جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ข้าบอกว่าห้ามละสายตาจากเขามิใช่หรือ” เฉิงจื่อหานเดินเข้าไปดูศพของหัวหน้าโจร ทั้งที่ตนเองสวมเพียงกางเกงตัวในและเสื้อคลุม เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนทำเอาสตรีเพียงนางเดียวในนั้นถึงกับหน้าแดงเถือก หลุบตามองต่ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบ้าง“พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ตาคมตวัดมองน้องชายและน้องสะใภ้ ที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้“ระหว่างทางข้ากับหลี่เอ๋อร์ถูกโจรดักปล้น ดีที่คนคุ้มกันมีมากจึงรอดมาได้ เลยคิดว่าจะมาดูหน้าคนเสียหน่อย หากว่ามิใช่กลุ่มเดียวกันจะได้นำเรื่องไปแจ้งพี่ใหญ่”“ใช่เพคะ พอพวกเรามาถึงไม่นานเขาก็มีอาการคล้ายดื่มพิษ ละ แล้วก็เป็นเช่นนี้” คู่รักช่วยกันอธิบายเรื่องราว“กลับออกไปเสีย...ส่วนพวกเจ้าไปจัดการตนเอง คงรู้ว่าสมควรโดนอย่างไร!” จื่อหานหันกลับมาสั่งทหารยาม“พ่ะย่ะค่ะ”ปัง!!! กำปั้นแข็งตบลงบนโต๊ะอย่างเจ็บใจ“ข้ายังไม่ทันได้ข้อมูลจากมันเลยสักนิด พวกเจ้ามันน่าตายนัก!” เหล่าทหารถึงขั้นเข่าทรุดลงพื้น แต่คนโมโหไม่นึกสงสาร เดินปั้นปึ่งออกไป เห็นดังนั้นสองสามีภรรยาก็ลอบมองกันครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามออกไป“พี่ใหญ่ วันนี้ข้าคงต

หลังจากที่รู้เรื่องราวว่าตัวบงการคือผู้ใด เฉิงจื่อหานก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ท่านราชครูจางเป็นอาจารย์ที่สอนเขามาตั้งแต่เด็ก เขานับถือและไว้จำไม่ต่างกับเสด็จพ่อแต่เหตุใดอาจารย์จึงกลายเป็นคนร้ายที่สังหารมารดาของเขาไปได้“อ๊ะ อื้อ แรงเกินไปแล้ว อารมณ์ไม่ดีหรือ” แผ่นหลังบางแนบชิดกับโขดหินเย็นเฉียบ ขาข้างหนึ่งยกเกี่ยวเอวสอบ รองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของสวามีที่ขยับโยกกายเข้ามาไม่ยั้ง จนขาอีกข้างยืนสั่นอยู่ในน้ำ“เจ็บมากหรือไม่ ข้าขอโทษ มันแต่นึกถึงเรื่องจางจิ่งถาน” ทันทีที่ถูกทัก เฉิงจื่อหานก็สลัดความคิดพวกนั้นทิ้ง หันมาสนใจความงามที่อยู่ตรงหน้าแทนแสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกับกายขาวเปลือยที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ยิ่งส่งเสริมให้ใจแกร่งสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ขยับตัวยกขาเรียวทั้งสองมาพาดไว้ที่ข้อพับแขน พลันโน้มตัวไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มน้ำ ขณะที่ส่วนล่างยังคงทำหน้าที่ไม่หยุดพักจวบจนพากันขึ้นแตะขอบสวรรค์ ชายหนุ่มจึงอุ้มคนรักกลับกระโจม“ง่วงก็นอนเถิด วันพรุ่งเราจะเข้าเขตเมืองหลวงแล้ว แต่คงมิได้กลับไปพักที่จวน”“เรายังเปิดเผยตัวไม่ได้ ใช่หรือไม่” ศีรษะกลมพิงอกสวามีแทนหมอน“ใช่ ข้าจะไปสืบหาหลักฐานมามัดตัวจาง

เกาชิงหรูใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตั้งแต่เมื่อคืน ทันทีกลับมาจื่อหานเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง ชายาอ๋องแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง ภายในอกเกิดความรู้สึกหน่วงรุนแรง ส่วนหนึ่งเพราะสงสารสวามีและเสด็จแม่ที่ต้องมาพบเจอเรื่องพวกนี้ทว่าน้ำเสียงของจื่อหานตอนเล่าราวกับไม่ทุกข์ร้อน ถึงกระนั้นในใจของชายหนุ่มคงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน ท่านอ๋องเตรียมใจไว้เพียงว่าอาจารย์เป็นคนสังหารพระมารดาแต่เรื่องของฝ่าบาท...คงทำให้เจ็บปวดน่าดู“เหตุใดทำหน้าอัปลักษณ์เช่นนั้น ข้าบอกแล้วอย่างไรว่ามิได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น”“ท่านนี่นะ! ข้าเป็นเมียท่าน จะดึงเชิงต่อหน้าข้าทำไม” ชิงหรูสะบัดเสื้อตัวนอก ก่อนจะช่วยสวมให้อีกฝ่าย“เมีย หึ! ก็ตรงดี ข้าชอบ”“...ข้าพูดจริงๆ นะ ท่านน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเข้มแข็งต่อหน้าข้าเลย ข้าอยากให้ท่านอุ่นใจยามอยู่กับข้า แบบว่า เอ่อ ร่วมทุกข์ร่วมสุขน่ะ” มือนุ่มลูบเบาๆ บนอกแกร่ง พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคมอย่างเขินๆ“อืม” อ๋องหนุ่มก้มลงกอดชายา ยอมรับตามตรงว่าเขากลัวชิงหรูจะคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ พึ่งพาไม่ได้ “ไม่เป็นไรนะ พ่อเฮงซวยแบบนั้นไม่เห็นจำเ

ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ยังมีแสงสว่างจากตะเกียงไฟของเจ้าแผ่นดิน ชุดคลุมลายมังกรบอกยศศักดิ์ของคนสวมใส่ได้เป็นอย่างดี ทว่าสถานที่ที่โอรสสวรรค์กำลังยืนรออยู่นั้น ไม่สมเกียรติเลยสักนิด“เอาศพวางไว้ แล้วไปเสีย”“ฝะ ฝ่าบาท” ทหารสองนายทำหน้าที่หามศพออกไปทิ้งนอกเมือง มักใช้ประตูเล็กหลังวังเป็นประจำ แต่วันนี้กลับต้องตกใจเมื่อเห็นว่าผู้ใดดักรออยู่“ไป! แล้วปิดปากให้สนิท มิเช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่า”“พะ พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้รับคำสั่งจากประมุขของแคว้น มีหรือจะไม่รีบทำตาม ร่างชายที่ปิดด้วยผ้าขาวถูกวางทิ้งไว้บนพื้น ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันวิ่งกลับเข้าวังนัยน์ตาดุขยับมองรอบข้าง เมื่อไร้ผู้คนจึงรีบทรุดตัวนั่งลงข้างคนรัก พลันดึงผ้าคลุมออกให้พ้นทาง มือใหญ่ป้อนยาบางอย่างเข้าปากชายคนรักเรื่องนี้องค์ฮ่องเต้วางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว มีเพียงวิธีนี้ที่จะทำให้ชาวบ้านไม่สนใจเรื่องของพระองค์และจิ่งถาน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว เพียงเท่านี้พระองค์จะซ่อนเข้าไว้ในตำหนักก็คงมิใช่เรื่องยาก“จิ่งถาน เจ้ารีบตื่นขึ้นมาเสีย ข้าเตรียมชุดขันทีไว้ให้เจ้าแล้ว”“...”“เรื่องเป็นเช่นนี้ก็ดี จากนี้ข้ากับเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันทั้

สตรีในอาภรณ์ผืนงามปักลวดลายน่าวิจิตร เครื่องประดับบนศีรษะบ่งบอกยศศักดิ์ที่สูงส่งเป็นอย่างดี นางกำลังโยกตัวเบาๆ กล่อมลูกน้อยในอกให้นอนกลางวัน“ขนาดหลับก็ยังดูดได้อีกหรือ หืม” นิ้วเรียวเขี่ยแก้มยุ้ยที่ขยับไปมา เพราะเด็กชายกำลังดูดดื่มน้ำนมจากอกมารดา“องค์ชายน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะเพคะ”“อืม แต่ข้ากำลังหนักใจว่าเขาจะโตมาเหมือนพ่อเขาหรือไม่ ดูสิ ยามหลับยังขมวดคิ้ว” เกาชิงหรูเงยหน้าขึ้นตอบท่านน้าผิน ที่บัดนี้เข้ามาเป็นนางกำนัลในวังหลังจากที่ชิงหรูตัดสินใจว่าจะยอมเป็นฮองเฮาให้จื่อหาน อ๋องหนุ่มก็ให้คนไปทาบทามขอให้ท่านน้าผินมาช่วยดูแลนาง ทั้งยังรับเสี่ยวฉีมาเลี้ยงดู ส่งเสียให้ได้เล่าเรียนในสำนักศึกษาชื่อดังที่มีเพียงบุตรขุนนางได้เข้านับจากนั้นท่านน้าผินจึงติดตามดูแลนางมาโดยตลอด กระทั่งองค์ฮ่องเต้เฉิงจวินหลงสิ้นพระชนม์เพราะตรอมใจตามคนรัก เฉิงจื่อหานจึงนำหลักฐานส่งให้เจ้าหน้าที่ศาลพิจารณาสืบหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังโจรป่าเมืองฉินฝู และเรื่องการลอบสังหารตนเองกับชายาแน่นอนว่าหลักฐานที่จื่อหานให้ซ่งเหยียนนำไปยื่น มัดตัวเฉิงเยว่เทียนและจางหลี่กวงแน่น ทั้งเรื่องสนับสนุนให้ก่อตั้งหมู่บ้านโจร เรื่องจ้าง