01 นี่เราอยากเป็นหนี้เหรอนี่

บทที่ 1

นี่เราอยากเป็นหนี้เหรอนี่

เสียงโห่ลั่นดังเอ็ดตะโรเซ็งเซ่ไปทั่วทั้งบริเวณร้านเหล้ากึ่งบาร์แบบนั่งชิล หลังจากหมดทดเวลาก่อนบอลลูกสุดท้ายจะถูกยิงเข้าประตูไป มีทั้งที่คนโห่ร้องด้วยความดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน เสียงนั้นดังขึ้นพักใหญ่จนเงียบลงเมื่อคนเกือบทั้งหมดทยอยออกไปจากร้าน เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังยอมรับความจริงไม่ได้

อย่างเช่น…เต็นท์ หนุ่มเฟรชชี่ที่นั่งกุมหัวด้วยความเซ็ง จนกระทั่งเสียงทักทายดังขึ้น

“ไงน้องรัก ได้หรือเสีย” วศิน ชายหนุ่มวัยสามสิบปลาย ๆ เอ่ยหยอกล้อรุ่นน้องของตน เขาลากเก้าอี้ออกมานั่งลงตรงข้ามคนหัวเสีย

“โห่พี่สภาพนี้ยังถามมาได้ ว่าได้หรือเสีย” ว่าจบก็ยกขวดเบียร์ในมือขึ้นดื่มอึก ๆ ก่อนวางลงอย่างแรงจนโต๊ะสะเทือนไปทั้งตัว

“นัดที่แล้วก็เสีย มีตังค์แดกไหมเนี่ย”

“ไม่มีละพี่จะขอแม่เพิ่มก็โดนซักตาย รู้ว่ามาเสียพนันโดนทุบหัวแบะ”

“นี่เพิ่งต้นเดือนนะมึง ลองหาวัดอยู่ไหมล่ะ” วศินพูดพลางขำออกมาท่าทางใจดี ขัดกับหน้าตาของอีกคนโดยสิ้นเชิง

“เครียดจริงพี่ มีให้ยืมปะ”

“เอาไหนมามีวะ เมียกูเก็บหมด”

“โว้ะ ไม่ได้เรื่อง” เต็นท์ยกมือเกาหัวตัวเองเบา เปิดโทรศัพท์ดูเวลาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นเวลาปาเข้าไปตีสองกว่า

“แต่กูพอบอกที่แหล่งที่จะหาได้อยู่ มึงก็ลองไปถามดู”

เต็นท์เงยหน้ามองสายรหัสปีสูงของตัวเอง ที่บอกว่าพวกวิศวะมันโคตรจะสายสัมพันธ์ดีนี่แม่งไม่เกินจริงเลยว่ะ ขนาดคนที่จบไปเป็นสิบปีอย่างคนตรงหน้าของเขาพอรู้ว่าเป็นสายรหัสกันก็ทำอย่างกับรู้จักกันมานานปานพี่น้องที่คลานตามกันออกมา

“ที่ไหนอะพี่”

“สุดซอย มีโต๊ะสนุ้กอยู่มึงเข้าไปข้างหลังมันปล่อยกู้ แต่ดอกโหด” วศินทำท่าคิด ไม่อยากแนะนำน้องในทางที่ผิด แต่ก่อนจะเสียขนาดนั้นเขาก็เตือนไปแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ช่วยเด็กมันหาทางแก้

“โหดแค่ไหนก็ไม่เท่าแม่ผมหรอกพี่”

“แม่มึงเขาไม่ฆ่ามึงหรอกมั้ง แต่ไอ้พวกนี้นี่มันเอาตายนะมึง”

“ก็ต้องลองปะวะ งั้นผมไปก่อนพี่” เจ้าของเสียงลุกขึ้นพรวดเดียวจนเกิดอาการเซ รั้งโต๊ะแทบไม่ทันเกือบลงไปกองกับพื้นดิน

“ไหวนะมึง”

“ไหว ๆๆๆ พี่ดูถูกผมเกินไปละเบียร์แค่นี้ กระจอก”

“เออไหวก็ไป ขับรถดี ๆ แล้วกันกูยังไม่อยากกินกระเพาะปลา” วศินโบกมือไล่คนเมา ก่อนยืนส่งรุ่นน้องจนลับตา

เต็นท์พยักหน้าเออออให้กับรุ่นพี่ก่อนขึ้นคร่อมเวฟแต่งซิ่งคู่ใจของตน

เสียงท่อดังในระดับที่เกินความจำเป็นดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับรถที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปจนถึงท้ายซอย สถานที่ที่รุ่นพี่บอกว่าเป็นโต๊ะสนุ้ก แต่ดูแล้วกลับโทรมกว่าที่คิดไปไกลโข

ทั่วทั้งบริเวณกลับสู่ความสงบอีกครั้งเมื่อเครื่องยนต์ถูกดับลง แม้ตรงหน้าจะดูมืดสนิทไร้เงาสิ่งมีชีวิต แต่เซ้นส์ของเขาบอกว่ามันยังมีคนอยู่ที่นี่

เขาสะบัดหัวเบา ๆ ไล่อาการมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะเดินสำรวจรอบ ๆ ร้านจนเจอเข้ากับประตูบานหนึ่งถูกกั้นออกจากโลกภายนอกเพียงแค่มู่ลี่บาง ๆ แสงไฟริบหรี่รำไรพอให้มองเห็นทาง เขาแหวกมู่ลี่ที่ถูกแปะอยู่บนประตูออกก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน จนถึงที่ที่คิดว่าที่นี่เป็น...

พนันเถื่อน...

คงเพราะเป็นเวลาดึกมากแล้วคนที่เหลืออยู่จึงไม่เยอะเท่าไหร่ ไม่ได้มีใครสนใจผู้มาเยือนอย่างเต็นท์มากมายเท่าใด เขาใช้สัญชาตญาณของตัวเองคลำทางเดินเข้าไปจนถึงห้องหนึ่งตั้งอยู่สุดทางเดิน ประตูนั้นดูพิเศษกว่าห้องทั่วไปที่เดินผ่านมา ทั้งยังมีบอดี้การ์ดที่ท่าทางเหมือนพวกนักเลงอีกคนยืนเฝ้าอยู่

“มาหาใคร” ชายคนนั้นพูด

“ที่นี่ปล่อยกู้เงินใช่ไหมครับ”

“ใช่ แต่วันนี้นายไม่พบใคร กลับไปซะ”

“พี่แต่ผมเดือดร้อนจริง ๆ ให้ผมเข้าไปเถอะนะพี่นะ” แม้อีกฝ่ายจะทำท่าทางน่าเกรงขามเท่าไหร่แต่ดูเหมือนฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จะทำให้คนอย่างเต็นท์กล้ามากขึ้นกว่าตอนปกติเสียอีก เขาไม่กลัวถ้าจะต้องมีเรื่องต่อยตี

...หมายถึงถ้าอีกฝ่ายไม่มีปืนน่ะนะ

แต่ในสายตาของชายที่ยืนเฝ้าหน้าห้องอยู่นั้นพวกเขากลับคิดว่าเด็กนี่ช่างน่ารำคาญและสมควรได้รับการสั่งสอน สำหรับมันแล้วคำสั่งของผู้เป็นนายถือว่าเป็นใหญ่ที่สุดไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน

“กลับไป”

คนเมาไม่สะทกสะท้านกับเสียงตะคอกนั้นกลับกันมันยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากเข้าไปเห็นคนหลังประตูนั้นเหลือเกิน พวกเจ้าพ่อมันจะหน้าตาเป็นยังไงกัน

ทันที่ที่เขาตัดสินใจพุ่งเข้าไปเพื่อจับลูกบิดแขนของเขาก็ถูกบิดก่อนจะถูกทุ่มลงพื้น เมื่อมีการใช้กำลังอารมณ์ที่เคยเย็นก็กลายเป็นร้อนขึ้นมาอย่างฉับพลัน คำพูดหยาบคายถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงใจ

“ไอ้สัตว์ มึง” เต็นท์กัดฟันกรอดก่อนลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหวังจะพุ่งเข้าไปต่อยอีกคนด้วยอารมณ์คุกรุ่น แต่การกระทำนั้นก็ถูกหยุดไว้ด้วยเพียงมือเดียวของคนที่เพิ่งทุ่มเขาลงพื้น แล้วสวนกลับมาด้วยหมัดที่หนักหน่วงจนเต็นท์ได้เลือดและลงไปนอนกองกลับพื้น

‘ตื่นเต็มตาเลยไอ้เวร’

เต็นท์กัดฟันกรอดมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าไปที่กลางเป้าของอีกฝ่ายเต็มแรง เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นพร้อมกับงอตัวด้วยความเจ็บปวด เต็นท์ใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นยืนก่อนตะสกัดขาอีกฝ่ายจนล้มลงดัง ตุ้บ กับพื้น

วิศวะหนุ่มเลือดร้อนถลาเข้าไปรั้งคอเสื้อของอีกฝ่ายก่อนซัดเข้าไปเต็มแรง ข้าวของที่วางประดับอยู่รอบ ๆ ต่างกระจัดกระจายจากการต่อสู้ ไม่ใช่แค่เต็นท์ที่จะรังแกอีกฝ่ายได้อยู่คนเดียว เมื่อคนด้านล่างตั้งตัวได้ก็ซัดกลับเข้ามาจนเต็นท์ต้องผละออกไปด้วยอาการพร่าเบลอ

“มึงอยากตายใช่ไหม” บอดี้การ์ดกล่าวกับคนที่นอนแผ่อยู่บนพื้น เต็นท์ถูกมันเหวี่ยงเข้ากับกำแพงจนจุกไปทั้งตัว มันเดินเยื้องย่างกายเข้ามาก่อนจะเหยียบที่ข้อเท้าของเขาเต็มแรง

“โอ้ย” เต็นท์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“มึงจะกลับไปได้หรือยัง” มันเค้นเสียงต่ำเชิงข่มขู่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขากลัวสักเท่าไหร่

เขายันตัวเองลุกขึ้นทำท่าคล้ายจะจากไปแต่พอหางตาเหลือบไปเห็นแจกันที่วางอยู่ก็อดคันไม่คันมือไม่ได้ เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนปาเข้ากำแพงเสียจนมันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ แต่ดูเหมือนการ์ดพวกนั้นจะไม่สนใจการกระทำอันธพาลของเขา แต่คนในห้องกลับเปิดประตูออกมาด้วยท่าทางหัวเสีย

“เอะอะโวยวายอะไรกันนัก” เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นจากทางประตูห้อง

เขาตั้งใจจะหันไปโวยวายกับคนที่เพิ่งออกมาว่าอย่าเสือกแต่ทันที่เห็นออร่าของอีกฝ่ายที่แตกต่างจากคนที่เขาเจอในตอนแรกก็พอจะชวนให้เดาได้ว่าอีกฝ่ายคงเป็นนายที่พวกนั้นพูดถึง

‘หล่อสัตว์ หล่อขนาดนี้เป็นนายแบบยังได้’

‘สันกรามนั่นแม่งจะบาดมือกูเปล่าวะ’

เต็นท์แอบวิจารณ์รูปร่งหน้าตาของคนที่เพิ่งเดินออกมา ท่าทางดูภูมิฐานแต่สวมเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ใบหน้าคล้ายลูกครึ่งไม่ทราบสัญชาติ สันกรามคมชัด ตาคมดุไม่ชวนให้มองแต่กลับดึงดูด ปากบางเป็นทรงสีสด คิ้วบางราวกับถูกจัดทรงมาแล้วรับกับรูปหน้าเสียจนน่าอิจฉา ยังไม่รวมถึงจมูกที่โด่งซะจนขึ้นนึกว่าสันเขื่อนนั่นอีก ทั้งเส้นผมดกดำถูกจัดเซ็ตแต่งทรงอย่างดี ส่วนสูงกะจากสายตาดูแล้วน่าจะเกินร้อยแปดสิบห้า

‘เห้ย หล่อกว่าผมนิดนึง ‘เต็นท์คิดในใจ

“ใครส่งมึงมา” เผลอแปบเดียวอีกฝ่ายก็มายืนตรงหน้าเขาเสียแล้ว คนตรงหน้าเอ่ยปากพูดช้า ๆ คิ้วขมวดกันจนเป็นปม มือก็ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เดิมหลุดลุ่ยอยู่ไปพลาง “ล่อลูกน้องกูซะน่วมเลยนะ”

“ไอ้พลไปไหน”

“ห้องน้ำครับนาย” มันตอบกลับไอ้หน้าลูกครึ่ง

เต็นท์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่สูงกว่าสักสองสามเช็นต์พลางบ่นในใจไปพลาง ส่วนสูง180+ที่กูภาคภูมิใจโดนไอ้ฝรั่งนี่ทำลายภายในไม่ถึงครึ่งนาที

“ไม่มี ผมแค่อยากกู้เงิน” แม้จะแอบนินทาคนที่ไม่รู้เรื่องเสียยาวยืดแต่เต็นท์ก็ยังคงความสุภาพเอาไว้ ส่วนหนึ่งก็กลัวจะโดนกระทืบนั่นแหละ มันสองคนทำไงได้อะไรที่ทำให้ไม่ตายเขาทำหมดนั่นแหละ

“ตีสาม บ้านมึงไม่สอนมารยาทหรือไงวะ”

“โหคุณ ถ้าไม่เดือดร้อนผมไม่มาหรอก” เต็นท์ตอบกลับแบบขอไปที “ไหน ๆ คุณก็ออกมาแล้วอะให้ผมยืม ๆ ไปเหอะ”

“...”

“นะ” เพื่อเป็นการตัดโอกาสที่อีกฝ่ายจะเดินหนีเต็นท์ก็เดินถลาเข้าไปเกาะขาของคนที่ยืนอยู่แน่น เห็นว่าการ์ดพวกนั้นที่เข้ามาเสริมตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เตรียมจะลากเขาออกไปแล้ว แต่คนที่ดูหล่อและใจดีคนนี้กลับโบกมือให้พวกนั้นหยุด

โอโหพ่อพระจริงจริ๊ง

“อยากได้เงิน?” อีกฝ่ายเอ่ยเชิงคำถามพร้อมยกคิ้ว แล้วหันหลังให้กันเสียดื้อ ๆ “ตามมา”

โคตรเอาแต่ใจเลยเว้ย

เต็นท์ปล่อยขาของอีกฝ่ายก่อนลุกขึ้นเดินตามลูกครึ่งคนนั้นเข้าไป แต่ก่อนประตูห้องจะปิดลงเขาไม่ลืมที่จะยกยิ้มเยาะเย้ยให้กับทั้งสองคนนั้นอย่างผู้ชนะ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก

“ออกไป” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ

เต็นท์เงยหน้ามองกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ก็พบหญิงสาวในเดรสรัดรูปแต่งตัวไม่เรียบร้อยนักคนหนึ่งยืนอยู่

ดูแล้วไอ้หนุ่มนี่คงไม่ได้พูดกับเขาสินะ

เต็นท์มองเงินปึกเล็ก ๆ ที่น่าจะเกินหมื่น ไอ้ลูกครึ่งโยนส่งให้สาวสวยคนนั้น ก่อนออกไปหล่อนไม่ลืมที่จะขยิบตาให้เขาอย่างทรงเสน่ห์

ใจกู

“จะเอาเท่าไร”

เต็นท์หันหน้ากลับมามองคนที่นั่งเก๊กท่าอยู่บนโต๊ะทำงานท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่สมกับเป็นตัวเป้งของที่นี่จริง ๆ

“สักแสนหนึ่ง ได้ไหมครับ” เต็นท์ลองถาม จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ต้องการเงินเยอะขนาดนั้นแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงพูดออกไป

คงจะเป็นเพราะตั้งท่ามาแล้วว่าเดือนร้อนมาก บอกว่ายืมห้าพันคงโดนมันกระทืบจริง ๆ เล่นเข้ามาขัดจังหวะดี ๆ แบบนี้

“หน้าใหม่กูปล่อยไม่เกินห้าหมื่น ดอกร้อยละห้าสิบ”

“ร้อยละห้าสิบ?” เต็นท์พูดทวน ทำใจมาแล้วว่าดอกมันต้องโหดแต่ไม่คิดว่าจะโหดขนาดนี้

กลับไปให้แม่ด่าสักชั่วโมงสองชั่วโมงดีกว่ามั้งกู

“เอาไหม” อีกฝ่ายเอียงคอถาม

เต็นท์สบตาอีกฝ่ายด้วยความเกรงใจก่อนตอบออกไป “ไม่เอาละพี่ ผมจะหาคืนจากไหนวะดอกโหดขนาดนั้น”