جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“จะออกมาหรือไม่ คุณหญิง !”เขากดเสียงไม่ดังแต่สะท้อนเข้าไปในเรือน เทเหล้าอีกครึ่งแก้วกำลังจะยกดื่มพลันเห็นดวงหน้าแฉล้มผลัดผ้าแล้ว นุ่งเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำตาลตัวหลวมโคร่งกับกางเกงผ้าเนื้อหยาบขยุ้มด้วยเชือกมัดลวก ๆชุดโจรมอซอกลับผ่องยามอยู่บนเรือนร่างเมียพระนคร ผิวสาวเมือง กรุงกระจ่างกลางดงป่า สวมใส่อย่างบ้านนอกแต่ดันพาไอร้อนเสือขาลแผ่ขึ้นช่องท้อง ความพอใจซ่านในอกรับรู้กลิ่นนวลนางกลายเป็นกลิ่นเดียวกับเขา…ซวยแล้วมึง... ไอ้ขาล เขาบ่นพึม เหลือบสายตามองปากคู่งามจึงเห็นว่าเม้มตึง เขาโก่งคิ้ว ฮึ! หากฤทธิ์มากนักจะปราบเสียให้อยู่หมัดสองหนุ่มสาวเลื่อนสบตา ต่างคนต่างนิ่งงัน ดวงตาวาวระริก กระทั่ง...กระต๊าก ! เสียงไก่ชนที่นั่งอยู่เก้าอี้อีกตัวร้องขึ้น สองร่างสะดุ้งพร้อมกัน เสือขาลลูบหัวมันแก้เก้อ“นั่งสิ” เขากดเสียงพร่า หลุบตามองแก้วในมือ “มันชื่อไอ้สิบทิศ” คำสุดท้ายหลุดจากปากไป เขาแทบอยากต่อยปากตัวเอง รู้สึกเหมือนไอ้หนุ่มหน้ามนที่เพิ่งเจอสาวรำวงครั้งแรกวนิดาชะงักเท้ามองไก่ชนหางเหลือง นี่

ช่วงรุ่งเช้า เสียงน้ำถูกจ้วงด้วยพายไม้ของเรือสำปั้นไม้ประดู่ ขนาดพอเหมาะจากกระดานไม้สามแผ่น ดังเบาแทรกเสียงนกกา ท่ามกลางอากาศเย็นและกระไอหมอกที่ลอยคว้างเหนือผิวน้ำจ๋อม แจ๋ม...กองโจรเสือขาลนั่งเงียบ ค้อมตัวหมอบเล็กน้อยกวาดสายตาลอบระวังภัย มือกระชับปืนยาวบ้าง ปืนสั้นบ้างล่องลำน้ำสายเล็กคลองบ้านหม้อ คลองที่ชาวบ้านใช้ผันเข้านา เส้นทางลัดออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยากระทั่งแดดเริ่มทอแสงมองเห็นปากแม่น้ำสองสี จึงได้คลายความระมัดระวังลงด้วยถิ่นด้านหน้าเป็นของกำนันน่วม สหายวัยดึกของเสือขาลในช่วงต้นเมษายนตะวันสะท้อนแผ่นน้ำสายใหญ่แห่งชีวิตที่หล่อเลี้ยงคนทั้งประเทศ ระยิบงดงาม คนทั้งหมดในเรือยังนั่งเงียบ“ขาล ส่งของเสร็จพาแวะตลาดสักหน่อย”สักเปรยขึ้นก่อนที่เรือจะเทียบท่าหัวมุม สถานที่ลับสำหรับนัดส่งของ ขาลเอี้ยวกลับไปมองแสยะยิ้มแต่ไม่เอ่ยล้อ ด้วยรู้ว่าต่อหน้าลูกน้องนับสิบ คุยเล่นหยอกหัวไม่ได้“กำนันน่วมมาเองว่ะ”น้ำเสียงของเสือสักประหลาดใจ ทำให้ขาลมองเขม็ง ตัวเกร็งขึ้นทันทีแม้ว่าเขาและกำนันน่วมนับว่าเป็น

ณ ศาลาเล็กแห่งนี้ มองไกล ๆ จะเห็นเงาร่างสองคนนอนเคียง ใกล้เพียงปลายนิ้วชนกัน เสียงลมพัดกิ่งไผ่เสียดสีราวดนตรีในห้วงฝันจวบจนเวลาทอดผ่านเดินไปสักพัก กระทั่งสายลมหนึ่งได้พัดเอากิ่งไม้แห้งหล่นกระแทกพื้น ตึก !วนิดากะพริบตาลืมขึ้น หยีลงปรับแสงของยามเย็น สีทองสะท้อนแผ่นน้ำ ทอดถอนใจเบา ๆ พลิกหน้ากลับไปอีกข้างแล้วนิ่งงัน นัยน์ตาสีสนิมล้ำลึกคมกล้าจ้องเธอนิ่งไม่มีใครกล้าขยับตัวก่อน ยกเว้นแผ่นอกของพวกเขาทั้งคู่ที่เคลื่อนขึ้นลงตามแรงหายใจ กระทั่ง...วนิดาทะลึ่งตัวลุกพรวดแต่ยังช้ากว่าเสือขาลที่รอท่าราวพยัคฆ์ กระโจนข้ามกองหมูโสร่งคว้าข้อมือเธอไว้ได้หนึ่งข้างกางออกกระแทกพื้นไม้ดัง ปึก !“ปล่อยนะ” เธอกดเสียงต่ำ ส่งสายตาอาฆาตยกเท้าเตะ เสือขาลขยับขาทับยกยิ้มมุมปาก“เป็นเมีย ควรเชื่อฟังผัว”“ผัวอย่างแก ไม่มีวัน !”คำว่าศักดิ์ศรี ทำให้บางอย่างในอกเขาปะทุ “นี่ถ้าฉันเปลี่ยนใจจับหล่อนกลับบ้าน” เขาหรี่ตา“ดี ! ส่งฉันกลับเลย ฉันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่” เสียงหวานเอ่ยท้าลอยหน้าอย่างน่าหมั่

 เขาเอ่ยเสียงแผ่วราวพูดกับตัวเอง  ดูดขอบนุ่มดึงน้อย ๆ ไชลิ้นดุนในโพรงอุ่นชื้นแล้วปล่อย แผงอกแกร่งบัดนี้ระอุด้วยเปลวร้อนที่ไม่ใช่จากพิษไข้ หยิบผ้าชุบน้ำเช็ดท่อนแขนกลมกลึงด้วยใจโครมครามผิวผ่องค่อย ๆ เผยออกทีละน้อย ยามเขาลูบไล้ผ่านผ้าบางไปบนแผ่นท้อง ต้นแขน หรือแม้แต่แผ่นหลัง เขาค่อยทำเบามือช้า ๆ หัวใจเต้นรัวคนเดียวกระทั่ง... ถึงจุดที่เขาเกือบสั่นไหว สาบเสื้อเปิดออกจนพบยอดทรวงเล็กสีอ่อน มือสั่นระริกวางผ้าแล้วบรรจงเช็ดทีละข้างจนทั่ว นัยน์ตาสีสนิมสะท้อนเปลวเพลิงปรารถนาลากผ้าเย็นลงแผ่นท้อง จดขอบปากอีกคราแล้วปิดสาบเสื้อแสงสีทองของตะเกียงเจ้าพายุไหวเบาตามสายลมเอื่อยที่พัดเข้าห้องนอน คล้ายกับลมหายใจของเขาเองที่วูบวาบเสือขาลพิงฝาบ้านจ้องเธอนิ่ง เขารู้ว่าเธอคือตัวปัญหาใหญ่แต่ยังแบกรับไว้ เพราะอะไร ?ภาพเธอดิ่งลงก้นลำคลอง มืดมิดและเย็นเยียบ ชั่วขณะนั้นหัวใจเขาดิ่งวูบไปพร้อมกับเธอ โจรขาลคลานไปใกล้ ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เอียงดวงหน้ามองเธอผ่านเงาทะมึนจากตะเกียงสีอ่อนที่ใกล้ดับลง คล้ายหัวใจของเขา มืดสนิทมาเนิ่นนานฉันขอโทษ... วนิดา

ในขณะที่เรื่องราวฟากพระนครกำลังดำเนินไปตามครรลอง ฝั่งบ้านนาวังน้ำใสกลับวุ่นวายเกิดเสียงดังคึกคักยิ่ง“เกิดอะไรขึ้น” ลดาวัลย์ลุกชะเง้อจากชานเรือนของเสือสัก“ไอ้ขาล” สักตอบมาจากด้านล่างในมือคือมะพร้าวเฉาะแล้วพลางเดินขึ้นเรือน “มันเรียกให้คนขึงผ้าหลังเรือน”“ขึงผ้า ?” ลดาวัลย์ชะโงกตัวจนเกือบห้อย เสือสักรีบคว้าร่างเล็ก“ระวังจะตกเอา” เขารวบเอวกิ่วดึงมาใกล้ยื่นมะพร้าวให้ “อากาศร้อน ๆ แบบนี้ดื่มเสียจะได้ชื่นใจ”สาวพระนครรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ลามไปทั่วลำคอรวมไปถึงบั้นเอวที่ไอระอุกรุ่นผ่าว ใจสาวทึนทึกระทึกไหว“ขอบใจ” เธอตอบอ้อมแอ้มไม่กล้าสบตาแต่ไม่ถอยหนี“ปลายเมษายนอาจจะร้อนหนักกว่านี้” สักรำพึงในลำคอ ทรวงอกเขากำลังอัดแน่นด้วยไฟรักจึงขยับร่างเบียดอีกนิด แต่ไม่ใกล้จนเธออึดอัด “ฉันจะต่อเรือนเพิ่ม”เสือสักไม่กล่าวต่อ ปล่อยให้หญิงพระนครคิดเอาเองว่าเขานั้นต้องการต่อเรือนเพื่อการใดกันส่วนลดาวัลย์ขัดเขินจนจิกเล็บลงลูกมะพร้าว ลมหา