جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“เริ่มงานเลี้ยง!” เสียงประกาศของขันทีจวนองค์ชายรอง ดึงให้ชิงหรูหันไปมองกลางลานพิธี ตัวแทนขันทีจากตำหนักต่างๆ ในวัง ล้วนเดินเรียงรายกันเข้าไปมอบของขวัญให้กับเฉิงเยว่เทียน ไม่เว้นแม้แต่เสวียนกงกงที่เป็นตัวแทนขององค์ฮ่องเต้ทว่าของขวัญที่โดดเด่นที่สุดในงาน คงไม่พ้นของขวัญจากพระชายาจางหลี่กวง“ของมีค่าองค์ชายล้วนได้รับจากทุกท่านไปแล้ว หม่อมฉันจึงมิอาจสรรหาสิ่งที่พระองค์ขาดได้ วันนี้จึงเตรียมการร่ายรำมาเป็นของขวัญให้องค์ชายเพคะ” รอยยิ้มหวานหยดส่งไปให้สวามี ก่อนจะเริ่มขยับโยกย้ายตามจังหวะบรรเลงดนตรี ทุกการเคลื่อนไหวดึงดูสายตาผู้คนให้มองไปที่นาง ไม่เว้นแม่แต่เกาชิงหรูสมแล้วที่เป็นนางเอกของเรื่อง ความงามไม่เป็นรอง ความสามารถไม่เป็นสอง ชายาเอกชินอ๋องยิ้มหน้าระรื่น มือเล็กหยิบกินขนมไปด้วย ดูการแสดงไปด้วยอย่างเพลิดเพลินทว่ายามที่เสียงกลองตีสะบัดเพิ่มจังหวะเร็วขึ้น ความคิดหนึ่งก็เล่นเข้ามาให้หัวเล็ก เนื้อเรื่องในนิยายหลังจากที่เกาชิงหรูตายไป เฉิงจื่อหานได้ชิงตัวจางหลี่กวงแต่ล้มเหลว เรื่องครานั้นทำให้จื่อหานถูกบิดาปลดจากตำแหน่งและเนรเทศไปอยู่ชายแดน ห้ามกลับเข้าเมืองหลวงโดนเด็ดขาด“ทำไมพึ่งคิดออก

ขาเรียวก้าวฉับๆ มาถึงเรือน ก็รีบไปเปิดถุงเงินดู เฉิงจื่อหานพูดถึงเพียงนั้นนางจะหามาคืนเขาให้หมด จะไม่ยอมให้เขานำเรื่องนี้มาขู่ได้อีก“นี่สินะ เขาถึงบอกว่าผู้หญิงต้องมีงานทำ” แม้ว่าจะมีสามีรวยแค่ไหน แต่การใช้เงินตัวเองก็สบายใจที่สุดแล้วร่างเล็กกระแทกก้นลงบนเตียงนุ่ม กอดอกคิดว่าจะหาเงินมาคืนอีกฝ่ายอย่างไรดี และแล้วในหัวก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา“นี่ขอรับ วันนี้จะมีนักเล่านิทานมาที่ลานว่างท้ายตลาดนะขอรับ เชิญไปดูกันได้” มือป้อมยื่นกระดาษที่ขีดเขียนคำเชิญ ให้กับคุณหนูคุณชายที่เดินผ่านไปผ่านมาในตลาด“น่ารักเสียจริง เอาไว้ข้าจะแวะไปนะ” “ขอรับคุณหนูคนงาม” เสี่ยวฉียื่นแก้มให้สตรีผู้นั้นบีบ ก่อนจะยิ้มหวาน เดินไปเชิญชวนคนอื่นๆ ต่อ เกาชิงหรูเห็นดังนั้นถึงกับหัวเราะให้กับเด็กชายหลังจากที่นางตัดสินใจได้ว่าจะใช้ความช่างเพ้อช่างฝันของตัวเองให้เป็นประโยชน์ โดยการเป็นนักเล่านิทานเต็มตัว วันนี้ได้ไปขอเสี่ยวฉีมาเป็นผู้ช่วยตัวน้อย และดูจะเป็นไปได้ด้วยดี เพราะมีแต่คนเอ็นดูเด็กชายตัวน้อย“พี่ชิงชิงไปเตรียมตัวเถิดขอรับ ทางนี้ข้าจะจัดการเอง”“ขอบใจมากเสี่ยวฉี ข้ารีบไปก่อนนะ” เกาชิงหรูกลับไปเตรียมตัวที่ลานว่

“รู้อยู่แล้ว แต่ยังนัดกันมาที่นี่น่ะหรือ! อยากลองดีกับข้าใช่หรือไม่” เสียงนิ่งและเยือกเย็นดังขึ้นพร้อมกับบุรุษในชุดนักรบเต็มยศ ดูท่าคงจะพึ่งซ้อมแผนรบมา“พี่ใหญ่ ข้าเพียงบังเอิญเจอพี่สะใภ้เท่านั้น มิได้นัดแนะกันอย่างที่ท่านเข้าใจ” คำพูดของน้องชาย มิได้ทำให้จื่ออ๋องเลือดขึ้นหน้าเท่ากับการที่เฉิงเยว่เทียนขยับตัวไปยืนบังชายาของเขา“เกาชิงหรู มาหาข้า” “พี่สะใภ้หากท่านรู้สึกไม่ปลอดภัย มิต้องไป ข้าจะปกป้องท่านเอง” “มะ ไม่ต้องๆ” คำพูดของพ่อพระเอกทำเอาชิงหรูโบกมือปฏิเสธ เพราะนางรู้ดีว่าเฉิงจื่อหานเกลียดการโดนหักหน้าที่สุด ยิ่งน้องชายพูดเช่นนี้ คนที่จะโดนหนักย่อมเป็นนาง และหากนางสอดรับเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับเฉิงเยว่เทียนอีก บอกได้คำเดียวว่า...ตาย!!!“พี่สะใภ้”“องค์ชายรองกลับไปก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันจะกลับจวนกับท่านอ๋องแล้ว” ร่างเล็กเดินมายืนข้างสวามี ก่อนจะก้มคำนับพระเอกของเรื่องเห็นสีหน้าเป็นห่วงจากอีกฝ่ายก็นึกขอบคุณในใจ แต่มิอาจแสดงออกได้...ช่างประเสริฐเสียจริงพ่อคุณ~“ได้ยินแล้วก็กลับไปเสีย แล้วอย่าคิดเฉียดกายเข้ามาใกล้ชายาของข้าอีก” มือใหญ่คว้าเอาร่างงามเข้ามากอด ซึ่งการกระทำมิได้นุ่ม

“เป็นนางที่วางยาพิษฮองเฮาจนสิ้นพระชนม์” ซ่งเหยียนยื่นบันทึกคำสารภาพของนางกำนัลในตำหนักฮองเฮาให้กับผู้เป็นนายเฉิงจื่อหานไล่สายตาตามตัวอักษร เดิมทีเรื่องนี้เขาสงสัยอยู่ก่อนแล้ว เพราะหลังจากที่พระมารดาเสียชีวิต มีเพียงนางกำนัลนางนี้ที่หายตัวไป เขาจึงให้คนออกตามหามาโดยตลอดและก็เป็นไปตามที่เขาคิด เป็นนางกำนัลนางนี้ที่นำพิษผสมกับธูปที่เสด็จแม่มักจุดเคารพบรรพบุรุษสกุลเวิน แต่นางเอ่ยว่ารับธูปนั้นมาจากนักพรต ถูกจ้างวานด้วยเงินถึงพันตำลึง“เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้ เสด็จแม่มิได้สิ้นพระชนม์เพราะป่วย” เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง“ท่านอ๋อง กระหม่อมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงท่านหมอดังมาจากด้านนอก“ซ่งเหยียน เจ้าไปเค้นถามนางมาให้ได้ว่าจดจำลักษณะของนักพรตผู้นั้นได้หรือไม่ แล้วจัดการขังนางไว้ให้เรียบร้อย อย่าให้ตายเป็นอันขาด”“พ่ะย่ะค่ะ”“ออกไปเชิญท่านหมอเข้ามาดูอาการพระชายา” ทันทีที่นายออกคำสั่งองครักษ์หนุ่มก็เร่งจัดการทันทีเต๋อหัว เป็นหมอประจำตัวเฉิงจื่อหาน ติดตามออกรบกับอ๋องหนุ่มมาโดยตลอด ด้วยความที่ไร้ญาติขาดมิตร จึงพักอยู่ในค่ายทหารเป็นหลักพอได้รับคำสั่งให้มาตรวจอาการพระ

“ไม่ไป ข้าไม่ไป อย่างไรก็ไม่ไป!” สองแขนกอดขาเตียงไว้มั่น ไม่ว่าขันทีนางกำนัลจะช่วยกันแกะอย่างไรก็แกะไม่ออก มือเท้าเหนียวจนบ่าวไพร่ถึงกับท้อ“พระชายาเพคะ ทรงปล่อยเถิด อีกสักครู่ท่านอ๋องจะนำขบวนมาแล้ว หากช้าท่านอ๋องจะทรงกริ้วเอานะเพคะ”“ปล่อยให้โกรธไปเลย ข้าไม่สน ยังไงข้าก็ไม่ไป” นางไม่มีทางเอาตัวเองไปเสี่ยงตายเป็นแน่ ยิ่งตายทั้งเป็นเช่นนั้น ยิ่งไม่เอาด้วย“พระชายา-”“พวกเจ้าออกไป ข้าจะจัดการเอง” เสียงทุ้มติดรำคาญดังขึ้น ไม่ต้องหันไปมอง เกาชิงหรูก็รู้ว่าเป็นผู้ใด คงหนีไม่พ้นสวามีอำมหิตของนาง“เพคะท่านอ๋อง” บรรดานางกำนัลก้มคำนับ ก่อนจะพากันออกจากเรือนท้ายจวนไป ทิ้งไว้เพียงคู่สามีภรรยาที่ทำท่าจะทะเลาะกันได้ทุกเวลา“ข้าต้องเร่งเดินทางให้ถึงจุดพักก่อนมืดค่ำ เจ้าอย่าทำให้ทุกคนเสียเวลา” ไม่ว่าเปล่า เอกบุรุษตรงเข้าไปแกะขาเหนียวหนึบของภรรยาออกมา ได้ถึงสองข้าง“ปล่อยข้า ท่านทิ้งข้าไว้ที่นี่เลย ฮื่อ ข้าไม่อยากไป”“ไม่อยากไปก็ต้องไป ใครใช้ให้เจ้าสร้างเรื่องเล่า”“อย่านะ~” ขาเรียวทั้งสองถูกดึงออกจากเตียง เหลือเพียงมือเล็กที่จับเสาเอาไว้ พยายามดึงตัวเองไม่ให้ไหลไปตามแรงของชายโฉดแต่แรงมดจะสู้แรงช้าง