ในยามนี้ช่วงก่อนเที่ยงของพระนครจอแจด้วยรถยุโรปและผู้คนสัญจร กลิ่นอาหารข้างทางขายให้กุลีชาวจีนโชยเนือง ๆ เข้ามาในโรงพัก ห้องกองสืบ สวนนครบาล พื้นไม้เก่าที่ถูกจนเดินย่ำซ้ำไปมามันเลื่อมผสานกลิ่นอับจากกรงขังด้านหลัง ชนกานต์และอภิรดีใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกตำรวจหนุ่มวางปากกา “คดีนี้…ยาก” เขาเหลือบมองหมายจับเหลืองกรอบตรงมุมโต๊ะ“เป็นไปได้ยาก แต่ใช่ว่าจะไม่ได้” ชนกานต์กล่าวแย้ง “ไอ้เสือนั่นมีหมายจับ โจรชั่วที่ทางการอยากได้ มิใช่หรือ”“เสือขาลไม่ใช่รายเล็ก รังโจรเข้าได้ทางเดียว...”“ก็ระดมคน” หม่อมราชวงศ์ชายแทรกเสียงดังอย่างชนชั้นเอาแต่ใจ“ระดมคน? ผู้การยังไม่กล้าแตะเลยคุณชาย” ตำรวจหนุ่มหยุดชะงักมองลอดไปด้านนอกชนกานต์เอี้ยวคอกลับมองตาม จึงเห็นผู้การกองสืบอายุราวสี่สิบกว่า ผอมเกร็งผิวซีดเหมือนคนนั่งอยู่ในกรมมากกว่าวิ่งตามจับผู้ร้าย“เอาเป็นว่า... ผมจะลงไว้เป็นคนหายก่อนแล้วกันครับ”“เอ้ย !” หม่อมราชวงศ์หนุ่มร้องขึ้นก่อน
Last Updated : 2026-07-06
