5

“อะไรน่ะพี่แหวน จะมาวุ่นวายอะไรกับทรงผมของผมล่ะ”

​“ก็พรุ่งนี้จะปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่แล้วนะ แทนจะมาผมยาวยุ่งรุงรังแบบนี้ไม่ได้ มานี่ๆ”

คนตัวเล็กกว่าพยายามลากให้ผมเดินตามเธอ ไปยังลานหน้าบ้าน ซึ่งเธอเตรียมเก้าอี้ไว้รอ และอุปกรณ์ตัดผม

​นี่มัน...

​อย่าบอกนะว่าเธอจะลงมือตัดผมของผมด้วยตัวเองอะ

​ผมหันมามองเธออย่างไม่ไว้ใจ เธอดึงให้ผมนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับหยิบกรรไกรสีเงินเงาวับขึ้นมา แล้วควงมันไปมาในมือ ผมล่ะโคตรเสียว เสียวว่ามันจะทิ่มเอามือเธอนั่นแหละครับ

​“วันนี้วันพุธ ช่างเค้าหยุดงานกัน ช่างไทยน่ะ หยุดงานวันพุธ มันเป็นประเพณีปฏิบัติของคนที่นี่” เธออธิบายว่าทำไมจะต้องตัดผมให้ผมเอง ผมมองกรรไกร สลับกับมองหน้าเธอ พลางหรี่ตา

​“เอ...ทำไมอย่างนั้นล่ะครับ”

​“ก็มันมีคำว่า พุธห้ามตัด พฤหัสห้ามโกนยังไงล่ะ แล้วคนไทยก็ถือกันว่า ถ้าใครตัดผมวันพุธจะซวยเป็นอัปมงคลกับชีวิต ช่างแถวนี้หยุดหมดล่ะจ้ะ แต่ก็อาจจะหาพอได้นะ แต่เราต้องเสี่ยงเข้าไปในเมือง”

​“เอ...ทำไมมันอัปมงคลสำหรับคนไทยล่ะ ผมตัดผมวันพุธประจำเลยนะพี่แหวน อ้อ...มิน่าล่ะ ชีวิตผมถึงได้มีแต่อะไรซวยๆ” ผมแกล้งว่า อ้อ...นี่หรือเปล่าผมถึงอก...หัก

​หืม...ใครอกหักกัน??

​“แหม...จริงๆ แล้วไม่ใช่หรอก พี่เคยอ่านหนังสือเจอว่า เมื่อก่อนสมัยอดีตน่ะ ย้อนกลับไปหลายร้อยปีเลยล่ะ วันพุธจะเป็นวันที่ราชสำนักเรียกช่างให้ไปตัดผมตัดเล็บพระเจ้าแผ่นดิน ก็เลยไม่มีช่างวันนี้ ก็เลยเป็นกุศโลบายบอกกับคนทั่วไปว่าแบบนี้ แล้วก็มีอีกข้อหนึ่งบอกว่า วันพุธเป็นวันดีควรปลูก จึงไม่ให้ทำอะไรที่ขัดแย้ง เช่นการตัด ก็เลยไม่มีการตัดผมในวันนี้ยังไงล่ะ ก็เป็นเรื่องเล่า เก่าๆ กันไป เป็นความเชื่อน่ะ คนไทยมีความเชื่อเยอะแยะเลย บางข้อน่ะ พี่กลัวมาจนอายุป่านนี้เลยนะ ย่าพี่บอกว่าตัดเล็บตอนกลางคืน แมงมุมจะมา โอ้โห พี่กลัวมากเลย มีอยู่วันหนึ่งแม่ตัดเล็บตอนกลางคืน พี่โวยวายใหญ่เลย ให้แม่เอาเล็บไปต่อ เพราะกลัวว่าแมงมุมจะมา”

​“แต่บ้านผมก็มีความเชื่อนะ”

ผมเอาบ้าง ตาก็มองกรรไกรของเธอไปด้วย ผมไม่อยากเสี่ยงจริงๆ น่ะครับ แล้วอีกอย่าง ผมก็ไม่อยากตัดผม เรื่องของเรื่อง อยากจะไว้ อยากจะกวนเล่นเสียอย่างนั้น แต่ถ้าแหวนดอกไม้จะทำ ผมจะขัดได้ไหมหนอ

​“เชื่ออะไร” เธอมองผมทำตาแป๋ว แล้วเริ่มเอาผ้าคลุมไหล่ให้ผม ท่าทางคล่องแคล่วเลยล่ะ

​“เชื่อว่า ไม่ให้คนอายุมากกว่าตัดผมให้ เพราะว่าผมจะอายุสั้นยังไงล่ะ”

​“โอ๊ย” เธอหัวเราะคิกชอบใจ พลางย่นจมูก

“อย่ามาหลอกพี่เลยน่า ไม่อยากตัดผมล่ะสิ พี่ทำแป๊บเดียวเอง”

​“อย่าตัดสั้นนะพี่แหวน”

ผมโอด หลับตาปี๋ เมื่อได้ยินเสียงฉับ ฉับ ฉับ ไม่อยากลืมตามองเลยจริงๆ สิครับ เธอตัดไปก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับความเชื่อไทยๆ ให้ผมฟังไปด้วย บางข้อผมฟังแล้วก็ถึงกับขำ เออก็เชื่อกันไปได้นะ แต่ก็เป็นกุศโลบาย ให้คำขู่ให้กลัว จะได้ไม่กล้าทำนั่นแหละครับ เพราะจะเสียหาย หรือจะเจ็บตัว คนโบราณนี่ก็มีไอเดียดีเหมือนกันนะ

​น่าจะมีความเชื่อให้ระวังหนุ่มข้างบ้าน จะพาหายนะมาให้อะไรแบบนี้บ้างเนาะ

​“เสร็จแล้ว! หล่อมากเลย”

เธอยิ้มกับผลงานของตนเอง แล้วเอากระจกให้ผมส่อง โอเคหน้าตาผมเกลี้ยงเกลาขึ้นมาในระดับหนึ่ง ดูสมอายุ เพราะผมที่มันยาวรุงรังได้ถูกหั่นออกไปหมดแล้ว เธอดูจะปลื้มกับผลงานของตนเองมาก แล้วผมก็กลายเป็นตุ๊กตาให้เธอถ่ายเซลฟี่อย่างสนุกสนาน

​“พอแล้วน่าพี่แหวน ถ่ายอะไรเยอะแยะ”

ผมว่า แล้วทำว่าจะลุกขึ้น เริ่มคันแล้วนี่ครับ เส้นผมบางส่วนตกแทรกลงไปในเสื้อ ผมลุกเป็นจังหวะที่พี่แหวนหมุนตัวเข้าหาผมเพื่อจะมาถ่ายรูปคู่กับผมพอดี มันเลยเกิดการชนกันเกิดขึ้น ผมน่ะหลักดี ส่วนคนตัวเล็กกว่า ถึงกับกระเด็นไปกองกับพื้น

​“อูย”

เธอย่นจมูก ดูท่าทางเจ็บจริงๆ เธอใช้มือกุมข้อเท้าไว้ ผมทรุดลงนั่งข้างเธอ ตอนลงเธอคงลงผิดท่านั่นแหละครับ ข้อเท้าถึงได้บวมนิดๆ

​“ซนดีนัก” ผมบ่น แหวนดอกไม้ทำตาโตใส่ผม แล้วหยิกแก้มผม พลางหัวเราะจนตาหยี

​“นี่ ตกลงว่าใครเป็นพี่กันนะ นายแทน ดุเหมือนพี่เป็นเด็กเลย”

​“ใครแก่กว่าก็ช่างเถอะครับ สำคัญตรงไหน สำหรับผม พี่แหวนเป็นผู้หญิงที่ผมจะต้องปกป้องแล้วก็ดูแล”

ผม...เผลอพูดความในใจออกไป ตาของผมมองสบตาเธอ แหวนดอกไม้เผยอปากน้อยๆ แก้มแดงหน่อยๆ เธอก้มลงหลบตาผม แล้วก็ต้องร้องว้ายเมื่อผมอุ้มเธอลอยขึ้นมา เธอคว้าคอผมไว้โดยอัตโนมัติ ตัวเธอเล็ก แล้วก็หอมอ่อนๆ ผมพาเธอเดินเข้าไปในบ้าน คุณบุษเห็นผมอุ้มแหวนดอกไม้มาแบบนั้น ก็อุทานอย่างตกอกตกใจ สายตาของเธอมองจับจ้องผม มัน...รับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง เมื่อผมปล่อย ‘พี่สาว’ ลงบนโซฟาตัวนุ่ม

​“เป็นอะไรน่ะแหวน ถึงต้องอุ้มกันมาแบบนั้น”

​“พี่แหวนข้อเท้าพลิกน่ะครับ คุณบุษ”

ครับผมเรียกเธอว่าแบบนั้น ไม่ได้เรียกเธอว่าแม่ คุณบุษทรุดลงนั่งข้างลูกสาว พลิกดูร่องรอยความบวม บ่นว่าแหวนดอกไม้ชอบทำอะไรเป็นเด็กๆ ผมปล่อยให้พวกสาวๆ อยู่กันตามลำพัง แล้วหลบฉากหนีขึ้นไปบนห้องส่วนตัว

​สายตาของคุณบุษที่มองมายังผม มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

​เย็นวันนั้นผมมีคุยประชุมกับก๊วนทำเกมของผม เลยขอกินมาม่าคัพง่ายๆ บนห้อง ไม่ได้ลงไปกินข้าวเย็นกับทุกคน แหวนดอกไม้ย้ำนักหนา ว่าพรุ่งนี้ผมจะต้องไปมหาวิทยาลัยพร้อมกับเธอ บ่นยังกับผมเป็นลูก เมื่อผมทำหน้ากวนๆ ใส่ คุณบุษนั่งอ่านหนังสือมองดูเราสองคนเย้าแหย่กัน โดยมีพ่อนอนหนุนตักเธออยู่ แล้วหัวเราะพวกเรา พลางบอกกับแหวนดอกไม้ว่า แหวนดอกไม้เป็นคนแรกที่ผมยอมลงให้ คนแรกที่ผมยอมให้ทำนั่นนี่ให้ ขนาดตัดเล็บ ย่าหรือป้าเอ็มก็ไม่เคยบังคับผมได้

​พ่อก็พูดเกินไปน่ะครับ

​แต่...เออ...ก็แปลกเหมือนกัน

​ห้องของผมถูกเคาะในเวลาสามทุ่มกว่า โดยแหวนดอกไม้ เธอยื่นจานขนมอบให้ผม บอกว่าให้ใช้เป็นเสบียงคืนนี้ ก่อนจะย้ำนักย้ำหนา ว่าต้องไปให้ได้

​“ฝันดีนะแทน”

เธอว่า พร้อมกับยิ้มวิบวับ อะไรบางอย่างมันทำให้ผมคว้าตัวเธอแล้วจุ๊บเธอเบาๆ ที่หน้าผาก ดูเธอจะตกใจกับสิ่งที่ผมทำมาก แต่ผมยิ้มทำเหมือนไม่มีอะไรขึ้นส่งให้กับเธอ แหวนดอกไม้กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มฝืนๆ ส่งให้ผม แล้วรีบโกยอ้าวจากผมไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวว่าผมจะคว้าตัวไว้อีกรอบอย่างนั้นล่ะ

​เสียงเคาะประตูห้องของผมดังอีกหน ถ้าเป็นแหวนดอกไม้ล่ะก็...ผมจะจับมาจุ๊บราตรีสวัสดิ์อีกสักที

​“คุณบุษ”

ผมเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นใคร คุณบุษยิ้มน้อยๆ ส่งให้ผม พร้อมกับสายตาคมกริบที่มองกวาดผมแบบหัวจรดเท้า เธอถามเสียงขรึมๆ

​“ขอเข้าไปในห้องได้ไหมแทน”

​“ได้ครับ...มันรกนิดหนึ่งนะครับ”

ผมว่า ไม่ได้รกนิดเดียวหรอกครับ โคตรรกเลยก็ว่าได้ ผมหาที่แหวกๆ พอที่เธอจะนั่งได้ นั่นก็คือบนเตียงของผม แต่เธอเลือกที่จะยืน สายตาของเธอที่มองไปรอบห้องทำให้ผมรู้สึกว่า พรุ่งนี้ล่ะ ผมจะต้องเก็บห้องให้เป็นที่เป็นทาง เอ่อ...นั่นมันกางเกงใน ให้ตายผมไปถอดทิ้งไว้อะไรบนเตียงนั่น

​“มีอะไรหรือครับ”

ผมนั่งทับลงบนกางเกงในที่ม้วนเป็นเลขแปดบนเตียงที่ตั้งใจจะให้เธอนั่งตั้งแต่ทีแรก นั่งขัดสมาธิ แล้วก็ยิ้มกว้างส่งให้กับเธอ

​“คือ...เรื่องของเธอกับแหวน”

ผมสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดของเธอ ไม่รู้ว่าคุณบุษจะเห็นไหมว่าผม...จุ๊บหน้าผากลูกสาวเธอ เอ...แต่นั่นก็พี่สาวผม ก็พี่น้อง...จะเป็นอะไรไป

​“ครับ”

​“คนไทยเค้าถือเรื่องผู้ชายผู้หญิงใกล้ชิดกัน เธออาจจะไม่ถือเพราะเป็นฝรั่ง แต่...ทางฉันคือ ถ้าคนเห็นเข้าจะไม่ดี ฉันอยากจะขอให้เธออย่าทำอะไรแบบนั้นอีกกับแหวน ได้ไหม?”

​ฝรั่ง...ผมเบื่อเป็นฝรั่งล่ะ อะไรก็ฝรั่ง ผมขอเป็นมังคุดแทนได้ไหม จะได้ทำอะไรก็ได้?

​น่ะ...คงได้แต่คิดย้อนกวนตีนเธอในใจล่ะครับ ขืนพูดไปตรงๆ เธอก็คงจะ..ไม่ดีหรอกครับ ผมไม่อยากสร้างบรรยากาศมาคุในครอบครัว

​“คือ พี่แหวนล้มผมก็เลยอุ้มขึ้นมา เพราะมันจะไวกว่าประคอง คนคงไม่ถือหรอกมั้งครับคุณบุษ มันเป็นเหตุเร่งด่วนเจ็บป่วย แล้วสำหรับผม พี่แหวนก็คือพี่สาว ผมรับรองว่าไม่มีการคิดมากเกินเลย”

ผมย้ำเสียงหนักแน่น แล้วอธิบายไปด้วย คุณบุษดูจะมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ที่ผมย้ำว่าคิดกับแหวนดอกไม้แบบไหน

​“จ้ะ ถ้าแทนคิดกับแหวนแบบพี่สาวก็ดีแล้ว ฉันกลัวว่า...เอ่อ...มันจะมีเรื่องไม่งามเกิดขึ้น แทนก็กำลังหนุ่ม แหวนก็เป็นสาวแล้ว ถ้าแทนคิดกับแหวนแบบพี่ อยากดูแลแบบพี่ ฉันก็ดีใจ” เธอยิ้มหวานเลยครับทีนี้ พร้อมกับอ้าแขนให้กับผม

​“มาขอกอดที ฉันดีใจจริงๆ ที่แทนคิดรักแหวนแบบพี่สาว แบบนี้เราก็คงจะเป็นครอบครัวกันแล้วจริงๆ”

​“แต่ผมยัง...คิดกับคุณบุษว่าคือคุณบุษนะครับ เพราะผมไม่เคยมีแม่ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกกับแม่แบบไหน”

นั่น...ผมหยอดระเบิดเล็กน้อย แล้วยอมให้เธอกอด เธอหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเขย่งตัวลูบหัวผม เธอก็สูงพอๆ กับแหวนดอกไม้นั่นแหละครับ ผมยอมให้เธอลูบหัว แล้วยิ้มให้กับเธอ

​“ยังไงก็ได้นะแทน แต่ฉันดีใจที่เธอรักแหวนเค้าแบบพี่สาว”

​“ครับ ผมรักพี่แหวนจริงๆ ผมอยากจะปกป้องดูแลพี่แหวน เพราะพี่สาวของผมน่ะ...คุณบุษก็รู้ๆ นี่ครับ” ผมว่า เธอหัวเราะกิ๊ก

​“อืม...ยัยแหวนน่ะ มองโลกในแง่ดีเกินไปในบางเรื่อง ซุ่มซ่าม ทำอะไรโก๊ะๆ จนน่าเป็นห่วง มีเด็กแบบเธอเป็นน้องชายน่ะ แล้วก็รักยัยแหวน ฉันก็ชักจะหมดห่วงล่ะ อย่านอนดึกมากนะแทน พรุ่งนี้ฉันจะมาปลุก เดี๋ยวแทนจะไม่ตื่น”

​“ตื่นแน่นอนครับ รับปากพี่แหวนไว้แล้ว”

ผมว่า เธอจึงเดินออกไปจากห้อง ก่อนออกไปเธอจุ๊บแก้มผม และเรียกผมว่าลูกชายด้วย

​ใจหนึ่งก็อบอุ่นดีครับที่มีคนมาแสดงความรักกับผมแบบนี้

​ส่วนอีกใจก็...

​มันแปล๊บบบบ

​เอ่อเห้อ

​พี่สาวครับ ผมรักแหวนดอกไม้แบบพี่สาว ก็คนอย่างแหวนดอกไม้น่ะ ก็ต้องมีน้องชายดาร์คๆ แบบผมนี่แหละครับคอยปกป้องดูแล