جميع فصول : الفصل -الفصل 50

แสงยามพลบค่ำคืนเดือนมืดหลังสงกรานต์เงียบสงัดราวกับถนนกลางอำเภอร้างผู้คน กลิ่นแป้งร่ำน้ำอบและควันธูปเจือจางเหลือเพียงกลิ่นข้าวใหม่ฟุ้งผสานกลิ่นน้ำท่าเรืออำเภอพรหมบุรีชนกานต์ลงจากรถรับจ้างซึ่งมีเพียงคันเดียวที่เขาเหมามาจากสถานีรถไฟบ้านหมี่“ขอบใจ”“ขอบคุณครับคุณชาย”เจ้าของรถเช่าโค้งต่ำ ใบหน้ายิ้มอย่างคนที่ไม่ได้จับเงินค่าจ้างเกินจำนวนมากมานานแล้ว ก่อนเลี้ยวรถกลับไปทิ้งคุณชายพระนครบนริมทางหน้าโรงแรมที่หรูที่สุดเขาสะบัดผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกกันฝุ่นจากล้อ ก้มลงหยิบกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมสวยหรู อากาศร้อนจนต้องถอดสูทพาดท่อนแขน ถอนใจเหนื่อยอกยามแหงนดวงหน้ามองชื่อโรงแรม ปานสมบัติ เขาย่ำเท้าเข้าโถง กลิ่นอับของไม้ชื้นโชยอวล“พอมีห้องว่างไหม” เขาเปรยถามพลางมองผนังไม้เก่าด้านหลัง แว่วเสียงกิจกรรมอย่างหนุ่มสาวลอดลงมาจากชั้นสองเถ้าแก่คนจีนชำเลืองมองกวาดตาแล้วยิ้ม หยิบพวงกุญแจทำจากไม้วางตรงหน้า “คืนละ 2 บาท”“2 บาทเชียวหรือ” เขาอุทานมองความเก่า“จะพักหรือไม่ ถ้าไม่ โน้นเยื้อ

 ตะวันยังจ้าแม้ว่าใกล้บ่ายคล้อย กลิ่นแม่น้ำผสานกลิ่นฝุ่นที่อวลตลบทุกพื้นที่ของอำเภอแดนไกล ชนกานต์สาวเท้าเดินขึ้นบันไดโรงแรม เขาสะบัดผ้าเช็ดหน้าพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกง ถอนหายใจเหนื่อยอกเฮ้อ... แม้แต่นายอำเภอยังปฏิเสธ หรือว่าเสือขาลทรงอิทธิพลจริงๆรองเท้าขัดมันเขรอะฝุ่นด้วยเดินมาทั้งวัน เขามองโถงมืดให้ถอนใจ ไขกุญแจ ก้าวเข้าห้องพลันสะดุ้งโหยงขาสั่นเมื่อความเย็นปลายลำกล้องปืนลูกโม่จ่อหัว“เข้ามาคุณชาย ปิดประตู” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกชนกานต์มือสั่นเทาปิดประตู จ้องนัยน์ตาคมกล้าดวงหน้าหล่อคมสันที่บัดนี้ขบกรามกรอด เสือขาลโบกปืน“ไปนั่งบนเตียง”โจรขาลกดปืนบนบ่าร่างผอมเกร็ง แล้วจึงสังเกตว่าพี่ชายของวนิดาไม่ใคร่จะเหมือนเธอสักเท่าใด ดวงตาของวนิดาสู้คนมากกว่าและวาวแสง ริมฝีปาก จมูก หรือโครงหน้าแทบไม่มีสิ่งใดคล้ายกันยกเว้นสีผิวขาวดั่งคนพระนคร“ฉันเสือขาล” เขาพูดเบา ๆ หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงข้าม “คุณมาตามวนิดา”“ใช่ ฉัน... ต้องพาน้องกลับบ้าน” เสียงคุณชายสั่นนิด ๆ

 “ไอ้จ้อย” เสียงพร่าลึกในอกเรียกลูกน้อง “มึงตามคุณหญิงกลับไป”“พี่ขาล” ไอ้จ้อยค้านเสียงเบา“จำคำกู” เขายังจ้องแผ่นหลังเหยียดตรงของคุณหญิงทั้งที่ไหล่บางสั่นเบา “ดูแลคุณหญิงให้ดีจนกว่าชีวิตมึงจะหาไม่”“พี่ขาล !”“ไป !” เสือขาลตะคอกใส่ ไอ้จ้อยจึงได้หมุนตัวลงเรือ ดันพายกับสะพานไม้ดีดลำเรือเข้าร่องน้ำ จ้ำพายออกห่างเรื่อย ๆ“วนิดา...” เขาเปล่งเสียงเรียกไม่ดังนัก คำหนึ่งที่หนักในอก คงได้เพียงเพรียกเป็นชื่อเธอเท่านั้นหญิงอันเป็นที่รัก...เสือขาลลดมือลงข้างตัวแผ่นอกสะท้อนขึ้นลง น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งรินอยู่ข้างในยามมองเรือลำน้อยลอยห่างไปเรื่อย ๆ ใกล้โค้งลำคลองจึงได้หันหลังกลับขึ้นเรือน มองเสือสักที่หน้านิ่วแต่ไร้คำเอ่ยใดทุกสิ่งย่อมต้องเป็นไป ชะตากรรมล้วนแตกต่างกันขออย่างเดียว ขอให้เธอปลอดภัยแสงยามเย็นสีทองสาดลงสะท้อนลำน้ำและหยาดน้ำตาของหญิงพระนคร เธอเคลือบตัวเองด้วยศักดิ์ศรีที่แบกมาแต่เริ่มแรกอีกครั้ง ทั้งที่ยังสะอ

 พวกเขายืนดูเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป วนิดาไม่เหลือเยื่อใยในตัวบิดามาเนิ่นนานแล้วจึงไม่ใคร่เสียใจสักเท่าใดนัก นอกจากความรู้สึกสับสนจากความจริงที่ถูกเปิดเผย และสงสารมารดา พี่ชาย ส่วนศักดิ์ศรีข้างใน...หม่อมราชวงศ์ ยศที่เธอถือไว้แต่กำเนิด... ล้วนปลอมความเวิ้งว้างเข้ามาแทนที่ความรู้สึกอื่นใด สัมผัสได้ถึงความรักระหว่างสายเลือดที่แท้จริงยามชนกานต์ประคองมารดาเดินลงบ้าน เพื่อไปยังสถานีตำรวจอย่างเร่งรีบหลงเหลือเธอสายเลือดแปลกปลอมคนเดียว ยืนนิ่งมองดอกคูณที่ถูกปลิดร่วงคล้ายตัวเธอในเวลานี้ สูงส่งแล้วร่วงหล่นลงดินอันต่ำต้อย ไร้ค่าต่อแต่นี้ไป วังปรียาวงศ์จะเป็นเยี่ยงไร สุดจะคาดเดาดวงตาหวานเหือดน้ำมองแสงยามเย็นทอดลงยอดต้นคูณที่ดอกร่วงหล่นเกือบหมดในช่วงเปลี่ยนฤดู เปรียบไปแล้วเป็นเช่นเดียวกับเธอหญิงสาวที่เคยสดใสบานเปล่งปลั่ง ร่วงโรยไร้บ้าน บิดาหาใช่พ่อของเธอ พี่ชายกลายเป็นคนอื่น มีเพียงมารดาที่เป็นญาติเพียงคนเดียวอย่างแท้จริงบ้าน... เหตุใดเธอจึงคิดถึงหมู่บ้านเล็กแสนห่างไกลหากเสือขาลยังอยู่ เธอจะกลับไปหาเขาหรือไ

ซ่า...จากสิ้นหน้าร้อนบัดนี้กลายเป็นปลายฤดูฝนราวเดือนตุลาคม เวลาได้ผ่านไปรวดเร็วกว่าเดิมราวกับรับรู้ว่าความเศร้าหมองของเธอได้เจือจางลง คงไว้เพียงการรอคอย...รอคอยบางอย่าง เช่น ในเวลาบ่ายสามวันนี้ ฝนหล่นจากฟ้าราวหลัง คารั่ว กลบมิดทุกเสียงวนิดานั่งนิ่งฟังถ้อยจากปากของหม่อมอัมพร ทรวงอกอัดแน่นด้วยความรู้สึกหนึ่ง คำขอซ้ำ ๆ ของหญิงชราตรงหน้า ราวกับเขาคนนั้นกำลังต้อนเธอให้จนมุม  ริมฝีปากคู่งามเหยียดออกเป็นยิ้มน้อย ๆ“ไม่ค่ะ” แม้เธอชะงักไปครู่ ทว่าคำปฏิเสธจากเธอนุ่มนวลเช่นทุกครั้งเสียงฝนกลบกลืนเสียงถอนหายใจของหม่อมอัมพร แต่ลมอ่อนกระทบหลังมือวนิดา หญิงชราที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ“นิด...” หม่อมอภิรดีทอดเสียง“ดิฉันไม่เข้าใจ” วนิดากล่าวตรง ๆ “ท่านเหนื่อยหรือไม่ ที่มาบ้านหลังนี้หลายคราแล้ว”“บางอย่างมันไม่ได้อยู่ในมือของฉันเด็กน้อย” หม่อมเผลอพลั้งปาก หยุดชะงักยามสายตาหวานคมกริบจ้องนิ่ง“ถ้าเช่นนั้นคงอยู่ในมือคุณชายกระมั้ง ? ดิฉันไม่เคยเจอเขา”