جميع فصول : الفصل -الفصل 40

 โจรหนุ่มพาตัวเองเลื่อนขึ้นด้านบน จูบกดลึกดึงความร้อนเร่า มือกระชากผ้านุ่งลงต้นขา วางมือกลางขนอุย ร้อนผ่าวหนักหน่วง“เจ็ดวัน วนิดา” เขาทวงสิทธิ์ด้วยจุมพิต ลูบไล้ พ่นลมหายใจร้อนถี่ “สัญญาของโจรคือคำสัตย์” ลิ้นกวาดในโพรงปากอุ่น “วนิดา เป็นเมียฉัน... เมียโจร”มือกร้านเขาวนเวียนเหนือหน้าท้องขยำเบา ๆ เกร็งรอ ส่วนมือเธอจิกแน่นต้นแขนเสือขาลเธอควรตระหนักให้ดีกว่านี้ เสี้ยวหัวใจสั่นไหวอาจมีอำนาจเหนือใจที่รักศักดิ์ศรี ริมฝีปากบวมเจ่อสั่นระริก พยักหน้าช้า ๆเขารวบมือเธอขึ้นเหนือศีรษะกดริมฝีปากบดแรงดิบเถื่อน มือกอบกุมสิ่งที่หญิงสาวหวงแหนที่สุด“อือ” เธอเปล่งครางในคอ นิ้วกร้านสำรวจเปิดกลีบอ่อนบางแทรกลงจนพบแอ่งน้ำ เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอ“หล่อนเปียก” เสียงเขาพร่าลึกเลียปลายคางมน พ่นลมบนยอดอกตวัดปาด ไถนิ้วไปทางปากถ้ำเคลื่อนขึ้นลงช้า ๆ“ฉัน...” วนิดาส่ายหน้า ไม่เข้าใจตัวเองเธอกำลังต้องการบางอย่างจากเสือขาล เรือนกายร้อนผ่าวไปทั้งร่าง แอ่นอกรับตามแรงขบเม้ม ติ่ง

เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก...ตะวันเริ่มทอแสง สิบทิศขันแต่เช้าตรู่ปนเสียงคุ้ยดินใต้ถุนเรือน ลมพัดเรี่ยผิวคลองเป็นระลอกยามเช้าพาไอหมอกเย็นลอยขึ้นเหนือน้ำ วนิดาลืมตา หัวใจเต้นโครมคราม“ขาล...”เสียงหวานเบา เอี้ยวคอไปมองคนข้าง ๆ เขาพาดท่อนแขนบนหน้าอกอย่างเป็นเจ้าของ แว่วเสียงสิบทิศขันปลุกคนทั้งบาง ไอร้อนพุ่งขึ้นใบหน้ายามคิดว่าคนทั้งหมู่บ้านคงรับรู้ทั่วกัน“ตื่นแล้วหรือ” เขาพึมพำดึงร่างเล็กเข้ามากอด มือคลึงทรวงอกเล่น เขาลืมตาเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จ้องดวงหน้าสาดสีระเรื่อหลุบตาหนี“เจ็บหรือ” เขาถามเสียงอ่อนโยน เธอสั่นหน้าช้า ๆ เอียงหน้าหนี อุ้งมือกร้านจับหน้าเธอให้หันกลับมาสบตา “ฉันจะให้ไอ้จ้อยเอาถังไม้ขึ้นมา ต้มน้ำให้อาบ”เธอดึงมือเขาออก เขม่นสายตา “ถ้าทำแบบนั้น คนในหมู่บ้าน...”“ช่างประไร ฉันนอนกับเมีย” เขาหยุด “อายหรือ” ยิ่งเห็นริมฝีปากขบเบา พวงแก้มแดงก่ำ ใจเสือขาลเต้นรัว อยากฝากรักอีกสักครา ทว่าจำใจยอมอดด้วยรู้ว่าคุณหญิงคงยังเจ็บระบม โน้มหน้าจูบเบา ๆ

 บ่ายคล้อยจนแดดรอนเคลื่อนตัวต่ำ ขณะสายลมหนึ่งพัดเอาเส้นผมนุ่มของหญิงพระนครระกรอบหน้าดอกคูณปลิดร่วงโปรยลงกลางตักหญิงสาว… เสือขาลนอนหนุนตัก เหมือนหาใบบังแดดให้ใจตนเอง เขาเหยียดขาหนึ่งข้างสบายอุราแต่คงเป็นวนิดาดอกที่เมื่อยขบทั้งเหน็บชาจากร่างหนักที่หนุนนอน“พี่ขาลเมื่อยหรือไม่” เธอแสร้งเอ่ยถาม“อืม... ไม่เลยกำลังพอดี”โจรขาลหันหน้าไปทางท้องน้อย ลอบดมกลิ่นหอมรวยริน จมูกซุกผ้านุ่ม วงแขนโอบเอวเล็กไว้แน่น“แต่ฉันเมื่อยจะแย่แล้ว ท่อนขาเป็นเหน็บชา” เสียงหวานกระเง้าเล็กน้อย เขาขยับเปลือกตาขึ้น ชันแขนลุกจนใบหน้าเท่ากัน เธอหน้าแดงซ่านหลบสายตากรุ้มกริ่ม“นอกจากเป็นโจรเถื่อน คงบริหารเสน่ห์มาไม่น้อย” เธอเบือนหน้าไปอีกด้าน เปิดโอกาสให้ขอบปากอุ่นจดลงแก้มนุ่ม “พี่ขาล อายเขา”มือคล้ำเข้มจับเธอให้หันกลับมาแตะขอบปากกันเบา ๆ พึมพำทั้งมองตาเยิ้ม “อายกระไร ผัวเมียหยอกกัน ใครลองกล้าแอบมอง ฉันจะยิงลูกตา”“ฮึ ! อย่างน้อยก็อายฟ้าดิน... อุ๊ย !”ว

“ผิดแล้วโจรขาล” เธอกัดกรอบเคี้ยว “กลับมาจากปีนังก็ดั่งกรงขัง”เสือขาลเกือบตบปากตัวเอง เขาไม่ควรเอ่ยขึ้นมาในเมื่อรู้ทั้งรู้ แต่ประโยคถัดมาเรียกความสนใจจากเขาไม่น้อย“แต่อย่างฉันหรือจะยอมง่าย ๆ” เธอหยุดนิ่งมองไปทางโรงงิ้ว “ไปดูได้หรือไม่” เธอเขย่ามือเขาแรง ๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายลากคนร่างสูงใหญ่ไปข้างหน้า เธอก้มลงมองหาที่นั่ง“ไอ้จ้อย” เสือขาลตะโกนเรียก “มึงถอดเสื้อออกมาปูให้เมียกู”“ลูกพี่...” จ้อยเสียงอ่อนแต่ยอมถอดแต่โดยดีปูรองบนพื้นดิน ก่อนพาตัวเองไปนั่งเยื้องข้าง ๆ อมยิ้มที่เห็นลูกพี่มีความสุข“ดูมึงเป็นเอามาก” สักพูดลอย ๆ หย่อนตัวลงนั่งแล้วดึงลดาวัลย์นั่งตักตัวเองแทน โก่งคิ้วให้เพื่อน“ใครกันแน่” เสือขาลส่ายหน้าดึงมือวนิดาให้นั่งลงจึงถามต่อ “ยังเล่าไม่จบเลย หล่อนไม่ยอมง่าย ๆ ทำอะไร”เธอเอี้ยวคอกลับไปมอง ยิ้มกว้าง “แอบไปเล่นละครเวทีเสียเลย ฉันไม่ได้แกล้งพ่อดอกนะ อยากแสดงโดยใจจริง”“แล้วชอบไหมแสดงล

ตลาดท่าน้ำของอำเภอเล็ก ๆ จังหวัดสิงห์บุรีคราคร่ำด้วยผู้คนจับจ่ายใช้สอย กุลีงานแบกหามเริ่มแต่เช้าตรู่ด้วยเวลาเร่งล่องลงพระนคร กลิ่นข้าวใหม่หุงหอมฉุยผสานเสียงสวดของพระบิณฑบาตยามเช้าเสือขาลผิวปากอารมณ์ดี เดินลัดไปร้านน้ำชาเพื่อซื้อกาแฟและปาท่องโก๋ให้เมียรักที่นอนหลับพริ้มเหนื่อยอ่อน“เหมือนเดิมไหมอาขาล” เถ้าแก่คนจีนโพ้นทะเลผมขาวอยู่มาจนผมหงอกยังพูดไทยไม่ชัดเอ่ยทักอย่างคุ้นเคย“เพิ่มกาแฟร้อนอีกหนึ่ง ปาหนึ่งคู่” เขาพูดพลางหย่อนร่างลงหยิบหนังสือพิมพ์ที่ล่าไปเกือบอาทิตย์จึงเพิ่งมาถึงคนบ้านนอก ขมวดคิ้วยามเห็นข่าวหม่อมเจ้าประยูรถูกจับ ! พรึ่บ ! เขาเปิดหน้าในอ่านทันทีขมวดคิ้ว ก่อนพับเก็บชูขึ้น “แป๊ะหลี ขอฉบับนี้”เขาวางเหรียญลงหยิบกระป๋องนมใส่กาแฟร้อนและถุงกระดาษห่อปาท่องโก๋ไปด้วย ชำเลืองซ้ายขวาเงี่ยหูฟัง ทั้งครุ่นคิดถึงข่าวที่ได้อ่าน ของที่ส่งไปครั้งก่อนถูกทางการจับได้สาวไปถึงตัวหม่อมเจ้าประยูรกลิ่นทะแม่งตามติดราวกับเงาตามตัว เขาสาวเท้าเร็วขึ้น แต่เดินไปแค่ลัดหัวโค้งอาคารไม้พลันวาบแผ่นหลัง รีบหลบฉากเข้าเสาโยนกาแ