04 อย่าเอาแต่ใจให้มันมากได้ปะ

บทที่ 4

อย่าเอาแต่ใจให้มันมากได้ปะ

ช่วงเย็นเต็นท์ออกจากหอมารอเจโรมตั้งแต่สี่โมงนิด ๆ เขาเดินหาอะไรกินไปเรื่อยเปื่อยพร้อมกับส่องสาว ๆ คณะบริหารให้พอเจริญหูเจริญตา ไม่รู้ว่าเจโรมจะมาจากทางไหนแต่ถ้าไม่เห็นเขาอีกฝ่ายก็คงโทรมาเอง

ช่วงห้าโมงเย็นเสียงจอแจก็เริ่มดังขึ้นทีละน้อย ก่อนที่คนจะเริ่มทยอยลงมา เต็นท์เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง มองหาคนที่สั่งให้เขามารอรับ

อีกฝ่ายตัวสูงเด่นมองไกล ๆ เขายังเห็นได้ไม่ยาก ฝ่ายนั้นเดินมาพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสต่างจากตอนอยู่กับเขาลิบลับ เต็นท์อดเบ้ปากไม่ได้ ไม่ช้าเจโรมก็แยกกันกับเพื่อน ๆ แล้วเดินตรงมาทางที่เขานั่งอยู่

“เห็นหน้ากูแล้วนี่มันยังไงนะ หน้างอมาเชียว”

“เสือก เปิดรถได้ละ”

“ครับคุณชายยยย” เต็นท์ลากเสียงยาวเหยียดก่อนกวนตีนด้วยการเดินไปเปิดรถให้อีกฝ่าย เจโรมชักสีหน้าเล็กน้อยแต่ก็เดินขึ้นไปแต่โดยดี

“เอาใครขึ้นมาบนรถกู” เมื่อเต็นท์เข้ามานั่งและปิดประตูลง น้ำเสียงเย็นชาของเจ้าของรถก็ดังขึ้นมา

“รู้ได้ไงอะ”

“กลิ่นน้ำหอม”

“เออ กูขอโทษ พอดีมีเรื่องนิดหน่อยอะ แต่กูห้ามเขาแล้วนะโว้ยว่าอย่าขึ้นมาอะ”

“ช่างมัน” เจโรมตอบก่อนยกมือขึ้นถูจมูกเบา ๆ และหลับตาลง

“แล้ว…ให้ไปไหนอะ”

“คอนโดกู”

เต็นท์หันไปมองหน้าอีกฝ่าย คล้ายว่าคนที่โดนมองจะรู้ตัวจนต้องลืมตามามอง

“ไม่ขับไปล่ะ”

“โทษนะ กูรู้เรื่องของมึงมากมั้ง ไปไหนก็บอกดี ๆ ดิ๊ อย่าเอาแต่ใจนัก” เต็นท์อดบ่นไม่ได้ นี่ก็อีกคนเอาแต่ใจฉิบหายกูเป็นพ่อมึงเหรอ

“…”

“บ้านมึงกูก็ไม่รู้กูไม่ได้เหมือนมึงนะ ที่จะรู้ทุกเรื่องของคนอื่นอะ”

“ไอ้…” แม้เจโรมจะโมโหแต่ก็เถียงไม่ออกเลยได้แต่ทำท่าทางไม่พอใจแก้อาการเสียหน้าพร้อมกดแม็ปที่หน้าจอรถ ปักหมุดไปที่ที่พักของตัวเอง “ขับตามนี้ไป”

“ทำแต่แรกก็จบ ยังจะมาหงุดหงิดใส่กูอีก”

“กูได้ยิน”

“เฮ้ย ตั้งใจ” เต็นท์ทำท่าตกใจสุดท้ายก็หัวเราะออกมา ถ้าอีกฝ่ายจะไม่มีอารมณ์ขันขนาดนั้นเขาขำด้วยตัวเองก็ได้ เจโรมมองอีกฝ่ายก่อนส่ายหัวและหลับตาลงอีกครั้ง

“ถึงแล้ว ใช่นี่ปะ”

เจโรมลืมตาขึ้นตามเสียง เขาหยีตาเล็กน้อยเมื่อเห็นไฟที่ส่องเข้ามาภายในรถ “อื้อ”

“ที่มึงไม่ขับรถเองนี่คือง่วงอะดิ”

“มั้ง” เจโรมตอบกลับ เขาอยากให้เต็นท์เข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องอธิบาย

“งั้นกูกลับละ” เต็นท์ทำท่าจะเปิดประตูรถออกไป แต่เสียงของคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้นมา

“มึงจะไปไหน กูยังไม่อนุญาต”

“ได้” เต็นท์ปิดประตูรถแรงเสียจนรถสั่น ท่าทางหัวเสียอยู่มาก “มา มึงมีไรอีก” เขาหันมามองคนที่นั่งอยู่ ท่าทางเอาเรื่องไม่น้อย

เจโรมเม้มปากนึกหมั่นไส้อีกฝ่ายในใจตั้งแต่ตอนที่อีกคนบ่นเขาเรื่องที่เขาให้ไปส่ง

“คืนนี้กูมีงานอีก ขับรถให้กูด้วย”

“กูค่อยมารับไม่ได้หรือไง มึงก็ขึ้นไปทำธุระของมึงให้เสร็จซะสิ” เต็นท์เลิกคิ้วขึ้น ทำท่าทางปฏิเสธชัดเจนออกมาผ่านสีหน้า

“ไม่ กูบอกแล้วไงว่าหน้าที่มึงมีแค่ทำตามคำสั่งกู”

“โห่ นี่ผิดกฎหมายนะเนี่ยมึงจ่ายโอทีกูด้วย”

“อยากให้แม่มึงรู้เรื่องเงิน?” เจโรมทำหน้านิ่งกอดอก มองออกไปข้างนอก “ไปสิ”

“ไอ้เวร เออให้กูรอที่ไหน ผิดกฎหมายกูไม่ทำนะโว้ย”

“เหอะ” เจโรมแค่นเสียงแล้วพูดเสียงเนิบนาบ “ย้อนแย้งฉิบหายเป็นหนี้เพราะเสียพนันไม่ใช่หรือไง”

“เออ เลิกย้ำ กูทำตามแล้วพอใจยัง”

“ว่าง่าย ๆ แบบนี้ค่อยน่าเลี้ยงหน่อย ตามมา” เต็นท์มองอีกคนที่เดินไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่คิดจะหยุดรอก็รีบตะลีตะลานปิดรถก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามอีกฝ่ายไป

ในหัวก็ยังคิดสงสัยกับคำว่าน่าเลี้ยง นี่มันมองเขาเป็นหมาเหรอวะ?

“ขายาวแล้วเอาใหญ่” เต็นท์เอ่ยแซวอีกคนเมื่อลิฟต์ปิดลง เห็นเจโรมเหยียดยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดูท่าแล้วไอ้หมอนี่ก็คงชอบให้คนอวยอยู่เหมือนกัน

“มึงเตี้ยเองหรือเปล่า”

“โห 178 ยังเตี้ย มึงอะตีพ่อตีแม่หรือเปล่า สูงเป็นต้นตาลเลยนะมึง”

“185”

“ห่างไม่กี่เซ็นต์” เต็นท์ยักไหล่ “กูยังต่อยมึงถึงอยู่”

“ก็ลองดู”

ติ๊ง

ลิฟต์เปิดขึ้นที่ชั้นสูงสุดของคอนโดขัดจังหวะการถกเถียงนั้น เต็นท์มองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่ามีประตูห้องเพียงบานเดียว ไม่ใช่ว่าทั้งชั้นนี่เป็นของมันหรอกเหรอ เขาได้แต่คิดในใจ

ประตูห้องถูกเปิดออก ไฟภายในห้องก็ทำงานอัตโนมัติ เต็นท์มองเจโรมที่ก้มเก็บรองเท้าที่เพิ่งถอด เขาอดมองไปรอบ ๆ ไม่ได้ ห้องที่คิดว่าจะเละเทะดูเรียบร้อยกว่าที่คิด แสดงให้เห็นว่าเจ้าของห้องเป็นคนมีระเบียบประมาณหนึ่ง ตัวห้องถูกตกแต่งด้วยสีดำทองตัดกันดูหรูหราแต่ให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาเห็นเจ้าของห้องกดริโมตอะไรสักอย่าง ม่านที่ปิดไว้ก็เลื่อนเปิดออก มันไม่ใช่แค่กำแพงหนาทึบแต่เป็นกระจกทั้งบาน

เต็นท์ตาลุกวาวรีบปรี่เข้าไปที่กระจกบานนั้น

“วิวโคตรดี”

เจโรมยืนมองคนที่ดูตื่นตาตื่นใจกับห้องของตัวเอง “ตามสบายกูขอทำงานที่นี่ก่อน”

“ตามสบายนี่กลับเลยได้ปะ” เต็นท์หันกลับมามองหน้าเจ้าของห้อง

“อย่ากวนตีน”

“ครับ ๆ ตามใจคุณชายแล้วครับ”

เจโรมชักสีหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรให้มากความ เดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมล็อกประตูทิ้งให้แขกยืนอึ้งอยู่ข้างนอก

เต็นท์เลิกสนใจคนเอาแต่ใจ เริ่มหันมาสำรวจข้าวของในห้องแทน เดินไปก็เกร็งไปกลัวจะเผลอไปทำอะไรข้าวของพวกนี้พัง แค่นี้ก็เป็นหนี้มากพอแล้ว เขาคิดในใจ เลิกสนใจข้าวของพวกนั้นหันมาล้มตัวลงบนโซฟาที่แสนนุ่มนิ่ม คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกม

เวลาผ่านไปท้องของเขาเริ่มประท้วงโดยการร้องโครกคราก เขาเลยตัดสินใจเดินไปเคาะประตูห้องที่มีคนหายเข้าไป

“กูกินของในตู้เย็นได้ปะ” เต็นท์ตะโกนถาม ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเดินออกมาเปิดประตู

“อืม”

“ตะโกนตอบก็ได้ปะแค่นี้ กูไม่ถือ”

“กูไม่ชอบเสียงดัง”

“แล้วมึงกินไรปะ กูพอทำอาหารได้อยู่”

“มึงกินเลยกูไม่หิว”

“ตามใจมึงละกัน กูแดกหมดไม่รู้นะ” เต็นท์พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มตามภาษาคนอารมณ์ดี แต่เจโรมก็มีแต่สีหน้าเดิมซ้ำยังปิดประตูห้องใส่หน้าเขาอีก

นี่เหรอผู้ดีเนี่ย

เต็นท์ยีหัวเบา ๆ เดินวนหาห้องครัวพักหนึ่งก็เจอห้องครัวที่ใหญ่กว่าหอของเขาทั้งห้องเสียอีก แต่ดูท่าแล้วที่นี่คงไม่เคยถูกใช้งานเลย

เขาเปิดตู้เย็นดูพบว่ามีอะไรไม่มากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารแช่แข็งและผักผลไม้ที่เน่าจนแทบใช้การไม่ได้แล้ว สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีอยู่เพียงห่อเดียวภายในห้อง บอกเลยว่าแค่นี้ไม่พอให้หายหิวเลยสักนิด แต่จะเคาะเรียกบ่อย ๆ เขาก็เกรงใจคนทำงาน อีกคนนั้นยังไม่กินข้าวดูแล้วอีกไม่นานก็คงออกมา

...

“แม่งทำอะไรของมันวะ” เต็นท์บ่นกับตัวเองเมื่อมองเวลาที่ปาเข้าไปจนเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เขาเดินไปเคาะประตูห้องเป็นรอบที่สองแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เลยลองเสี่ยงเปิดประตูดู

ประตูถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย แอร์เย็นเฉียบปะทะหน้าของเขา เขากวาดตามองไปรอบห้องก็เห็นว่าคนที่เขาตั้งใจจะมากวนนั้นฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดูท่าแล้วห้องนี้คงจะเป็นห้องที่ถูกใช้งานบ่อยที่สุด ดูจากสภาพเอกสารที่วางระเกะระกะไว้ทั่วห้อง รวมทั้งขวดเหล้าที่กระจัดกระจายไปทั่ว

เขาเดินเข้าไปใกล้อีกคนก่อนจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้แหย่คนเล่น ๆ แต่ดูแล้วว่าคนอย่างเจโรมนั้นจะเป็นลูกรักพระเจ้าเสียจริง ๆ ขนาดหลับอ้าปากยังดูดีขนาดนี้

“น้ำลายไหลปะเนี่ย” เต็นท์พูดเบา ๆ พลางเลื่อนรูปไปมา “หลับแบบนี้กูขโมยของหมดน้า” เต็นท์พูดเสียงดังขึ้นมาแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าคนที่หลับอยู่จะตื่นขึ้นมา

“หลับจริงดิ...กูกลับละนะ ขอยืมรถก่อนละกันถือว่ากูบอกแล้วนะ”

เต็นท์พูดจบก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป

“กี่โมงแล้ว” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นไล่หลังเขามาก่อนที่จะทันได้เดินออกไป เต็นท์หันไปมองคนที่ทำหน้าสะลึมสะลือยังตื่นไม่เต็มตาก่อนจะขำออกมา

“จะเที่ยงคืนละ” เขากลั้นขำพร้อมตอบ

“หิว พากูไปหาไรกินหน่อยดิ” น้ำเสียงทุ้มติดแหบเล็กน้อยเอ่ยขอร้อง เต็นท์เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ที่ประโยคนั้นฟังดูไม่ใช่ประโยคคำสั่งแบบที่เคยผ่าน ๆ มา แต่คาดว่าคงเป็นเพราะฝ่ายนั้นยังตื่นไม่เต็มตามากกว่า

“ไม่เอากูจะกลับละ”

“กูอยากกินต้องได้กิน” เต็นท์เห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเปิดลิ้นชักคว้าอะไรสักอย่างออกมา ไม่ต้องเดาให้ยากวัตถุสีดำเมี่ยมก็ถูกคว้าขึ้นมา เพียงแต่ไม่ได้หันมาทางเขา เหมือนแค่เอาออกมาให้เห็นเฉย ๆ

“เออ ๆ ไม่ต้องขู่ทุกรอบหรอก รู้อยู่ว่ามีของ”

“งั้นรอแป๊บ” พูดจบก็หายเข้าไปในห้องน้ำเพียงไม่กี่นาทีเจโรมก็เดินออกมา พร้อมหน้าตาที่ดูแจ่มใสขึ้นกว่าเดิม

“จะกินอะไร”เต็นท์ถามในตอนที่ลิฟต์ปิดลง เขามองคนที่ยืนกอดอกพิงลิฟต์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเจ้าตัว

“ไม่รู้ดิ”

“งั้นกูพาไปเอาไหม”

“มึงจะแกล้งกูอะดิ”

“ไม่แกล้ง ง่วงจะตายอยู่ละรีบแดกรีบกลับ”

“ก็ดี เสร็จแล้วพากูไปส่งที่โต๊ะด้วย”

“ปกติมึงทำงานดึกงี้ทุกวันเลยอ๋อ เอาเวลาไหนไปนอนวะ” เต็นท์ถามขึ้นมาทำลายบรรยากาศความเงียบขณะนั่งรถ

“อืม กูก็งีบเอาในห้องบ้างตอนทำงานก็หลับบ้าง”

“วันนี้ไม่บอกให้กูเงียบแล้วเหรอ”

“เหนื่อยจะด่า ควายแบบมึงยิ่งเถียงยิ่งหงุดหงิด” เจโรมมองออกไปข้างนอกก็เห็นว่าคนขับรถนั้นพาเขาวนกลับมาแถวเขตมหาวิทยาลัย แม้จะสงสัยแต่เขาก็เหนื่อยเกินกว่าจะถาม เมื่อเลือกแล้วว่าให้อีกคนเลือกร้านเขาก็จะไม่ขอเข้าไปยุ่ง

“หมี่เกี๊ยวปะ”

“ได้ เร็ว ๆ เถอะกูหิวแล้ว”

“เออ อย่าเอาแต่ใจให้มากได้ปะ” เต็นท์ตีไฟเลี้ยวก่อนจะจอดลงข้างทางหน้าร้านบะหมี่เกี๊ยวที่เขาชอบลงมากินบ่อย ๆ ตอนหิวดึก

“หอมึงนี่”

“กูคิดไม่ออกอะ นอกจากไปดูบอลที่ร้านเหล้า เตะบอลที่ ม. กูก็ไม่ได้ออกไปไหนละ”

เจโรมไม่ได้ฟังใจความที่อีกฝ่ายพูดให้เข้าใจก็เดินลงจากรถไปแล้ว อ่านเมนูที่ติดอยู่กับผนังร้านแล้วก็เลือกสั่งเป็นบะหมี่เกี๊ยวปูพิเศษมาที่หนึ่ง

แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้าเขาตามมาด้วยใบหน้าทะเล้นของคนที่คุ้นเคย “หิวจัดเลยดิ”

“อืม”

“อยู่กับคนอื่นไม่เห็นนิ่งแบบนี้อะ กูเห็นมึงก็ยิ้มให้เพื่อนปกติ”

“แล้วทำไมกูต้องยิ้มให้มึง มึงไม่ใช่เพื่อนกู”

“โหแบ่งชนชั้นจัด” เต็นท์เบ้หน้าก่อนส่ายหน้าไปมา เปิดน้ำอัดลมเทลงทั้งแก้วของตัวเองและคนตรงข้าม การกระทำนั้นล้วนอยู่ในสายตาของเจโรมตลอด

“มึงคิดว่ากูเป็นคนยังไง”

“มึงอ๋อ นิสัยเสีย เอาแต่ใจ ลูกคุณหนูฉิบหาย ไม่รู้ว่ามีเพื่อนได้ยังไง”

“กูแย่ขนาดนั้นเลยดิ” เจโรมยักคิ้วอย่างมีมาด ไม่ได้มีแววความโกรธในน้ำเสียงทั้งที่เพิ่งโดนหลอกด่า ราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง

“ไม่รู้สิ มันอาจจะเป็นแค่ด้านเดียวของมึงที่กูเพิ่งได้เห็น ถ้ารู้จักกันนานกว่านี้กูถึงจะบอกได้”

เจโรมมองหน้าคนที่ตั้งหน้าตั้งตาไถโทรศัพท์ในมือ รวมกับคำพูดที่ดูเหมือนไม่คิดอะไรแล้วมันทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจจากคำพูดพวกนั้น