جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ มีสารจากพวกโจรมาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทหารยามเร่งนำจดหมายเข้ามาให้นายเหนือหัวในกระโจมใหญ่ ที่บัดนี้มีเหล่านายกองและพรานป่าของเมืองฉินฝูมานั่งหารือกันเฉิงจื่อหานคว้าจดหมายมาอ่านด้วยสีหน้าเกรี้ยวโกรธ และยิ่งได้อ่านเนื้อความในจดหมายที่ส่งมาเตือนความจำ พร้อมกับขู่จะทำร้ายชายา ใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งมืดครึ้มลงทุกทีปัง!!!“บิดามันเถิด! คิดจะลองดีกับข้าหรือ” นิ้วทั้งห้าตบลงบนโต๊ะท่ามกลางสายตาของทุกคน อารมณ์ของชินอ๋องในตอนนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าปริปาก พวกเขาทำได้เพียงนั่งนิ่ง รอรับคำสั่งเท่านั้น“...”“ซ่งเหยียน เรื่องที่ให้ไปสืบเป็นอย่างไรบ้าง”หลังจากเหตุการณ์ที่เกาชิงหรูหายตัวไป จื่อหานก็เร่งตามหาทันที แต่กลับไม่พบกระทั่งร่องรอย ไม่นานนักเหล่าองครักษ์ก็ตามมาพบเขา แจ้งว่าได้รับจดหมายจากพวกโจร เนื้อความในนั้นเป็นการนัดแนะให้ชินอ๋องของแคว้น นำเงินหนึ่งพันตำลึงทองมาไถ่ตัวพระชายาและตัวประกันทุกคน ระบุวันเวลาและสถานที่ชัดเจนนับจากนั้นจื่อหานก็กลับมาจัดเตรียมกองกำลัง และสั่งคนสนิทให้ไปตรวจสอบทุกอย่างให้แน่ชัด อ๋องหนุ่มนึกสงสัยมาโดยตลอดว่าเหตุใดพวกนักฆ่าจึงรู้เวลาออกเดินทางสำรวจ และโจรป่

ปัง!!!ประตูทั้งบานพังลงมา ปรากฏร่างของใครบางคนที่เกาชิงหรูนึกถึงอยู่ตลอด ใจที่หมดสิ้นความหวังเมื่อครู่ ฟื้นคืนขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรู“ชิงหรู!” แต่หยดน้ำที่รินไหลออกจากตาคู่สวยนั้น กลับทำให้ใจของคนมองราวถูกกรีดด้วยกริชแหลมซ้ำๆเอกบุรุษวิ่งเข้าไปถีบชายชั่วให้ออกห่างตัวของชายาโดยไม่คิดจะยั้งแรง จนคนล้มกลิ้งลงไปหมอบคลานอยู่กับพื้น อาการคล้ายว่ามิอาจยันตัวกลับขึ้นมาได้ โซซัดโซเซไปมาแต่ดาบเล่มโปรดของจื่ออ๋องหาได้นึกสงสารไม่ ปลายแหลมชี้ไปตรงหน้า ตามคำสั่งของนายที่ในใจนึกเพียงว่า อยากเฉือนเนื้อตัวสกปรกที่มันกล้ามาแตะต้องคนของเขาออกเป็นชิ้นๆยิ่งเห็นน้ำตาเม็ดโตนั่น มือก็ยิ่งกำดาบแน่นจนเห็นเส้นเลือดเด่นชัด“ฮึก! อย่าฆ่าเขา เขาโดนยาสลบแล้ว” ชิงหรูยันกายขึ้นนั่ง พลันคว้าขาของสวามีเอาไว้ เพราะดูจากอาการ ก็คงมิอาจต้านฤทธิ์ยาสลบได้ นางเชื่อหมดใจว่าชายที่นอนคุดคู้อยู่ตรงนั้นมิใช่โจรป่าธรรมดา เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง“...” น้ำเสียงของภรรยา ดึงรั้งให้อ๋องหนุ่มหันกลับมามองสตรีที่นึกเป็นห่วง ร่างใหญ่ทรุดกายลงโอบอุ้มเอาร่างนุ่มเข้ามาในอ้อมอก“ทำไมถึงช้านักเล่า ฮื่อ!!!” แขนเรียวโอบรอบลำ

เสียงสวดดังระงมไปทั่วเมืองฉินฝู ชาวเมืองต่างเดินทางเข้ามาร่วมพิธีปัดเป่าวิญญาณร้าย พ่อค้าแม่ขายเองก็แวะมาเข้าร่วมด้วย ลานหลังอารามเมืองฉินฝูจึงต้องต้อนรับแขกหลายร้อยชีวิต“เป็นอย่างไร มีใครน่าสงสัยหรือไม่”“มีนักพรตที่มีประวัติเดินทางไปเมืองหลวงอยู่ 3 คนพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งเหยียนเบนสายตาไปทางนักพรตพวกนั้น ที่กำลังพากันนั่งสวด ผู้เป็นนายจึงได้หันมองตามไป“ทำอย่างไรก็ได้ ให้ข้าได้พูดคุยกับพวกเขา”“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ทันทีที่องครักษ์หนุ่มออกไป เกาชิงหรูก็หรี่ตามองสวามีทันที ไม่รู้ว่าวางแผนชั่วร้ายอันใดกันอีก ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่“กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเพคะ” ขนมในมือถูกดันเข้าปากจนเต็มคำ ขณะที่สายตายังจ้องจับผิดอีกฝ่าย“มิใช่เรื่องของเจ้า”“จิ๊! ใครสนใจกัน” ใบหน้างามสะบัดหนี หันไปมองพิธีการอย่างงอนๆ หากว่าอ๋องหนุ่มมิอยากให้รู้ นางเองก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปสอดให้วุ่นวาย“ข้ากำลังตามหาคนที่วางยาเสด็จแม่”“หา! นี่องค์ฮองเฮา-”“ชู่ว เรื่องนี้ยังเป็นความลับ ห้ามให้ใครรู้เป็นอันขาด” กายกำยำขยับเข้าประชิดตัวชายา แตะนิ้วบนปากนุ่มมิให้พูดเรื่องนั้นออกมา“เรื่องเป็นมาอย่างไรเพคะ” เสียงหวานกระซิบก

“แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ซ่งเหยียนวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานพิธี ทำเอาผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ใจเสียไปด้วย ไม่เว้นแม้แต่คู่สามีภรรยาอย่างเฉิงเยว่เทียนและจางหลี่กวง ที่บัดนี้ลุกขึ้นมาร่วมพูดคุยกับพี่ชาย“มีเรื่องอะไรหรือพี่ใหญ่”“นี่หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพระชายาเกา เจ้าพาพระชายาไปพักที่กระโจมแล้วมิใช่หรือ!” ซ่งเหยียนยังไม่ทันได้รายงานผู้เป็นนาย จางหลี่กวงก็หันไปตะคอกสาวใช้เสียก่อน ทุกคนจึงหันมาสนใจที่นาง“เอ่อ หม่อมฉัน หม่อมฉันพาพระชายาเกาไปพักที่กระโจมใหญ่แล้วเพคะ”“กระโจมใหญ่ นี่คงไม่ใช่กระโจมที่องค์ชายห้าเข้าไปพักกระมัง” คำพูดของชายาองค์ชายรอง สร้างเสียงซุบซิบขึ้นโดยรอบเฉิงจื่อหานที่ยังไม่ทันได้ฟังคำรายงานจากคนสนิท ก็รีบรุดเดินไปยังกระโจมใหญ่ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ในใจนึกโทษตัวเองที่ไว้ใจจางหลี่กวง ไม่คิดว่าเด็กสาวที่น่ารักเมื่อก่อน จะคิดแผนการพวกนี้ขึ้นมาได้คนในงานเลี้ยงเดินตามชินอ๋องของแคว้นมา หวังจะได้เห็นเรื่องสนุก หากให้คาดเดาจากคำพูดของพระชายาจาง ก็ตีความได้อย่างเดียวว่าระหว่างน้องชายกับพี่สะใภ้คงเกิดเรื่องเสื่อมเสีย“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ คือ-”“องครักษ์ซ่ง เจ้าอย่าได้พูดขัดพี่

นิ้วเรียวเลื่อนลงไปขยุ้มกลุ่มผมสวามี จนเจ้าตัวต้องดึงกันกวานออก มิให้เกะกะชายา เพราะจากเสียงหวานและท่าทีบิดเร้าอย่างรุนแรง นางคงใกล้จะแตะขอบสวรรค์เต็มทีลิ้นหนาขยับปัดป่าย ดูดเม้มอยู่ไม่นาน ชิงหรูก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาให้คนกระหายได้ดื่มกิน ทั้งเสียงคราง ทั้งกลิ่นกายที่หอมกรุ่น ไหนเลยจะมีเพียงเกาชิงหรูที่เกิดอาการร้อนรุ่มคนปรนนิบัติเองก็รู้สึกถึงแก่นกายที่คับแน่น คงอยากออกมาสูดอากาศเต็มทน จึงต้องยอมละออกจากบุปผาช่องาม มาปลดอาภรณ์ที่เกะกะออกจนเหลือเพียงเสื้อตัวในผืนบาง“เหตุใดจึงปิดหน้า”“ท่านมันหน้าไม่อาย ดีนะที่ข้าอาบน้ำก่อนไปร่วมงาน” หากไม่แล้ว คงต้องมุดดินหนีเป็นแน่ ยิ่งไม่มั่นใจกลิ่นตัวอยู่ด้วย บ้าจริง!“หึ ก็ไม่ได้แย่ หวานดี”“นี่- อึก” เกาชิงหรูเอามือออกจากหน้า หมายจะโวยวายที่อีกฝ่ายทำให้เขิน แต่ภาพที่เห็นทำเอาใบหน้าซีดเผือดเจ้ามังกรยักษ์ถูกเจ้าของปลุกเร้าด้วยนิ้วทั้งห้า ความยาวเลยจากมือใหญ่มาอีกเท่าหนึ่ง ส่วนขนาดก็คงไม่ต้องพูดถึง...ชายหนุ่มกำรอบพอดิบพอดี“เป็นอันใดไป ฤทธิ์ยาหมดแล้วหรือ”“ปะ เปล่า แต่ข้าตายแน่ ถะ ถ้าเจ้านั่นเข้ามา ข้าตายแน่” อยากก็ส่วนอยาก แต่กลัวก็