๒ ห้องหอที่เย็นชา

ภายในห้องหอที่ดูกว้างขวางทว่าเงียบงันจนน่าใจหาย แสงสีแดงฉานจากโคมมงคลและเทียนมังกรหงส์ส่องสว่างสลัว ควันจากกระถางกำยานลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นอายอันอึดอัดขับเน้นให้ค่ำคืนนี้ดูเยียบเย็นจนผิดปกติยิ่งกว่าเหมันต์ฤดู

ซ่งชิงเยว่นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงลวดลายนกยวนยาง ใบหน้าคนงามถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมผืนบางสีแดงมงคลตามธรรมเนียม มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ยามนี้กลับกำเข้าหากันแน่นอย่างประหม่า

ตั้งแต่ก้าวแรกที่ฝ่าเท้าของนางเหยียบลงบนผืนดินของจวนแม่ทัพ…ซ่งชิงเยว่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาผู้คนรอบด้านทันที

มีทั้งความเหยียดหยาม ดูแคลน และสมเพชเวทนา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอข่าวลือเรื่องการสับเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเริ่มแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ว่าสตรีที่สวมใส่ชุดมงคลแดงฉานนั่งอยู่ในเกี้ยวแปดคนหามนั้น…หาใช่คุณหนูใหญ่สกุลซ่ง

“ได้ยินว่าถูกส่งมาเป็นตัวแทนจริงๆ ด้วย”

“หึ! บุตรสาวอนุผู้นั้นน่ะหรือ…เหตุใดถึงดูไร้ยางอายนัก คงอยากปีนป่ายกิ่งหลิวทองคำจนตัวสั่นล่ะสิ”

“น่าขันแท้…คิดหรือว่าจวนแม่ทัพจะต้อนรับนางปานนั้น”

ถ้อยคำดูถูกเย้ยหยันเหล่านั้น ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของซ่งชิงเยว่ราวกับตะปูที่ตอกลงกลางอกของนางซ้ำๆ หากแต่นางกลับเลือกที่จะกดมันไว้เบื้องหลังใบหน้านิ่งเฉย

หากไม่ไร้หนทาง…มีหรือนางอยากจะได้คนผู้นี้เป็นสามี

ทันใดนั้น ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงบานประตูห้องหอถูกผลักเปิดออกช้าๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก้าวเข้ามาด้านใน พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านเข้ามาจนอากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาชวนให้ชมหายใจหนักอึ้งติดขัดไม่น้อย

ซ่งชิงเยว่หลุดจาดภวังค์ได้สติคืนมา นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง แม้ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งใดด้านนอกอย่างชัดเจน ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับบอกนางว่า...

เซียวจิ้งเฉินมาแล้ว แม่ทัพใหญ่ผู้ที่กุมอำนาจทหารและเป็นสามีในนามของนางนับจากค่ำคืนนี้

ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับไม่ได้ก้าวเดินเข้ามาใกล้นางทันที

เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าห่างออกไปไม่กี่ก้าว ท่าทีดูห่างเหินคล้ายหวาดระแวด ระวังและดูรังเกียจที่จะเดินเข้าใกล้สตรีตรงหน้าแท้เพียงคืบ บรรยากาศโดยรอบค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำ แข็งกร้าวเย็นชาจะดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ช่างกล้านัก!”

พอซ่งชิงเยว่ได้ยินน้ำเสียงตวาดนั้นแล้วนางพลันสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยด้วยความตกใจ ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด

“รู้ทั้งรู้ว่าจวนแม่ทัพหาใช่สถานที่ที่ให้สตรีเช่นเจ้าจะเข้ามาเล่นตลกตบตาได้…แต่ก็ยังริอาจกล้าสวมใส่ชุดมงคลขึ้นเกี้ยวมาแทนพี่สาวตนเองอีกหรือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ทว่ากลับหนาวเหน็บจนแทงลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ

เซียวจิ้งเฉิงยืนสีหน้าถมึงทึงอยู่หน้าประตูเรือน หัวคิ้วเข้มดูขมวดมุ่นแทบพันกันเป็นปม สายตาคมกริบแข็งกร้าวจับจ้องสตรีบนเตียงด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่พอใจนัก

แม้ว่าการแต่งงานในครั้งนี้ เขาจะหาได้เต็มเนื้อเต็มใจตั้งแต่แรก ทว่านี่เป็นสมรสพระราชทานที่ได้รับมายามที่กรำศึกปราบศัตรูแคว้นจนราบคาบ แต่ถึงกระนั้น ก็หาได้หมายความว่าคนสกุลซ่งจะยัดเยียดสิ่งใดหรือสตรีหน้าไหนมาให้เขาก็ได้

ซ่งชิงเยว่สาวพลางค่อยๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย นางเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำเสียงสั่น “ข้า…ไม่มีทางเลือกอื่นเจ้าค่ะ”

“ไม่มีทางเลือก…” เซียวจิ้งเฉินเลิกคิ้วขึ้นทวนคำ เขาพลางแค่นหัวเราะเยาะในลำคอเบาๆ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกอันสิ้นคิด

“คำแก้ตัวของคนสกุลซ่ง ช่างไร้ความแปลกใหม่เสียจริง”

ทันใดนั้น เพียงเสี้ยวลมหายใจ เซียวจิ้งเฉิงก็ก้าวพุ่งตรงเข้ามาประชิดตัว ฝ่ามือหนายื่นออกมากระชากผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลออกอย่างแรงโดยไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย แสงเทียนมงคลสั่นวูบไหวสาดส่องกระทบใบหน้าของสตรีบนเตียง

ร่างของเซียวจิ้งเฉินพลันนิ่งงันค้างกลางอากาศไปชั่วขณะ

ใบหน้าของซ่งชิงเยว่ยามนี้งดงามไม่น้อยดูราวกับเทพธิดาผู้หนึ่งก็ไม่ปาน ซ้ำผิวพรรณยังดูเนียนละเอียดราวกับเด็ก ทว่ากลับซีดขาวไร้สีเลือด

“…” เซียวจิ้งเฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าเงียบๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าค่าตาของตัวแทนที่พวกสกุลซ่งยัดเยียดมาให้ ทว่าสิ่งที่ทำให้แปลกใจ คือดวงตาคู่นั้น…ช่างดูสงบนิ่งจนเกินไปนัก ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว ไม่มีท่าทีที่ประจบสอพลอเพื่อเอาตัวรอด และไม่มีแม้กระทั่งความคาดหวังดั่งเช่นสตรีอื่นๆ ที่พยายามจะเข้าหาเขา

แต่ถึงอย่างนั้น ในใจของเซียวจิ้งเฉินกลับยังคงดูเต็มไปด้วยความรังเกียจ เพราะบุรุษเช่นเขา…เกลียดชังการถูกหลอกลวงตบตาเป็นที่สุด!

“ซ่งชิงเยว่” นานครู่หนึ่ง น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้าๆ ฟังดูหนักแน่นดังชัดถ้อยชัดคำดูคล้ายกับต้องการย้ำ ริมฝีปากหนากระตุกโค้งยกขึ้นยิ้มเยาะ “คุณหนูซ่งคงคิดว่าหากได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพแล้วจะช่วยยกฐานะชีวิตบุตรสาวอนุต้อยต่ำของเจ้าให้รุ่งโรจน์งั้นหรือ”

ดวงตาคมกริบพลันสบเข้ากับนัยน์ตาเมล็ดซิ่งอย่างดูแคลน

ทว่าสตรีตรงหน้ากลับเลือกที่จะนิ่งเฉยและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำขลับของบุรุษตรงหน้าแทนอย่างไรความเกรงกลัว

แม้ว่าหัวใจดวงน้อยของนางจะเต้นกระหนำรัวก็ตาม

“คุณหนูซ่งฟังถ้อยคำที่จะออกจากปากข้าเอาไว้ให้ได้!”

เซิยวจิ้งเฉินพลางโน้มตัวเข้าใกล้ ใบหน้าดูห่างจากนางเพียงแค่ลมหายใจกั้นอย่างกดดัน น้ำเสียงทุ้มพลางเอ่ยต่อ “ต่อให้คุณหนูจะใช้แผนการสกปรกเพียงใด อย่างไรย่อมไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการจากข้า!”

หัวใจของซ่งชิงเยว่เย็นวาบไปชั่วขณะคล้ายกับถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่ แม้ก่อนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวนางจะเตรียมใจรับความอดสูนี้เอาไว้แล้ว แต่เมื่อต้องมาได้ยินวาจาเชือดเฉือนนี้ด้วยหูตนเอง ความอึดอัดปนสมเพชในโชคชะตาก็ยังคงตีตื้นขึ้นมาในอกอยู่ดียากจะอดกลั้น

เซียวจิ้งเฉินละสายตาไปจากใบหน้านางก่อนจะผละตัวออกห่างแล้วหันหลังกลับ เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ข้ามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว…และข้าจะไม่มีวันมอบความรักให้ผู้ใดได้อีก”

พอสิ้นประโยคเด็กขาดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็พลางดูเงียบสงัดลงทันตา มีเพียงเปลวเทียนที่สั่นไหววูบไปตามแรง สะท้อนอารมณ์ในอกของนางได้เป็นอย่างดี

ซ่งชิงเยว่ยังคงนั่งนิ่งสงบอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้เป็นสามีหมาดๆอย่างตรงไปตรงมา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของไร้หยาดน้ำตา ไม่มีอาการตัดพ้อโศกเศร้าเสียใจหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย…ท่าทีเช่นนั้นทำให้เซียวจิ้งเฉินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงของนางราบเรียบและมั่นคงเกินกว่าที่เขาคาดคิด

“หูหนวกไม่ได้ยินหรือ…” เซียวจิ้งเฉินไม่ตอบ ทว่าเขากลับถามออกไปแทน

“เช่นนั้นก็ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ”

และคราวนี้กลับเป็นฝ่ายท่านแม่ทัพใหญ่ที่ต้องชะงักไป

ซ่งชิงเยว่ลดสายตาลงต่ำช้าๆ ก่อนจะเอ่ยพูดประโยคต่อไปด้วยท่าทีเรียบเฉยราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “เพราะข้าเอง…ก็หาได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพเพราะความรักเช่นกัน”

น้ำเสียงหวานนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมในฤดูหนาวนัก

บรรยากาศโดยรอยพลันสะดุดกึกอีกครั้ง เซียวจิ้งเฉินหรี่ตาลงต่ำ ดวงตากริบดูลึกล้ำยากเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่าคิดสิ่งใดอยู่

สตรีผู้นี้กล้าดีอย่างไรถึงวาจาสามหาวโต้ตอบเขาเช่นนี้?

“ท่านแม่ทัพโปรดวางใจเถิด” นางเอ่ยต่อ หาได้ดูสนใจทีท่าของบุรุษตรงหน้าหรือจะเผลอไปยั่วยุโทสะของอีกฝ่ายแต่อย่างใด

“ข้าจะไม่เข้าไปสอดแทรก…หรือสร้างความวุ่นวายใจให้แก่สตรีในดวงใจของท่าน และจะไม่เรียกร้องสิ่งใดที่เกินฐานะภรรยาตัวผู้นี้เด็ดขาด” ซ่งชิงเยว่เอ่ยขึ้นพลางประสานสายตาบุรุษเบื้องหน้า

ใบหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ดูพยายามอย่างยิ่งที่จะอดกั้นก้อนความหวาดกลัวไม่ให้เผยออกมา “ขอเพียง…ท่านแม่ทัพเมตตา มอบพื้นที่สงบสุขเล็กๆ ในจวนแห่งนี้ให้ข้ากับน้องชายได้ซุกหัวนอนและมีชีวิตรอดต่อไปเพียงเท่านี้ ข้าก็พอใจมากแล้ว”

น้ำเสียงที่แสนราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยวบวกกับถ้อยคำที่ไร้การร้องขอความความรักจากเขา ก็ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดปนขัดใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

สตรีผู้นี้ช่างแตกต่างจากที่เขาคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง

ไม่มีจริตจะก้านพยายามยั่วยวน และไม่มีแม้แต่ความเสียใจยามถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยราวกับว่าในสายตาของนาง ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีค่าอะไรไปมากกว่าที่ซุกหัวนอนเท่านั้น

เซียวจิ้งเฉินเผลอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงโดยที่ไม่รู้ตัว หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นท่าทางครุ่นคิดหนัก หน้าอกก็พลันกระเพื่อมไหวด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดหน้าหันหลังเดินจากไปทันที

“จำคำพูดของเจ้าในคืนนี้ไว้ให้ดี ซ่งชิงเยว่”

แต่ฝีเท้ากลับหยุดชะงักกึกที่หน้าประตู ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หากวันใดเจ้ากลืนน้ำลายตัวเอง…หรือเผลอเรียก ร้องความรักและฐานะจากข้าเมื่อใด เจ้านั่นแหละ ที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียใจและสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง!”

พอสิ้นคำเสียงบานประตูไม้หนาทึบถูกปิดกระแทกลงอย่างแรงจนเรือนหอสั่นสะเทือนบ่งบอกได้ถึงอารมณ์เป็นอย่างดี

ความเงียบสงัดและความอ้างว้างกลับคืนสู่ห้องหออีกครั้ง

ซ่งชิงเยว่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงกว้างครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ขนตางามกะพริบลงช้าๆ นางพลางหลับตาลงเพื่อเรียกสติ

นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่า…การแต่งเข้าจวนแม่ทัพในค่ำคืนนี้ หาใช่จุดเริ่มต้นของชีวิตคู่สมรสที่ครองคู่กันดั่งนกยวนยาง

หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นเพื่อการเอาชีวิตรอดต่างหาก

และในจวนแม่ทัพกว้างใหญ่ที่ดูเต็มไปด้วยสายตาจงเกลียดจงชังเช่นนี้ หากนางยอมอ่อนแอหรือก้าวพลาดไปแม้เพียงแค่ก้าวเดียว…เกรงว่า นางคงถูกผู้คนในที่แห่วนี้รุมทึ้งถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกกระมัง

โดยเฉพาะคนผู้นั้น!