๕ ภรรยาที่เขาไม่แม้แต่จะมอง

ข่าวลือในเมืองหลวงแพร่กระจายรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

เพียงไม่กี่วันให้หลังจากวันกราบไหว้ฟ้าดินของแม่ทัพเซียว ผู้คนตามโรงเตี๊ยมและตรอกซอกซอยต่างก็พากันพูดกันหนาหูไปทั่วว่า ฮูหยินเอกจวนแม่ทัพนั้นเป็นเพียงเจ้าสาวตัวแทนต่ำต้อยที่ผู้เป็นสามีหาได้ไยดี ไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยความเสน่หาเลยสักนิด

ทว่าซ่งชิงเยว่กลับไม่คาดคิดเลยว่า…บุรุษผู้นั้นที่เป็นสามีในนามของนางกล้าลงมือทำร้ายจิตใจและหักหน้ากันถึงเพียงนี้

“ฮูหยิน! แย่แล้วเจ้าค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

ชิงอวี้รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาภายในเรือนนอน สีหน้าท่าทางตื่นตระหนกลนลานจนแทบจะเสียสติราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ

ซ่งชิงเยว่ที่กำลังไล่สายตาอ่านสมุดบัญชีอยู่ก็พลางเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ท่วงท่ายังคงสุขุมนิ่งสงบ

“เกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดต้องรนรานถึงเพียงนั้น”

“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพพาสตรีอื่นกลับเข้าจวนเจ้าค่ะ!”

มือเรียวที่กำลังจะพลิกหน้ากระดาษชะงักกึกไปชั่วครู่ทันที หัวคิ้วเรียวขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

“ผู้ใดอย่างนั้นหรือ” ซ่งชิงเยว่เอ่ยถามกลับอย่างสงสัย

นับตั้งแต่คืนเข้าหอวันนั้นผ่านไป นางก็ไม่ได้เห็นแม้แต่เสี้ยวหน้าของบุรุษผู้นั้นอีกเลย แม้จะอยู่ร่วมจวนเดียวกัน…แต่ก็เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายจงใจหลบเลี่ยงราวกับไม่ปรารถนาจะร่วมใช้อากาศหายใจเดียวกันกับนางอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าซ่งชิงเยว่ก็หาได้เก็บมาใส่ใจหรือนึกน้อยเนื้อต่ำใจอันใด เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว...ต่างคนต่างอยู่

ในเมื่อตัวนางเองก็นับวันรอคอยเวลาที่จะได้ก้าวเท้าออกไปจากกรงขังแห่งนี้เช่นกัน มิหนำซ้ำ…แม้กระทั่งเรื่องเมื่อวันก่อนที่นางสั่งลงโทษสาวใช้ที่แอบยักยอกถ่านในเรือนไป เขาก็หาได้สอดมือเข้ามายุ่งเกี่ยวไม่

ดังนั้น นางในยามนี้จึงไม่ต่างจากผู้มาขอพักอาศัยอยู่จริงๆ

ทว่า...ในจวนก็มีสตรีอุ่นเตียงอยู่แล้วผู้หนึ่ง เหตุใดเขาถึงยังสรรหาพาสตรีอื่นเข้าจวนมาเพิ่มอีกเล่า

ชิงอวี้เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาดูโกรธขึ้งปนปวดใจแทนผู้เป็นนาส ก่อนจะเค้นเสียงตอบแผ่วเบา

“คุณหนูเสิ่น…เสิ่นหรูเยียนเจ้าค่ะ”

พอสิ้นคำนั้น บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบงันลงราวกับว่าห้วงอากาศถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ

จริงอยู่ที่นางเพิ่งย่างกรายเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่วันเท่านั้น หรือคราเมื่อยังอาศัยอยู่ที่สกุลซ่ง ซ่งชิงเยว่ก็เอาแต่คลุกตัวอยู่แต่ในเรือน ไม่คิดจะก้าวเท้าออกไปข้องแวะกับเรื่องราวภายนอกเลย

ทว่าชื่อแซ่ของสตรีผู้นี้นางกลับเคยผ่านหูมาบ้าง

เสิ่นหรูเยียน บุตรสาวสายตรงของตระกูลเสิ่น สตรีผู้ที่มีชื่อ เสียงเลื่องชื่อว่าเป็นยอดดวงใจและรักแรกฝังใจของเซียวจิ้งเฉิน

เมื่อหลายปีก่อนนางพลันล้มป่วยด้วยโรคประหลาดจนต้องถูกส่งตัวไปรักษาที่นอกเมืองหลวงอันห่างไกล…ผู้คนก็ต่างพากันคิดว่าวาสนาความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงขาดสะบั้นลงแล้ว

ทว่าในยามนี้…บุรุษผู้นั้นกลับพานางกลับคืนสู่จวนด้วยสองมือของตนเองข้ามหน้าข้ามตาผู้เป็นฮูหยินเอกเช่นนางหรือ?

ชิงอวี้สูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยความขุ่นมัว “ยามนี้สาวใช้ทั่วทั้งจวนต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบกล่าวว่า ท่านแม่ทัพจงใจพาคุณหนูเสิ่นกลับมาก็เพื่อตบหน้าและก็เหยียบย้ำเกียรติฮูหยินเอกของคุณหนูเจ้าค่ะ!”

ซ่งชิงเยว่ได้ฟังแล้วก็เงียบไปอึดใจใหญ่ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งยังดํว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นของความเสียใจหรือแฝงอารมณ์ขุ่นเคืองใดๆ ให้พบเห็น นางเพียงปิดสมุดบัญชีในมือลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วยามนี้…พวกเขาอยู่ที่ใด”

ชิงอวี้ที่เห็นท่าทางนิ่งเฉยเช่นนั้นของผู้เป็นนาย นางอดหวั่นใจไม่ได้จริงๆ เกรงว่าอีกฝ่าจะปล่อนผ่านไป แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบตอบออกไปแทบจะทันที

“เรือนบุปผาทิศตะวันออกเจ้าค่ะ”

เรือนบุปผาทิศตะวันออกอย่างงั้นหรือ…

ซ่งชิงเยว่ลอบยิ้มหยันในใจ เรือนหลังนั้นเป็นรองเพียงเรือนของฮูหยินเอกมิใช่หรือไร ทั้งทิศทางลมและบรรยากาศโดยรอบด้านล้วนงดงามที่สุด

ชิงอวี้ลอบมองเสี้ยวหน้าของนายสาวอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นสตรีตรงหน้าขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าเชื่องช้า

“อืม…เช่นนั้นก็ไปเรือนบุปผาทิศตะวันออกกันเสียหน่อย”

“คุณ…ฮูหยิน” ชิงอวี้ท้วงเสียงหลงด้วยความงงงวย

นับตั้งแต่วันที่คุณหนูของนางสั่งลงโทษสาวใช้ที่แอบยักยอกถ่านในวันนั้น...ชิงอวี้ก็ไม่อาจจะคาดเดาความคิดหรืออ่านสีหน้าของผู้เป็นนายได้อีกเลยแม้แต่น้อย ราวกับใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์นั้นซ่อนความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึงเอาไว้

“ในเมื่อสามีข้ายังอุตส่าห์พาแขกคนสำคัญเข้ามาเหยียบถึงในจวน ข้าในฐานะฮูหยินเอกผู้เป็นนายหญิงก็ควรจะไปต้อนรตามมารยาทไม่ใช่หรือ” น้ำเสียงของนางเรียบเรื่อยสงบนิ่งเกินไป

สงบเสียจนชิงอวี้รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ

เมื่อฝีเท้าทั้งสองคู่ก้าวมาถึงเรือนบุปผาทิศตะวันออก

ภาพความวุ่นวายตรงหน้าก็ปรากฏสู่สายตา บ่าวรับใช้ชายหญิงเกือบทั้งจวนต่างก็พากันกุลีกุจอขนย้ายสิ่งของล้ำค่าเข้าออกกันวุ่นวายไม่ขาดสายราวกับหนีน้ำท่วมหรือสงครามเสียอย่างงัน

ซ่งชิงเยว่เพียงหยุดยืนมองนิ่งๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด

“ระวังมือหน่อย! นั่นมันรังนกชั้นเลิศและก็ยาบำรุงร่างกายของคุณหนูเชียวนะ!”

“ผ้าคลุมกันลมขนแกะผืนนั้นรีบเอาเข้าไปด้านในเร็วเข้า!”

“ท่านแม่ทัพกำชับนักหนา ห้ามไม่ให้คุณหนูเสิ่นต้องลมเย็นแม้แต่กึ่งเค่อ!”

เสียงถ้อยคำตะโกนสั่งการเหล่านั้น แหลมคมปานเข็มเงินที่ทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาทของชิงอวี้ เพราะนับตั้งแต่วันแรกที่คุณหนูของนางแต่งเข้าจวนมาก็หาได้มีผู้ใดใส่ใจอบอุ่นถึงเพียงนี้ไม่

ทุกอย่างช่างตัดกันราวฟ้ากับเหวยิ่งนัก

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางด้านในเรือน

เซียวจิ้งเฉินก้าวเท้าออกมา เขาสวมใส่อาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นเงิน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดุจรูปสลักยังคงเย็นชาดั่งเหมันต์ฤดู ทว่ายามที่เขาเอี้ยวตัวหันกลับไปทอดสายตามองแผ่นม่านด้านใน

ดวงตาคู่คมกริบคู่นั้นกลับอ่อนแสงลง…ภาพความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้นั้น นอกจากความเย็นชาไร้หัวใจ

ยามนี้ซ่งชิงเยว่ได้ประจักษ์แจ้งแก่ใจเต็มสองตาแล้ว

“ฮูหยินเอกมาแล้วหรือ” เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพหนุ่มก็พลันกลับคืนสู่ความเย็นเยียบไร้หัวใจในยามที่เบนสายตามามองนาง

ซ่งชิงเยว่ค้อมย่อตัวลงเล็กน้อยตามธรรมเนียม ใบหน้าของนางคลี่ยกขึ้นยิ้มจางๆ “ได้ยินว่าท่านแม่ทัพพาแขกคนสำคัญกลับมา ข้าจึงมาดูเสียหน่อยว่าเป็นผู้ใดกัน”

เซียวจิ้งเฉินจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาเมล็ดซิ่งคู่นั่น ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามเมื่อที่เห็นนางยังคงรักษาความสุขุมนิ่งเฉยไว้ได้ราวกับไม่รู้สึกรู้สาขุ่นเคืองสิ่งใด ภายในอกของเขาพลันรู้สึกอึดอัดขัดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

มุมปากหนากระตุกโค้งยกขึ้นดูเป็นรอยยิ้มจางๆ เย้ยหยัน

“หรูเยียนร่างกายบอบบางนัก อาการป่วยเรื้อรังของนางยังไม่สู้ดี ทั้งยังต้องเดินทางไกลมาเหน็ดเหนื่อย หากปล่อยให้นางกลับ ไปยามนี้อาการคงมีแต่จะแย่ลง ดังนั้น ข้าจึงตั้งใจให้นางพักรักษาตัวในจวนสักระยะ…เรื่องเพียงเท่านี้ เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ไร้น้ำใจจนต้องเก็บมาถือสาหรอกกระมัง”

ประโยคนั้น ฟังดูราวกับถ้อยคำเอ่ยถามเพื่อขอความเห็นใจ ทว่าแท้จริงแล้วมันกลับเป็นเพียงการออกคำสั่งขาด

ในเมื่อจวนหลังนี้เป็นของเขา ผู้อาศัยเช่นนางจะทำอันใดได้

ซ่งชิงเยว่ยกยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน “แน่นอนว่าข้าย่อมไม่ถือสาเจ้าค่ะ” นางเว้นจังหวะไปเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ พลางช้อนสบตาเข้ากับบุรุษตรงหน้า “ในเมื่อนางเป็นคนสำคัญของท่านแม่ทัพ ข้าในฐานะนายหญิงของจวน…ก็ย่อมต้องดูแลเอาใจใส่คุณหนูเสิ่นให้สุขสบายเป็นอย่างดี”

ทันใดนั้น แผ่นม่านไหมโปร่งด้านหลังก็พลันถูกเลิกขึ้นแผ่วเบา ร่างระหงของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะอาดตาก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้าแช่มช้อยดูอ่อนแอนัก

ใบหน้าคนงามล่มเมืองซีดเซียวไร้สีเลือดจากอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง ยิ่งขับเน้นให้นางดูบอบบางน่าทะนุถนอมและชวนให้บุรุษเกิดความรู้สึกอยากโอบอุ้มปกป้องไว้ในอ้อมแขนยิางนัก

เสิ่นหรูเยียนทอดสายตามองซ่งชิงเยว่ด้วยแววตาไหวระริก ก่อนจะรีบย่อกายลงคำนับอย่างนอบน้อมตามมรยาท โดยมีสาวใช้ที่คอยประคองอยู่ข้างกายไม่หาสง

“หรูเยียนคารวะฮูหยินเอกเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานของนางอ่อนหวานนุ่มนวลปานน้ำผึ้งไร้พิษภัยและดูใสซื่อ ทว่าท่าทางกลับดูน่าเวทนาเช่นนั้น…ยิ่งผลักไสให้ซ่งชิงเยว่กลายเป็นคนนอกที่ไร้ค่าในพื้นที่แห่งนี้ราวกับเป็นอากาศ

“คุณหนูเสิ่นไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด” ซ่งชิงเยว่ตอบกลับเรียบ นางละสายตาจากเซียวจิ้งเฉิน ก่อนจะหันไปยิ้มให้สตรีผู้นั้น

เสิ่นหรูเยียนเงยหน้าดวงตาคู่งามที่ดูชุ่มน้ำพลางเงยหน้าขึ้นจับจ้องมองสตรีเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยท่าทางลังเลใจ

“เรื่องราวระหว่างข้ากับจิ้งเฉิน หวังว่าฮูหยินเอกจะใจกว้างและไม่เข้าใจพวกเราผิดไปนะเจ้าคะ” นางเอ่ยอธิบาย

ชิงอวี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนาย นางได้ยินแล้วก็ดูคล้ายจะแทบกระอักสำลักน้ำลายตนเองด้วยความเดือดดาลแทน…เอ่ยวาจาเช่นนี้ต่อหน้าฮูหยินเอกผู้เป็นภรรยาตบแต่งตามธรรมเนียม

นี่มันต่างอะไรกับการป่าวประกาศฐานะคนรักและก็ท้าทายอำนาจทางอ้อมกัน!

ทว่าเซียวจิ้งเฉินก็หาได้เอ่ยปากห้ามปรามวาจาที่ล้ำเส้นนั้นของคนรักเลยแม้แต่คำเดียว

แม่ทัพหนุ่มเพียงยืนนิ่งเด่นตระหง่านอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นการยอมรับในทุกถ้อยคำของเสิ่นหรูเยียนโดยไม่โต้แย้งสักครึ่งคำ

ซ่งชิงเยว่เงียบงันไปชั่วอึดใจ สายตาของสาวใช้รอบด้านต่างพากันจับจ้องมาที่นางด้วยความอยากรู้อยากเห็น คล้ายรอคอยที่จะได้เสพสมความอับอายอดสูของฮูหยินเอกตัวแทน

ทว่านางกลับทำเพียงยกยิ้มบางเบาปานสายลมฤดูใบไม้ผลิ

“คุณหนูเสิ่นดูกังวลเกินไปแล้ว ข้าเองก็หาได้มีสิทธิ์อันใดที่จะเข้าไปเข้าใจผิดในเรื่องของพวกท่านอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

พอสิ้นประโยคนั้น บรรยากาศก็พลันแปรเปลี่ยน แม้กระทั่งเซียวจิ้งเฉินยังต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจนัก

เหตุใดนางไม่หึงหวงเขา…แต่ยังยัดเยียดและผลักไสออกไป

ซ่งชิงเยว่เชิดหน้าขึ้น นางยังคงกล่าวออกมาด้วยถ้อยคำกับน้ำเสียงที่ฟังดูราบเรียบอย่างไม่เก็บมาใส่ใจและถือสาให้มากความ

“เพราะท่านแม่ทัพเคยกล่าวกับข้าเอาไว้ตั้งแต่ค่ำคืนแรกในวันการเข้าหอแล้ว…” นางพูดเงยหน้าขึ้น ปรายไปสบสายตาคมกริบของบุรุษตรงหน้าตรงๆ อีกครั้ง นัยน์ตาคู่งามยังสงบนิ่งไร้แววตัดพ้อขมขื่น เสียจนคนมองเริ่มรู้สึกหงุดหงิดในใจ

เซียวจิ้งเฉินเริ่มหายใจหอบถี่อย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“ว่าภายในใจของท่าน…มีสตรีอื่นสลักลึกอยู่เต็มอกแล้ว

แม้น้ำเสียงหวานที่เอ่ยออกมาจะแผ่วเบาแต่กลับดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งจวนราวกับตะโกนลั่น

บรรยากาศรอบบริเวณก็ดูพลันเงียบกริบราวกับเนินเขาบนสุสาน สาวใช้หลายคนเริ่มหน้าซีดสลับเขียว ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่าฮูหยินเอกผู้นี้จะกล้ากล่าวความจริงที่น่าอับอายเช่นนี้ออกมาตรงๆ

เซียวจิ้งเฉินจ้องมองสตรีตรงหน้านิ่งงัน แววตาคมกริบฉายแววสับสนและดุดัน ส่วนซ่งชิงเยว่…นางเพียงค้อมย่อตัวลงเล็กน้อยตามมารยาทเท่านั้นก่อนจะเอ่ยทิ้งท้าย

“ในเมื่อยามนี้ท่านแม่ทัพมีแขกคนสำคัญต้องอยู่ดูแล…ข้าก็คงไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ ขอตัว”

กล่าวจบ ร่างระหงก็หมุนกายหันหลังเดินจากไปในทันที

ไม่มีการกรีดร้องอาละวาดตบตี…ไม่มีหยาดน้ำตาของความอ่อนแอให้ผู้ใดสมเพช และไม่มีแม้กระทั่งถ้อยคำต้อยต่ำตัดพ้อต่อว่าสามีแม้แต่สักครึ่งคำ…ทว่าคล้อยหลังยามที่นางเดินจากไปนั้น เสียงซุบซิบกลับดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

“ได้ยินหรือไม่ ท่านแม่ทัพพาคุณหนูเสิ่นเข้าจวนแล้ว”

“คุณหนูเสิ่น…เส้นด้ายแดงนี้ยังไม่ขาดสะบั้นอีกหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิ! ยังจะเป็นคุณหนูจวนใดได้อีก ข้าว่ายามนี้ฮูหยิน เอกตัวแทนผู้นั้น คงนั่งขมขื่นในเรือนจนกระอักเป็นสายเลือดไปแล้วกระมัง แต่งเข้าจวนยังไม่ทันข้ามเดือนสามีก็พาสตรีในดวงใจกลับมาตบหน้าเสียแล้ว!ช่างเป็นสตรีที่น่าเวทนาและน่าสงสารเหลือเกิน…”