جميع فصول : الفصل

“นี่ท่าน ตายด้านไปแล้วหรือไร” ไม่ว่าเปล่า เล็บคมยังจิกข่วนตั้งแต่กลางอก ลากลงมาบนกล้ามท้องที่เป็นลอนสวย ตาหวานปรายขึ้นมองสวามีอย่างยั่วยวน“ดะ ได้แล้วหรือ ร่างกายเจ้าสบายดีแล้วหรือ”“ของท่านต่างหาก ไม่ได้ใช้การนาน จะไหวหรือ” คำพูดสบประมาทดังขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือเล็กลงไปสัมผัสลูบไล้บางอย่างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่มผ้านับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เฉิงจื่อหานก็ไม่แตะต้องตัวนางเลย เพราะฟังคำเตือนของท่านหมอ กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อลูกน้อย แม้จะบอกแล้วบอกอีกว่าทำได้ อีกฝ่ายก็อดทนไม่ยอมให้กระทบบุตรในครรภ์ จึงช่วยปลดปล่อยได้เพียงภายนอกเท่านั้นพอหลังคลอดชิงหรูก็ต้องพักฟื้นร่างกาย ไหนจะต้องเลี้ยงเสี่ยวหยางอีก กลางคืนมาก็อ่อนเพลีย จนไม่ได้ทำหน้าที่ของภรรยา“ดูถูกกันเกินไปกระมัง”“ชู่ว~ ดูถูกหรือผิด ประเดี๋ยวก็ได้รู้” เรียวขาเล็กย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้างามอยู่ในระดับเดียวกับของรักของหวงสวามีพอดิบพอดี สองมือลูบไปตามหน้าขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำเอาเจ้าตัวลำคอแห้งผาก“อึก” จื่อหานกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อกางเกงนอนผืนบางถูกดึงลง สายตาซุกซนของภรรยาสะกิดให้ใจแกร่งคันยุบยิบชิงหรูเห็นใบหูแดงๆ ของสวามีก็นึกชอบใจ