๔ กฎของจวนแม่ทัพ

นับตั้งแต่เช้าตรู่ บรรยากาศภายในเรือนพักของฮูหยินเอกก็กลับดูเต็มไปด้วยความวุ่นวายและอึดอัดขัดใจไม่หยุดหย่อน

“เหตุใดน้ำชาในกานี้ถึงได้เย็นชืดปานน้ำบ่อเช่นนี้!”

ชิงอวี้ขมวดคิ้วมุ่นพลางยกกาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมาดู ก่อนหันไปตวาดใส่สาวใช้สองคนที่กำลังยืนก้มหน้างุดหลบมุมอยู่ตรงมุมห้องด้วยความเดือดดาล “พวกเจ้าไม่ได้เปลี่ยนน้ำชาอันใหม่มาปรนนิบัติฮูหยินของข้าเลยใช่หรือไม่!”

สาวใช้คนหนึ่งสะดุ้งตัวโยก รีบละล่ำละลักตอบ

“ข้า…ข้าลืมสนิทเลยเจ้าค่ะ”

“ลืมอย่างนั้นหรือ...” ชิงอวี้ได้ยินคำตอบที่ฟังไม่ขึ้นนั้นแล้ว นางพลันแค่นหัวเราะฮึดฮัดออกมาด้วยความเหลืออด ถึงกลับกลอกสายตามองบนอย่างอดกลั้นคล้ายหมดถ้อยคำจะด่าทอแล้ว

“นี่มันเป็นครั้งที่สามของวันแล้วนะ!”

นับตั้งแต่คุณหนูของนางก้าวเท้าเข้าจวนแม่ทัพแห่งนี้…สาวใช้ที่ถูกหญิงชราผู้นั้นจัดสรรมาดูแลเรือนต่างก็ทำงานแบบขอไปที ดูไม่ค่อยใส่ใจนัก ทั้งอาหารมื้อหลักที่ถูกจัดส่งล่าช้าจนเย็นชืด น้ำร้อนสำหรับอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก็ไม่เคยมี

ซ้ำร้ายแม้แต่ถ่านสำหรับไว้จุดเตาผิงในห้องก็ยังถูกส่งมาไม่ครบตามจำนวน ต่อให้จะเป็นคนโง่เง่าเพียงใดก็ย่อมมองออกว่าสาว ใช้เหล่านี้จงใจละเลยหน้าที่

เพียงเพราะคนทั่วทั้งจวนต่างกระจ่างแจ้งแก่ใจดีว่า…ฮูหยิน เอกสลับตัวผู้นี้ หาได้อยู่ในสายตาและไม่ได้รับความโปรดปรานจากท่านแม่ทัพใหญ่แม้แต่น้อยริด

“พอเถิด…ชิงอวี้”

ซ่งชิงเยว่ที่กำลังนั่งพลิกอ่านดูสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของเรือนก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบา ก่อนเหลือบสายตามองน้ำชาบนโต๊ะ แล้วจึงประคองมันขึ้นมาจิบดับกระหายโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย…ทั้งที่รสชาตินั้นเย็นชืดไร้รสดี

ทว่านางกลับไม่ได้เอ่ยปากตำหนิสิ่งใดออกไปสีกตรคาง

สาวใช้ทั้งสองที่แอบชำเลืองสายตาสบกัน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เดิมทีพวกนางก็ยังนึกหวั่นเกรงไม่ได่ว่าฮูหยินผู้คนใหม่จะเอาความ ที่ไหนได้…แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงสตรีไร้ปากเสียงและอ่อนแออีกคนหนึ่งที่เคี้ยวได้ง่ายๆ เท่านั้น

“จริงสิ” ซ่งชิงเยว่เอ่ยขึ้นลอยๆ ท่าทีราวกับชวนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ นางละสายตาไปมองสาวใช้พวกนั้น “เดือนนี้เรือนของข้า ได้รับการจัดสรรถ่านมาทั้งหมดกี่ส่วนหรือ”

สาวใช้คนเดิมรีบยืดตัวตอบด้วยท่าทางนอบน้อมจอมปลอม “หกส่วนเจ้าค่ะฮูหยิน”

“เช่นนั้นหรือ...” น้ำเสียงหวานเอ่ย ซ่งชิงเยว่เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะวางจอกชาลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบดังกึก ดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวใช้ทั้งสองอย่างกดดัร

“แต่เหตุใดเมื่อเช้านี้ยามที่ข้าบังเอิญพบคนจากโรงเก็บถ่านจัดส่งคลัง เขาถึงบอกกล่าวกับข้าว่า…เรือนของฮูหยินเอกได้รับถ่านสิบส่วนเต็มตามทำเนียบเล่า”

พอสิ้นประโยคนั้น สีหน้าของสาวใช้ทั้งคู่ก็พลันถอดสี ดูซีดเผือดลงในพริบตาเมื่อถูกคาดเค้นความทั้งที่ยังไม่ได้อ้าปาก

ชิงอวี้ชะงักกึกก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทันที สาวใช้พวกนี้ กล้าดีอย่างไรถึงได้แอบยักยอกข้าวของเครื่องใช้ในเรือนนายไปเป็นของตนเอง!

นางถอนหายใจเฮือกใหญ่กระฟัดกระเฟียดูไม่พอใจนักคอยมองดูสถานการณ์อย่างนิ่งๆ ด้วยความเป็นห่วง

“ฮูหยิน…” สาวใช้ทั้งสองเข่าอ่อนร่วงลงไปคุกเข่ากับพื้นทันควันราวกับแขนขาอ่อนแรงไปอย่างไร้สาเหตุ

เหตุใดท่าทางที่ดูนิ่งสงบเสงี่ยมของสตรีตรงหน้าถึงได้มีกลิ่นอายกดดันราวกับยามนี้กำลังยื่นปลายคมดาบมาพาดลำคอของพวกนางเอาไวจนแทบสิ้นลมหายใจเช่นนี้

“บ่าว…บ่าวอาจจะจำตัวเลขผิดพลาดไปเองเจ้าค่ะ—”

“ผิดพลาดอย่างนั้นหรือ” ซ่งชิงเยว่ยกยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“ถ้าเช่นนั้น...เพื่อความบริสุทธิ์ใจ ข้าควรจะเรียกผู้ดูแลคลังและพ่อบ้านใหญ่มาเปิดสมุดตรวจสอบพร้อมกันดีหรือไม่”

คำข่มขู่ราบเรียบนั้นทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดเซียวปานกระดาษขาว เพราะในจวนแม่ทัพแห่งนี้ กฎระเบียบทหารเข้มงวดยิ่งนัก การลักขโมยยักยอกของในเรือนนายถือเป็นความผิดมหันต์ หากว่าเรื่องนี้ถูกส่งต่อไปถึงมือพ่อบ้านฉิน…ก็เกรงว่าพวกนางคงไม่พ้นถูกสั่งโบยจนเนื้อแตกยับและกลายเป็นคนพิการแน่

“ฮูหยินโปรดเมตตาด้วย เมตตาบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”

ดวงตาของคนทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขวัญหนีดีฝ่อ พวกนางก็ต่างหันขวับมามองหน้ากันลนลานพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะรีบก้มลงกราบกรานแนบพื้น ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกต้องลมก็ไม่ปาน

ชิงอวี้มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสะใจ…แววตาที่จ้องมองสาวใช้ใจคดทั้งสองเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและนึกดูแคลนแทนผู้เป็นนายยิ่งนัก

“พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมากินบนเรือนฮูหยินเอกเช่นนี้!”

ซ่งชิงเยว่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้แววความสงสารเห็นใจ

ความจริงนางเริ่มระแคะระคายใจตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จวนแม่ทัพใหญ่ก็ดูร่ำรวยล้นพ้นซ้ำยังมีระเบียบวินัยเคร่งครัด อย่างไรคงไม่มีทางปล่อยให้เรือนฮูหยินเอกเฉกเช่นนาง…ต้องขาดของใช้จำเป็นได้มากขนาดนี้กระมัง

ช่างหัวฐานะสตรีแต่งแทนอันไร้ค่านั่นประไร!

บุรุษผู้นั้นจะใจแคบขี้ตระหนี่ถี่เหนียวจนน่าขันได้แม้กระทั่งกับเรื่องเล็กน้อยเพียงนี้เชียวหรือ ก็คิดเสียว่ายอมอุทิศตนทำทานให้นางมีซุกหัวนอน ส่วนกุศลในครานี้ก็ยกให้เขาไปเผื่อว่ามันจะช่วยลด ทอนกรรมชั่วจากการสังหารผู้คนนับหมื่นแสนของเขาลงได้บ้าง

และนอกเสียจากว่า…จะมีผู้ใดบางคนตั้งใจลงมือกลั่นแกล้งเพื่อหักหน้านาง สาวใช้ใจคดพวกนี้ก็อาศัยโอกาสหาผลประโยชน์

“ใครอยู่เบื้องหลังพวกเจ้า”

น้ำเสียงของซ่งชิงเยว่หาได้ตวาดลั่น แต่มันกลับเต็มไปด้วยกดดันเยือกเย็นที่ทำให้สาวใช้ทั้งสองตระหนกจนตัวสั่นสะท้าน

“บ่าว…คือบ่าว” ทั้งคู่เอาแต่ก้มหน้าจนหน้าผากแทบชิดติดแผ่นอิฐ อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งเฮือกตกใจกลัว

ทว่าสุดท้าย สาวใช้อีกก็คนทนแรงกดดันไม่ไหว นางกัดฟันเค้นเสียงสั่นเครือพูดออกมาในที่สุดอย่างสั่นเครือ น้ำเสียงขาดห้วงที่ฟังแทบไม่ค่อยเป็นคำนัก

“เป็น…เป็นคนจากเรือนของอนุไป๋สั่งความมาเจ้าค่ะ!”

ขณะที่ชิงอวี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทว่าผู้เป็นนายหญิงของนางกลับดูไม่มีแววตื่นตระหนกฉายชัดออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย ราวกับว่าได้หยั่งรู้เรื่องราวทั้งหมดเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลัง

นาฝลอบมองสตรีด้านข้างด้วยความแปลกใจปนหวาดหวั่น

แท้จริงแล้วคุณหนูของนางยามนิ่งสงบเช่นนี้ กลับน่ากลัวยิ่งกว่าพวกที่แสดงท่าทีร้ายกาจอย่างเปิดเผยเสียอีก

ซ่งชิงเยว่ยังคงนั่งนิ่ง ทว่ามุมปากอิ่มกลับค่อยๆ หยักลึกขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้มละมุนละไมชวนมอง

ดูท่าแล้ว...ไป๋ซูอินสตรีหน้าเนื้อใจเสือผู้นั้น คงจงใจหยิบยื่นบทเรียนนี้เพื่อหวังให้นางงรู้ว่าต่อให้มีป้ายทองตำแหน่งฮูหยินเอกค้ำคออยู่ ก็หาได้มีอำนาจจริงในจวนแห่งนี้

กล่าวได้ว่าหากอีกฝ่ายจงใจปาเศษกระเบื้องบิ่นหวังให้หลั่งเลือดเช่นนี้ มีหรือที่ซ่งชิงเยว่จะยอมอยู่นิ่งเฉย

“ฮูหยินเอกโปรดยกโทษให้บ่าวด้วยเถอะเจ้าค่ะ! พวกบ่าวก็เป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำ จึงต้องทำตามคำสั่งอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้!”

ซ่งชิงเยว่ไหนเลยจะใส่ใจท่าทีที่ดูวิงวอนร้องขอความเห็นใจเช่นนั้น ทั้งที่นางอุตส่าห์อยู่อย่างสงบเสงี่ยมในที่ของตนเองแล้วแท้ๆ ไฉนคนพวกนี้ถึงยังกล้าล้ำเส้นอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีก

นางทอดสายตามองคนทั้งสองที่หมอบกราบอยู่ด้วยแววตาเย็นเยียบอย่างสมเพช

หากเป็นในอดีตยามอยู่จวนสกุลซ่ง นางอาจจะเลือกปล่อยผ่านเรื่องราวไปเพื่อตัดความรำคาญ แต่ยามนี้นางเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่า ในจวนแม่ทัพแห่งนี้ ความใจดีมันช่างไร้ค่าและไม่มีผู้ใดราคาความเกรงใจ

หากนางไม่เริ่มลงทัณฑ์เด็ดขาดเสียตั้งแต่วันนี้…

เกรงว่าวันข้างหน้าสาวใช้คนในจวนก็คงหน้าไหว้หลังหลอกไม่มีวันยำเกรงนางเป็นแน่ และนำพาความวุ่นวายมามห้

ร่างบางระหงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากตั่งไม้ แม้ท่วงท่าจะดูแช่มช้อยเชื่องช้าสงบนิ่ง แต่กลิ่นอายที่แผ่ซ่านกลับกดดันจนคนตรงหน้าแทบหายใจติดขัด

“ชิงอวี้” น้ำเสียงหวานเอ่ย

“เจ้าคะคุณหนู!” ชิงอวี้ยืดตัวรับคำอย่างแข็งขัน

“ลากพวกนางทั้งสองออกไปคุกเข่าประจานตนที่ลานกว้างกลางจวนเสีย” ซ่งชิงเยว่เอ่ยสั่งเสียงเรียบเด็ดขาด

เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น สาวใช้ทั้งสองก็หน้าเสียทันที พวกนางถึงกับร้องเสียงหลงด้วยตกใจ แปลกใจและปกหวาดกลัว

“ฮูหยินเอก!”

“แล้วประกาศให้บ่าวไพร่ทุกคนในจวนได้รับรู้โดยทั่วกัน”

น้ำเสียงของซ่งชิงเยว่ยังคงเอ่ยต่อราบเรียบ แต่ถ้อยคำกลับเด็ดขาดบาดลึกสลักลงไปในใจราวกับจะให้จดจำได้ไม่เลือนลาง

“หากวันหน้าผู้ใดกล้ากินบนเรือนฮูหยินหรือยักยอกสิ่งของในเรือนของข้าอีก โทษทัณฑ์จะไม่จบลงเพียงแค่การคุกเข่าประจานตนเท่านั้น…แต่ข้าจะส่งตัวคนผู้นั้นให้พ่อบ้านฉินจัดการลงทัณฑ์ตามกฎเหล็กของจวนแม่ทัพอย่างไม่มีข้อยกเว้น!”

พอสิ้นคำประกาศกร้าว ทั้งสองคนก็มีสีหน้าซีดเผือดราวกับคนตายทั้งที่ยังหายใจอยู่

ชิงอวี้รีบก้มหน้ารับสั่งทันทีด้วยความลิงโลด ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้างจนถึงดวงตา “เจ้าค่ะคุณหนู! บ่าวจะรีบไปป่าวประกาศให้ทั่วทั้งจวนได้รับรู้…ต่อไปอย่าว่าแต่คนเลยเจ้าค่ะ แม้กระทั่งมดสักตัวก็อย่าหวังจะกล้ามาแตะต้องข้าวของในเรือนของฮูหยินได้”

เพียงแค่ชั่วอึดใจหนึ่ง ข่าวลือเรื่องที่ฮูหยินเอกคนใหม่ออก คำสั่งลากตัวสาวใช้ประจำเรือนไปคุกเข่าประจานความผิดกลางลานจวนก็ได้แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่งหญ้าแห้ง สาวใช้ในเรือนต่างก็เริ่มตื่นตระหนกและจับกลุ่มซุบซิบกันอย่างแตกตื่น

“ฮูหยินตัวแทนผู้นั้นถึงขั้นกล้าลงมือด้วยตนเองเชียวหรือ… ไหนใครบอกว่านางเป็นเพียงคุณหนูสายรองที่อ่อนแอไร้ทางสู้กัน”

“ข้าได้ยินความมาว่านางจับคนเรื่องที่ยักยอกถ่านฤดูหนาวได้ด้วยตาตนเอง…ช่างกล้านัก!’

ขณะเดียวกัน ภายในเรือนหลังใหญ่เยื้องมือด้านหน้าจวน

ไป๋ซูอินจึงค่อยๆ วางจอกน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้าหลัง จากได้รับฟังรายงานจากสาวใช้คนสนิท ใบหน้างดงามยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานละมุนละไม แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับเยือกเย็นลงจนน่ากลัว “ดูท่า…สตรีสกุลซ่งผู้นั้นไม่ได้โง่งมเขลาปัญญาอย่างที่ข้าคาดการณ์ไว้เสียแล้ว”

นางหันหน้าไปทางหน้าทาง ก่อนจะทอดสายตามองออกไป

“น่าสนใจไม่น้อย…”

ในเวลาเดียวกันอีกฟากหนึ่งของเรือนในจวนแม่ทัพ

ฟู่เหยียนรองแม่ทัพคนสนิทก็กำลังเอ่ยรายงานความเคลื่อน ไหวภายในเรือนหลังให้แก่เซียวจิ้งเฉินฟังอย่างละเอียด ยามที่เขาได้ยินว่าซ่งชิงเยว่เป็นผู้ลงมือจัดการสั่งลงโทษสาวใช้ด้วยตนเอง ฝ่ามือหนาที่กำลังตวัดพู่กันตรวจบนกระดาษของแม่ทัพใหญ่พลันชะงักกึกไปเล็กน้อย

“นางเป็นคนลงมือสั่งการทั้งหมดด้วยตนเองอย่างนั้นหรือ”

“ขอรับท่านแม่ทัพ!” ฟู่เหยียนประสานมือรายงาน น้ำเสียงดังชัดถ้อยชัดคำและหนักแน่น สีหน้าและแววตาของเขาฉายแววไม่เชื่อเช่นกัน “ยามนี้สาวใช้ในเรือนหลังต่างก็เริ่มเปลี่ยนท่าทีมาดูเกรงกลัวฮูหยินเอกกันบ้างแล้วขอรับ”

เซียวจิ้งเฉินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจกระบี่ฉายแววลึกล้ำ ภาพใบหน้างดงามหมดจดทว่าดูสงบนิ่งไร้ความหวาดกลัวของสตรีในคืนเข้าหอพลันผุดขึ้นมาในความทรงจำสำนึกอีกครั้ง

เดิมทีเขาเคยดูแคลนว่านางเป็นเพียงคุณหนูอ่อนแอไร้ค่าที่สกุลซ่งยัดเยียดส่งมาเป็นตัวแทนตบตา ทว่าดูเหมือนในยามนี้…

ภรรยาที่เขาคิดจะปล่อยปละละเลยผู้นั้น กำลังเริ่มเผยเขี้ยวเล็บอันคมกริบออกมาให้เขาได้เห็นเสียแล้ว!

“จับตาดูนางให้ดี…ทุกฝีก้าว” เซียวจิ้งเฉินเอ่ยสั่งการ

ดูเสียว่าสตรีผู้นั้นคิดจะทำสิ่งใดต่อไป หรือนางคิดว่าตนเองเป็นภรรยาของเขาจริงๆ ขึ้นมาแล้ว