جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“กูจะตัดเสื้อมึง” สักพูดด้านบนใช้มีดเฉือนเสื้อ ได้ยินเสียงฝีเท้าไอ้จ้อยวิ่งกลับมา ควันร้อนโชยเป็นไอน้ำ“น้ำร้อนได้แล้วพี่”สักเทเหล้าขาวราดลงแผล เสือขาลดิ้นพราด กัดกรามแน่นตัวเกร็งไปทั้งร่าง เหงื่อผุดเม็ดโป้งบนหน้าผาก“มึงเอามานี่ เอาผ้าจุ่มน้ำร้อน คอยเช็ดเลือด” สักสั่งไอ้จ้อยก่อนสบถคำโตเมื่อเห็นแผล ชำเลืองมองเพื่อน “ลึก กูต้องใช้มีดงัด มึงกัดผ้าไว้”เสือสักคว้าเศษผ้ายัดใส่ปากเพื่อนสนิท “ไอ้จ้อยมึงกดแผล” จ้อยรีบมาสลับที่ มองลูกพี่อีกคนคลานไปหยิบตะเกียงเจ้าพายุมาใกล้ ๆ เอามีดรนไฟในเวลานี้เสือขาลแทบไม่ได้สติ ความเจ็บปวดจากกระสุนฝังลึกและการเสียเลือดทำเขาตาพร่า ภาพใบหน้าของพ่อลอยเด่นเหนือเพดานพ่อ...เขาไม่กล้าหลับตาจ้องนิ่งขื่อด้านบนที่เห็นเป็นรูปร่างของบุรุษในชุดสูทสีเข้ม รอยยิ้มแววตาเปี่ยมรักที่มีให้เขา กลิ่นมะลิอ่อนจางโชยมาแม่... เสียงหัวเราะในวัยเด็กทำให้เผลอยิ้มปล่อยผ้าหลุดจากปาก“อ๊ากกก”เสียงทุ้มคำรามลั่นจากความเจ็บปวดดังแทรกเสียงฝนพรำก

แสงยามสายสาดลงหมู่บ้านวังน้ำใสเจือด้วยละอองน้ำค้างที่ยังไม่ทันจางหายจากหยาดฝน เสียงนกกระจิบบินออกหากิน รังนอนห้อยกิ่งต้นมะม่วงไหวตามแรงลมพากลิ่นหอมดอกมะม่วงสะพรั่งรับน้ำฝนแรกชะช่อฟุ้งทั่วลานเสือขาลเปิดเปลือกตาพลางหัวคิ้วขมวด ตึงร้าวซีกซ้ายยกมือจับจึงพบผ้าพันแผล หยีตาสู้แสงที่ลอดเข้ามา ขบกรามพยุงร่างลุก ได้ยินเสียงกรนจึงเอี้ยวคอไปดูวนิดา...เสี้ยวหน้าผุดผาดมุมปากยิ้มน้อย ๆ ตะแคงตัวคู้มาทางเขา มือเล็กซุกแน่นตรงหน้าอกคล้ายหนาวเขานอนนิ่ง คิดไม่ถึงว่าเธอจะกลับมา เมื่อคืนนี้ช่วงก่อนถูกกรีดแผลงัดลูกปืนออก เขาเห็นเธอเดินออกจากเรือนไปแล้วหรือว่าเขาฝันไป...ขาลวาดท่อนแขนไปหาเธอ ปลายนิ้วชี้สัมผัสเส้นผมนุ่มสลวยหมุนม้วนเบาๆ ฉับพลันเธอสะดุ้งตื่นเงยหน้าขึ้นสบตากัน ชั่วเวลาอึดใจไม่นานนัก แต่ทำให้เสือขาลหัวใจเต้นเร็วขึ้น พวงแก้มเธอแดงระเรื่อแปลกตาก่อนที่วนิดาจะพยุงตัวลุก“หิวน้ำไหม” เธอถามเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย ไม่ได้แสแสร้ง เขาพยักหน้ารับช้า ๆ“คุณเสียเลือดมาก วันนี้เสือสักจะไปตามหมอ”ขาลไม่ได้เอ่ยคำ

แสงดาวหน้าร้อนสุกสกาวมองเห็นทุกดวงกลางผืนฟ้าสีมืด ใกล้จนราวกับยื่นมือไขว้คว้าได้ ณ หมู่บ้านห่างไกลกลางนา กลิ่นข้าวเย็นลอยฟุ้งทั่ววังน้ำใส หอมน้ำลายสอ เสียงคนเงียบลงในแต่ละบ้านคล้ายกับเรื่องเมื่อเช้าไม่ได้เกิดขึ้นลดาวัลย์คนทัพพีในหม้อท้ายเรือน ก้มลงดมกลิ่นยิ้มมุมปาก “คุณนิดต้องชอบใจแน่” เธอพึมพำคนเดียว“ใครชอบใจกัน” สักวางลังไม้ลงข้างฝาผนัง เดินมาชะโงกใกล้จนลดาวัลย์หัวใจสั่นไหวไม่กล้าขยับตัวหนี “หอมจริงเทียว แกงปลาหรือ”สักยืนซ้อนหลัง โผล่หน้าข้ามไหล่เล็กแล้วเอี้ยวคอไปทางแก้มนุ่ม ลมหายใจร้อนพ่นสัมผัสผิวบางใสที่ระเรื่อเลือดฝาดสะเทิ้นอาย“อือ” เธองึมงำ “ตั้งใจจะตักแบ่งไปให้คุณนิด”“ฉันช่วย”สาวพระนครสะดุ้งน้อย ๆ มือคล้ำของสักลอดผ่านลำตัวเธอไปด้าน หน้าหยิบถ้วยกระเบื้อง ช่วยตักแกงใส่ถ้วยด้วยท่าทางเป็นเจ้าของ เธอขยับถอยครึ่งก้าว แต่ใจดันแพ้กลิ่นบุรุษที่ซุกด้านหลัง กลิ่นเหงื่อผสานร่างแกร่งร้อน ใจสาวรัวแรงจึงเลือกยืนนิ่ง“อันที่จริง เราไม่ต้องตักไปให้ไอ้ขาลก็ได้&rd

หลังจากผ่านคืนฝนตกหนักไปอีกหลายวัน ช่วงต้นฤดูร้อนอากาศยามเช้าของตำบลท่าโขลงเย็นลง ไอหมอกระเหยจากดินพากลิ่นหอมอบอวล ข่าวลือเสือขาลถูกยิงฟุ้งทั่วคุ้งน้ำ สร้างความหวาดหวั่นแก่ชาวบ้านกำนันน่วมยืนบ้วนปากบนชานเรือนหน้าบ้านได้ยินเสียงเอะอะพร้อมเสียงสองล้อถีบคันเก่ามาแต่ไกลจึงตะโกนทัก“มีอะไรผู้ใหญ่สำราญ มาแต่ไก่โห่” กำนันวางขันเดินไปหน้ากระไดรอจนผู้ใหญ่ล้างเท้าขึ้นบ้าน “นั่นถืออะไรมาด้วย”“เรื่องใหญ่แล้วกำนัน” ผู้ใหญ่สำราญทำเสียงร้อนใจ ชะเง้อมองเหลียวไม่เห็นใครจึงค่อยพูด “หมายจับเสือขาล...”“เฮ้ย ! ตายละเว้ย” กำนันดึงกระดาษในมือผู้ใหญ่บ้านมาอ่าน “จับเป็นหนึ่งพัน จับตาย... ห้าพัน !” ตาของกำนันเบิกโตเหงื่อผุดปลายจมูก“ทำอย่างไรดีกำนัน ขาลเพิ่งโดนยิงเมื่ออาทิตย์ก่อน แต่ทางการดูเร่งร้อนพิกลนะ หมายนี่ตำรวจเอามาให้ถึงเรือนเมื่อเช้า ข้าก็รีบถีบสองล้อมาถามกำนันก่อน”“เฉยไว้” กำนันน่วมพูดดัก พับกระดาษสอดใต้ผ้าขาวม้า “รออีกสองอาทิตย์ให้พ้นงานของใหญ่เข้า&rdq

ในค่ำนี้ของหมู่บ้านวังน้ำใส ท้องฟ้ากระจ่างไร้เมฆฝนมองเห็นดวงดาวส่องสว่างระยับเต็มท้องฟ้า ทั่วลานล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นข้าวหุงใหม่ ปลาย่างโชยจนหอมฉุยทั่วทุกบ้าน ชานเรือนห้อยตะเกียงเจ้าพายุแสงวิบวับตามลมเอื่อยหน้าร้อน จิ้งหรีดกรีดปีกส่งเสียงดังกังวานกว่าทุกวัน ร้องระงมแข่งกับเสียงอื้ออึงในใจของวนิดาเสียงของคำว่า... ศักดิ์ศรีเธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำถูกต้องหรือไม่ ทว่าเกียรติลูกหม่อมเจ้าค้ำคอทำให้เธอยังนั่งที่ชานเรือนบ้านเสือสัก มองพี่เลี้ยงพระนครและโจรเถื่อนทอดสายตาให้กันราวกับกำลังพรอดรักเพียงลำพังสองคนส่วนเธอ... ก้างในลำคอ เธอมองข้าวราดแกงเริ่มกินไม่ลงจึงวางช้อน“อ้าว... อิ่มแล้วหรือคุณนิด” ลดาวัลย์เอ่ยแปลกใจ“อืม” เสียงหวานงึมงำ แสงตะวันหมดจนฟ้าดำ แต่คนนั้นยังไม่มาตาม ฮึ ! ฉันคงสู้แม่สาวอกอวบผ้าซิ่นแดงไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บตรงหัวใจเผลอพ่นลม ซึ่งไม่รอดพ้นสายตาของเสือสัก“เหตุใดคุณหญิงไม่กลับเรือนเล่า” เสือสักพูดพลางตักแกงปลาให้ลดาวัลย์ “ไอ้ขาลมันดีแต่ปากแข็ง... ใจมันอ่อน”เชอะ... เธอเค้นลมใน