جميع فصول : الفصل -الفصل 60

กลิ่นฝนกำลังพัดโชยมาพร้อมลมบนยอดต้นกาสะลองข้างบ้าน เสือสักแหงนมองอีกพักใหญ่ รอจนเสียงในห้องเงียบสนิท เขาค่อยผ่อนลมหายใจ ทิ้งมวนยาสูบลงดิน กดเท้าบี้ เดินกลับไปยังเรือนหลังเล็กด้านหลัง“พี่สัก” ลดาวัลย์งัวเงียตื่นคว้าตัวเขามากอด“หลับเถิด ดึกแล้ว”เขาสอดแขนให้ลดาวัลย์หนุนแทนหมอน เขี่ยเส้นผมเธอด้วยปลายนิ้วยิ้มน้อย ๆ สักซุกตัวดึงผ้าห่มขึ้นกอดเมียตัวเอง ให้ไออุ่นที่เขาเคยลั่นคำมั่นไว้แล้วว่า จะเป็นหลักให้กับเธอตลอดไปและในที่สุด... เพื่อนรักคงได้วนิดากลับคืนสมใจหลังจากที่เฝ้ามองมาหลายเดือนเสียงฟ้าคำรามแว่วมุมฟากมืดเหนือพระนคร แสงขาวฟาดลงเกิดเงาวูบไหวข้างผนังห้องขณะที่เสือขาลดึงชุดนอนของวนิดาออกจากร่างในเวลานี้แม้แต่เสียงของหัวใจดังยิ่งกว่าฟ้าคำรนเหนือยอดไม้ ริมฝีปากเธอถูกเขาจูบหนักหน่วง แยกขอบปากสอดลิ้นลงไปกวาดไล้ในโพรงปากฉ่ำชื้น“พี่คิดถึงเธอ” เขาดึงขอบปากเธอเบา ๆ “คิดถึงพี่บ้างไหม หัวใจของเธอ เต้นเป็นชื่อของพี่ไหม”วนิดายิ้มมุมปากในขณะที่มือกร้านกอบเคล้นหนัก ๆ บนทรวงอก “ปากเส

หวานตาพอหาได้ แต่หวานใจฉันไม่มีตาหวานเจอทุกที ใจหวานซี้ไม่เจอ หวานตาชั่วตาเพลิน แต่หวานใจไม่เจอบทเพลงดังจากช่องวิทยุคลอแว่ว ท่ามกลางสติเลือนรางของบุรุษหนุ่มราชนิกุลสายตรง รอยยิ้มหยันมุมปากเนือง ๆ อย่างที่ดวงใจกำลังภินท์พังใครคนหนึ่งเคยกล่าวว่า หลังฝนตกท้องฟ้ามักสดใสเสมอทุกครั้งที่เขาลืมตาตื่นทุกเช้าวัยเยาว์กว่านี้ ระเหเร่ร่อนไปตามซุ้มโจรเพื่อประทังชีวิต เฝ้าสุมไฟแค้นในอก ใช้มันเป็นอาหารหล่อเลี้ยงให้เติบใหญ่ รอเวลาวันหนึ่ง เมื่อเลือดผู้ดีในตัวกลายเป็นโจรชั่ว ทุกหัวระแหงขานชื่อ วันนั้นเขาจะประกาศตัวตนทว่าทุกอย่างว่างเปล่า เพียงภาพลวงตา หลอกล่อมายาคติให้มนุษย์อย่างเราติดหล่มอารมณ์ของตัวเองเหมือนที่ฉันเลี้ยงแค้นไว้หลงเชื่อว่ามีความหมาย“ขาล”เสียงเพื่อนสนิทเรียกขณะที่เขายังกลิ้งอยู่กับขวดเหล้าขาวบนพื้น ความสง่าดั่งพยัคฆ์ไม่มีเหลือ จ้องเพื่อนผ่านดวงตาแดงก่ำ สักถอนหายใจหนักอกก้าวเข้าสู่ห้องกลิ่นสุรา ก่อนหย่อนตัวนั่งลงเตียงก้มมองไอ้ขาลบนพื้น“สองวันแล้ว ขืนมึงดื่มแบบนี้ ได้หามส่งโรงหมอ”

โห ฮิ่โห ฮิ่โห ฮิ่โห ฮิ่โห... ฮิ้ว...ใครมีมะกรูด มาแลกมะนาว ใครมีลูกสาว มาแลกลูกเขย เอาว่ะเอาเว้ย ตะละลา......เสียงขบวนขันหมากคึกคักยิ่งด้วยหัวหน้าโจรร่อนจดหมายบอกพรรคพวกลูกน้องเก่าให้ช่วยมาจัดงาน ในเช้านี้ขันหมากตระกูลผู้ดีจึงได้ยาวเหยียด แต่งกายเสื้อฝ้ายสีมอกางเกงเนื้อหยาบ เสียงคุยเอะอะหัวเราะครืนทุ้มก้องยังหัวถนนกระต๊าก ! ไอ้สิบทิศร้องเบา ๆ ในอ้อมแขนเจ้านายของมัน เขาลูบหัวปลอบใจ“มึงทำหน้าที่ให้ดี แล้วกูจะไม่ต้มมึง”ขาลเปรยหัวใคร่ยืนตรงกลางขนาบข้างด้วยเสือสักยกพานสินสอด สมุนโจรยกต้นกล้วยอ้อยคาดเอวด้วยผ้าขาวม้าลายแดงน้ำเงินเสียงขบวนขันหมากเหล่าบุรุษเถื่อนวังน้ำใสก้องยาวบนถนนราชดำเนิน ดงผู้ดีของพระนคร ดังเสียจนเจ้าสาวที่นั่งอยู่หน้ากระจกหัวเราะเบา ๆ“ดูท่าศิการจะเกณฑ์คนมาอักโข” หม่อมอภิรดีเปรยเบา สวมสร้อยคอทับทิมที่หม่อมอัมพรนำมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน วนิดายกแตะลูบสีโลหิต“คึกคักดีค่ะ”ภาพสะท้อนในกระจกเช้านี้ เธอเลือกไว้ทรงผมเดิมดัดลอนสั้นพองาม ต่างหูคู่ไม่ใหญ่นักแต่สีเม็ดทับทิมแข่งรับริมฝีปากแต้มชมพูดอกบัว เสื

ปรู๊น... เสียงหวูดรถไฟดังแว่วจากชุมทางบ้านหมี่ แสงแดดยามบ่ายของต้นปี พ.ศ. 2481 สาดเปรี้ยงลงบนถนนดินแดงวนิดาในชุดเดรสทันสมัยแบบสาวพระนครยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก แต่ก่อนที่หยาดเหงื่อจะไหลลงแก้ม มือคล้ำกร้านของเสือขาลคว้าผ้าเช็ดหน้ามาแตะซับให้อย่างนุ่มนวล“ใครหนอ คิดเรื่องฮันนี่มูนทันสมัยถึงบ้านนอก”วนิดาแสร้งบ่น แววตาหยอกเย้าขณะเดินเคียงข้างร่างสูงใหญ่ของสามีที่เหมือนเป็นเงาคุ้มภัย แสงแดดส่องสะท้อนผมดำเงาของเธอ ทำให้ใบหน้าหวานยิ่งเด่นชัด“บ้านนอกที่ไหน นี่คึกคักยิ่ง รอตกเย็นคุณหญิงจะได้จับจ่ายเดินเล่น”เสือขาลยิ้มเจ้าเล่ห์ มือจับแขนบางเธอแน่น เดินนำไปยังโรงแรมเล็ก ที่ตั้งอยู่ริมถนน คุ้นตาเหมือนเคยมาพักเมื่อครั้งอดีตวนิดาหยุดชะงัก มองป้ายโรงแรมเก่าๆ แล้วหันไปมองสามี “อย่าบอกนะ นี่คือที่ที่พาเมียมาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์” เธอแหงนหน้าถาม รอยยิ้มของเขาทำให้ใจเธอเต้นแรง ทั้งข้องใจและหวั่นไหว“เป็นเมียโจร อย่าลืมกำพืดสิ ไปเถิด”เสือขาลหัวเราะ ดึงมือเธอขึ้นบันไดไม้ไปยังหน้าโถงโรงแรม เขารับกุญแจจากเจ้าของด้วยท่าทีสนิทสนม

แสงเช้าพาดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าซีดของโรงแรมราคาถูกในอำเภอพรหมบุรี เสียงจอแจจากถนนดินแดงด้านนอกดังก้องตั้งแต่ไก่ขันกลิ่นข้าวสารปนฝุ่นจากรถม้าลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้องพักแคบ ๆ เตียงไม้กรุผ้าปูสีหม่นวางชิดผนัง มุ้งเก่าห้อยยาน ม่านบางสั่นไหวตามลม ยามเช้าเสือสักยืนพิงขอบหน้าต่าง มวนยาสูบในมือส่งควันลอยเป็นเส้นบาง ร่างสูงกำยำในเสื้อสีเข้มและกางเกงผ้าฝ้ายเงียบขรึมผิดไปจากที่เคยเป็น ดวงตาคมนิ่งทอดมองลานกว้างด้านล่าง แต่ใจกลับวนเวียนอยู่ที่ร่างเล็กบนเตียงด้าน หลังหญิงสาวจากพระนครที่ถูกจับลากมาพร้อมวนิดา ยังนอนขดตัวใต้ผ้าห่มบาง ผมดำยาวสยายลงหมอน ใบหน้าหวานแฝงรอยเหนื่อยอ่อนจากคืนก่อน ที่เขากอดรัดเธอไม่ยอมปล่อย ผิวขาวเนียนสะท้อนแสงเช้า รอยช้ำจางๆ จากการรักอันดิบเถื่อนยังประทับอยู่บนต้นคอและไหล่บาง“พี่สัก...”เสียงหวานพร่าเอ่ยเรียกเบา ลดาวัลย์พลิกตัวช้าๆ ผ้าห่มเลื่อนลง เผยแผ่นหลังขาวนวลที่โค้งงามราวหยกแกะสลัก เธอรู้ว่าเขายืนมองอยู่ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบตาเขา ยิ้มจางๆ“เช้านี้พี่ดูแปลก ๆ”สักกลืนน้ำลายลงคอ สายตาคมนิ่ง แต่หัวใจหนักอึ้งราวถูกบ