جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“อื้อ!” ดั่งชายจิตวิปริต ยิ่งมีแรงขืน ก็ยิ่งทำให้ใจฮึกเหิม ขบเม้มจนเกิดเสียงน่าอาย แทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปาก กวาดต้อนเอาความหวานจนทั่วทุกพื้นที่เกาชิงหรูเองพอถูกคนมากประสบการณ์หลอกล่อ ถึงกับตัวอ่อน สติด้านดีถูกความมืดเข้าครอบงำ ยอมเงยหน้าปรับองศาให้อีกฝ่ายสัมผัสได้อย่างถนัดถนี่ย้า! แต่แล้วเสียงคนบังคับม้าก็ช่วยดึงสติของทั้งคู่ให้กลับหวนคืน ต่างฝ่ายต่างก็ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว มือเล็กรีบยกขึ้นแตะปากตัวเองที่บัดนี้รู้สึกปวดหนึบ ไม่ต้องส่องกระจกก็คงรู้ว่าบวมเจ่อเพียงใด“คนนิสัยไม่ดี”“เจ้า!...ข้าจะออกไปข้างนอก” อ๋องหนุ่มได้แต่ยกนิ้วชี้หน้างาม แต่เมื่อเห็นว่าริมฝีปากของชิงหรูแดงเจ่อเพียงใด ก็มิกล้าแย้งคำก่นด่าของภรรยา ยอมถอยออกไปนั่งสงบสติอารมณ์ด้านนอกรถม้าเฉิงจื่อหานหนอเฉิงจื่อหาน ดันลืมคำพูดของตนเองเสียได้ขบวนทัพของชินอ๋องรอนแรมกันมานานนับสองเดือน จนในที่สุดก็เดินทางเข้ามาในเขตหัวเมืองทางใต้เมืองฉินฝูเป็นเมืองท่าอันดับหนึ่งของแคว้นหลัวเป่ย มีแม่น้ำขนาดใหญ่ไหลขวางกั้นแบ่งแยกแผ่นดินกับแคว้นอื่นที่นี่จึงกลายเป็นเมืองค้าขาย รับส่งสินค้าจากทั่วทุกสารทิศ ชาวเมืองอยู่ดีกินดี มีเงินทอ

“เกาชิงหรู!”“อย่างไรข้าก็จะไปด้วย ท่านอย่าหนีข้าให้ยากเลย” “ในเมื่อพูดดีๆ ไม่ฟัง ก็ต้องใช้กำลังกันบ้าง มานี่!” ตั้งแต่เกิดมาเฉิงจื่อหานมิเคยต้องพูดขอร้อง พูดปลอบ ยื่นข้อเสนอมากมายเช่นนี้มาก่อน สตรีนางนี้ชักจะเกินไปแล้วในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ชอบ ก็คงต้องหันกลับมาใช้ทางเดิม “ท่านจะทำสิ่งใด นี่! หยุดนะ” ชิงหรูตะเกียกตะกายหนี แต่ก็ไม่ทัน ข้อเท้าของนางถูกใส่กุญแจล่ามโซ่ติดกับขาเตียง ชิงหรูพยายามดิ้นก็ไม่อาจสู้แรงของคนตัวใหญ่กว่าได้ นางทั้งทุบทั้งตีให้อีกฝ่ายปล่อย แต่ไม่เป็นผล“รออยู่ที่นี่ แล้วข้าจะรีบกลับ หึๆ”“คนใจยักษ์ กลับมานะ กลับมา!” เกาชิงหรูได้แต่ตะโกนตามหลัง ก็อย่างที่เห็น อีกฝ่ายไม่แม้จะหันกลับมามอง มือเรียวได้แต่ถืออาวุธ สายตาจดจ้องไปที่ประตูทางเข้ากระโจมด้วยใจหวั่นกลัว“หวังว่าคงไม่เป็นแบบในนิยายนะ”“เรื่องนักพรตได้ความแล้วหรือยัง”“กระหม่อมประกาศออกไปแล้วว่าท่านอ๋องประกาศหานักพรตที่สามารถทำนายตำแหน่งของหมู่บ้านโจรได้แม่นยำ จะมอบทองคำหนักร้อยชั่งเป็นรางวัล นักพรตที่อยู่ใกล้เมืองฉินฝูก็เดินทางมากันแล้ว”“ดี เจ้าสอบถามประวัติแต่ละคน ผู้ใดน่าสงสัยให้บันทึกเอาไว้ทั้งนามและภาพร่าง”

สถานการณ์ในเมืองฉินฝูยังคงตึงเครียด ตลอดห้าวันที่ผ่านมามีการตรวจอย่างเข้มงวด ทหารของชินอ๋องเดินลาดตระเวนทุกครัวเรือน ทั้งยังสอบถาม ตรวจสอบทุกคนเพื่อกำจัดสายของพวกโจร ที่แฝงตัวมาในคราบของชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้าแต่ก็จับสายข่าวของพวกโจรได้เพียงสามคนเท่านั้น และพวกมันยังไม่ยอมเปิดปากเรื่องที่ตั้งของหมู่บ้านโจร“ข้าบอกท่านแล้วว่าข้ารู้ที่ซ่อนของพวกโจร เหตุใดท่านไม่เชื่อข้าเล่า”“...”“ใต้หน้าผาทางทิศตะวันออก จะมีถ้ำลอดเข้าไปยังหมู่บ้านโจร ท่านลองให้คนไปลาดตระเวนดูเถิด” เกาชิงหรูพยายามจะอธิบายให้สวามีหัวแข็งฟังว่าลองดูก็ไม่เสียหายเพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปจากนิยายมาก นางจึงไม่มั่นใจว่าตำแหน่งที่ตั้งของพวกโจรจะยังอยู่ตามนิยายหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ควรไปดูก่อน“ข้าต้องคิดให้รอบคอบ หากเจ้าลวงข้าไปตายเพื่อต้องการอิสระ ข้าจะทำอย่างไร”“นี่ท่านคิดได้อย่างไร ข้ามิได้จิตใจอำมหิตเช่นท่านเสียหน่อย”“ผู้ใดจะรู้”“จิ๊! เช่นนั้นท่านก็พาข้าไปด้วย หากว่าเป็นแผนลวงจริง ท่านก็ทิ้งข้าไว้ในป่าเสียก็สิ้นเรื่อง” ทั้งที่ลืมเรื่องความเป็นอิสระไปแล้วแท้ๆ อีกฝ่ายกลับช่วยรื้อฟื้น เขาคงคิดอยากเป็นอิสระจากนางเช่นกั

ทุกเสี้ยวลมหายใจคือความเป็นความตาย แต่ละก้าวที่ชิงหรูสับขาวิ่งนั่นหมายถึงชีวิต มือข้างหนึ่งถกกระโปรง อีกข้างก็จับมือสวามีไว้แน่น“ทะ ท่าน”“หยุดพูด หนีให้ได้ก่อน” จากฝีมือการต่อสู้ของคนร้ายที่เทียบเคียงองครักษ์ชินอ๋อง นั่นย่อมหมายความว่ากลุ่มคนพวกนี้มิใช่โจรป่า แต่เป็นนักฆ่าที่ถูกจ้างวานมาสังหารชินอ๋องของแคว้นโดยเฉพาะฝีมือทัดเทียม ทว่ามีจำนวนมากกว่า ย่อมเหลือทางรอดเดียว คือแยกกันหนี ให้เหล่าองครักษ์ล่อคนพวกนั้นไปอีกทาง อันที่จริงหากไม่พาเกาชิงหรูมาด้วย เฉิงจื่อหานก็คิดอยากประชันฝีมือด้วยสักคราทิ้งไว้ก็เป็นห่วง พอพามาเจอสถานการณ์เช่นนี้ก็กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ ความรู้สึกเช่นนี้น่ารำคาญใจนัก!สตรีในห้องหอหอบหายใจถี่ เกิดมาไม่เคยต้องวิ่งนานขนาดนี้ ถึงจะเคยเป็นนักวิ่งของโรงเรียน แต่วิ่งไวก็ใช่ว่าจะวิ่งได้นาน ไหนจะต้องหลบหลีกกิ่งไม้ใบหญ้าทั้งหลายอีก เพราะฉะนั้นแล้วหากให้วิ่งต่อไป ต้องถูกคนพวกนั้นจับได้แน่“ฆ่าพวกมันให้ตายไปเลย”“หากไม่มีเจ้ามาด้วย-”“ไม่ต้องห่วง ข้าเอาตัวรอดได้” ว่าเพียงเท่านั้น ขาเรียวก็หยุดวิ่ง หันซ้ายแลขวาจนพบเข้ากับทางรอด ตรงหน้าของนางเป็นต้นไม้ขนาดห้าคนโอบ และไม่รู้

เกาชิงหรูมองตามแผ่นแป้งตาละห้อย สิ่งของที่นางเตรียมไว้สำหรับใช้ยามหลบหนี หมดไปกับชายใจอำมหิตผู้นี้ ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกัดแผ่นแป้งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ปากแดงก็ยิ่งเบะออกเรื่อยๆ“คราหน้าเจ้าเอาย่ามใบใหญ่กว่านี้มานะ”“ฮึ้ย! เอามาแบ่งข้ากิน” ชิงหรูยื้อแย่งเนื้อแห้งมากัดทาน บ่นพึมพำจนกระทั่งท้องอิ่ม“แล้วเราจะนอนที่ไหน ข้าง่วงเต็มที หาว~”“ยังจะหลับลงอีกหรือ” ถึงจะว่าเช่นนั้น แต่จื่อหานก็เดินไปสอดส่องดูตามโขดหินใกล้ๆ ถือคบไฟส่องไปมาจนแน่ใจว่าไม่มีสัตว์มีพิษ ก็หันไปพยักหน้าให้ชิงหรูมานอนพิงโขดหินข้างๆ ตน“แข็ง”“นอนๆ ไปเถิด เตียงที่เรือนเจ้าก็ไม่ได้ดีกว่านี้สักเท่าใด”“หึ เตียงข้านิ่มมาก ข้าซื้อมาใหม่”“เงินข้า”“เอ๋? ท่านอ๋องโป้ปดแล้ว ข้าเอาเงินไปคืนท่านหมดแล้ว ของในเรือนข้าไม่มีสักแดงเดียวที่เป็นของท่าน” ว่าเสร็จก็เชิดหน้าใส่แบบสวยๆ ใช้เงินตัวเองน่าภาคภูมิใจก็ตรงนี้“เช่นนั้นข้าจะเก็บเงินค่าเช่าเรือน”“ชักจะเกินไปแล้ว”เพี๊ยะ!“โอ๊ย!”“อ๊ะ ขอโทษๆ ข้าลืมไปเสียสนิทว่าท่านมีแผล เป็นอย่างไรบ้าง”“ไม่ถามพรุ่งนี้เลยเล่า...แผลเล็ก มิได้เจ็บอันใดมาก”“ข้ามียาทาแผล เอาไปทา” ขวดโอสถสีขาวถูกส่งไปให้คนบ