าน”เขาตบบ่าจ่าดำ แล้วเดินกรายกลับเข้าไปในบ้าน จ่าดำกับพวกมองตากัน หนึ่งในนั้นสะกิดจ่าดำให้รีบกลับ มาถึงถ้ำราชสีห์แล้วไม่โดนทำอะไร แถมได้เงินกลับ ก็ควรจะกลับได้แล้ว“กลับเหอะจ่า”“พะ พรุ่งนี้กูจะมารับเงิน”เขาตะโกนแล้วรีบแจ้นขึ้นรถก่อนจะขับปรี่ออกมาจากบ้านของปราชญ์ “มันโอนให้จริงๆ ว่ะจ่า”หนึ่งในทีมดูยอดเงินในบัญชีให้เป็นบุญตา
จอมเถื่อนไร้ใจ 46
“กลับไปนี่ ฉันจะต้องได้รางวัลซักหน่อย” ปราชญ์เอ่ยเปรยขึ้นมา คนข้างตัวเขาหันมาทำตาโตใส่ พลางทำแก้มแดงก่ำ เพราะรู้ว่ารางวัลที่เขาอยากเรียกร้องคืออะไร“เราไปทำบุญมานะคะ”“หืม?”เขาเลิกคิ้ว มองเธอด้วยนัยน์ตาแพรวพราว ปราชญ์ใช้ความเร็วในระดับปรกติไม่ได้ขับเร็วมาก รถเคลื่อนไปเรื่อยๆ ตามทางลงเขาที่เขาไม่ค่อยชำนาญนัก เลยต้องขับแบบระมัดระวัง “แล้วไง?”“ก็ทำบุญมา ทำอย่างนั้นกันได้หรือคะ” คำพูดของเธอทำให้เขาหัวเราะลั่นรถ ถ้าไม่ติดว่าต้องใช้สองมือควบคุมรถ เขาคงจะดึงเธอมาหอมแรงๆ แล้ว“เฉไฉเก่งมาก ใจคอจะไม่ให้รางวัลกันหน่อยหรือ วันนี้ฉันทำดีมากนะ”“รางวัลมันเหนื่อยไหมคะ” ถามเสียงอ่อย...หน้าแดงเพราะคิดไปไกลมาก...บางบทสวาทที่เขาสอน มันทำให้เธอเหนื่อย...และเมื่อยมาก“ไม่เหนื่อยมาก” ปราชญ์ยิ้ม คิดไปถึงมื้อดินเนอร์ เขาว่าจะสั่งให้พวกการ์ดที่รอ ตกแต่งบ้านและทำโต๊ะอาหารมื้อพิเศษให้ เย็นนี้เขามีเรื่องจะคุยกับครูพี่เลี้ยงคนพิเศษของมณทิรา อยากพูดเจรจาให้รู้แน่ จะได้เลิกคิดเลิกน้อยใจ“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”พยักหน้าอย่างอายๆ พอเขามองมาก็เลยเอามือปิดหน้าเสียเลย ปราชญ์เหลือบมามองสาวน้อยของเขาแล้วนึก
จอมเถื่อนไร้ใจ 45
“ไม่เจออะไรใช่ไหมครับ คุณชาติ” เสียงทุ้มเอ่ยดังที่ด้านหลัง ทำให้วิชาติสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง เขากำลังไล่ตัวเลขบัญชีอยู่...บัญชีของเรือสำราญบ่อนลอยน้ำแห่งนี้ เขาเรียกบัญชีเข้ามาแจงรายได้ และเรียกฝ่ายจัดซื้อ รวมถึงพนักงานฝ่ายสต็อกสินค้าเข้ามาคุยด้วยแบบลับๆ โดยไม่มีคนของทางพ่อเลี้ยงอิทธิหุ้นส่วนมาคุยด้วย“จะให้เจออะไรหรือครับ” เขาย้อนถาม วิชาติตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว จักรพงศ์ยิ้มพร้อมกับยักไหล่ “มันก็ควรจะไม่เจออะไรที่หมกเม็ดไว้อยู่แล้ว เพราะทางเราสะอาด ปลอดภัย” “ก็หวังว่าจะสะอาด ปลอดภัยไปตลอดนะครับ น้องชาย...อ้อ...”วิชาติทำเป็นหันซ้ายหันขวา ห้องทำงานของเจ้านายเขา ที่ตอนนี้เขามาใช้แทนสำหรับส่วนของชั้นนี้ การ์ดของทั้งสองฝ่ายจะถูกกันให้อยู่ข้างล่าง เป็นกฎกติการ่วมกันในความไว้วางใจ ของพ่อเลี้ยงอิทธิและปราชญ์“ระวังคุณดาไว้ก็ดีนะครับ น้องพงศ์ หลานสาวคุณปราชญ์น่ะ ไม่ธรรมดาเลย ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเหมือนอยู่กับไฟ ขืนไปเล่นกับไฟ ไฟมันลวกเอานะครับ”หนนี้เป็นฝ่ายจักรพงศ์ที่หน้าซีดลงต่อหน้าต่อตาวิชาติมือขวาผู้แพรวพราวของปราชญ์หัวเราะน้อยๆ กับยลดาเขารู้ทันหล่อน และเสนอสิ่งที่เรีย
จอมเถื่อนไร้ใจ 44
พระตำหนักภูพิงราชนิเวศน์ เป็นพระตำหนักที่จัดสร้างขึ้นในสมัยของในหลวงรัชกาลที่ 9 ได้ทรงสร้างไว้เพื่อเวลามาทรงงานทางภาคเหนือ มีลักษณะผังแบบเรือนไทยภาคกลาง ที่เรียกว่าเรือนหมู่ เป็นสถาปัตยกรรมแบบไทยประเพณีประยุกต์ ปัจจุบันได้เปิดให้ประชาชนได้เข้าเยี่ยมชม เป็นสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเชียงใหม่ จุดเด่นนอกจากความสวยงามของสถาปัตยกรรม และความรู้ในรัชสมัยของพระองค์พ่อร.9 แล้ว ยังมีสวนดอกไม้นานาพันธุ์ ที่จะเบ่งบานงดงามมาก โดยเฉพาะดอกกุหลาบที่รวบรวมไว้หลายพันธุ์มากภูพิงค์มองทุกอย่างด้วยความตื่นตา มือของเธอถูกมือใหญ่ของเขาจับจูงไว้อยู่ตลอดเวลา สาวน้อยหน้าหวาน กับหนุ่มใหญ่มาดเข้ม สมาร์ท เป็นจุดเด่นดึงสายตาคนให้มอง เขาพาเธอมาในวันธรรมดา คนเลยไม่ล้นมากเหมือนวันหยุด เธอได้เห็นสวนกุหลาบที่มารดามักจะเล่าให้ฟัง ได้เดินไปสั่งซื้อกาแฟและขนม จากร้านที่พวกท่านบอกว่าเคยได้ฝึกงานตอนที่เรียนและได้พบรักกัน ภูพิงค์มีความสุขมากที่ได้มาตามรอยความรักของพวกท่าน และเป็นที่มาของชื่อเธอ ภูพิงค์“สนุกไหม?” เสียงนุ่มของปราชญ์ถาม เขามองสาวน้อยข้างตัวอย่างภูมิใจ เขาเดินกับเธอมีแต่คนมอง และบางคนก็ชมให้ได้ยินเข้าหู
You may also like
