๖ ผู้ใดคือฮูหยินเอก

เดิมทีจวนแม่ทัพเซียวที่มีเพียงแค่อนุไป๋คอยดูแลเรือนหลังก็ดูสงบสุขดีอยู่แล้ว แต่แล้ววันหนึ่งผู้เป็นเจ้าของจวนกลับได้รับสมรสพระราชทานที่ไม่อาจขัดขืน และจำต้องตบแต่งสตรีอื่นเข้ามา

เหล่าสาวใช้ก็ต่างพากันลอบถอนหายใจด้วยความลำบากใจ นึกหวั่นเกรงว่าวันข้างหน้าเสือสองตัวที่อยู่ถ้ำเดียวกันคงได้กัดกันจนพังพินาศแน่ ทว่าเพียงแค่เรื่องแต่งงานเดิมทีก็วุ่นวายมากพอแล้ว

เมื่อสตรีที่แต่งเข้ามาหาใช่คุณหนูใหญ่สกุลซ่งที่สมควรเกี่ยวดองด้วยไม่ แต่กลับเป็นสตรีอีกคนที่ถูกสลับเปลี่ยนตัวมาแทน เพียงเท่านี้บรรยากาศภายในจวนก็ย่ำแย่จนชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว

ไฉนเลยวันดีคืนดีผู้เป็นนายกลับไม่รู้คิดสิ่งใดอยู่…เหตุใดถึงได้พาสตรีอีกคนเข้าจวนมาเพิ่มอีกกัน

ยามนี้บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพจึงยิ่งคึกคักและวุ่นวายขึ้นกว่าเก่าเดิมเป็นเท่าตัว

เหล่าสาวใช้จำนวนไม่น้อยเกือบทั้งจวนต่างพากันวิ่งวุ่นเข้าออกเรือนบุปผาทิศตะวันกันทั้งวันทั้งคืน ราวกับว่าเรือนรับรองหลังนั้นต่างหากที่ของเทพศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยเหลือผู้คน

ขณะที่เรือนของฮูหยินเอกที่แท้จริงกลับเงียบเหงาจนน่าขัน

“ฮูหยินเจ้าคะ! สาวใช้พวกนั้นดูจะเกินไปแล้วจริงๆ น่ะเจ้าค่ะ!” ชิงอวี้พลางกระแทกถาดอาหารลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นอย่างดูลืมตัว ใบหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยความเดือดดาลฉายชัดเจน

“วันนี้โรงครัวส่งอาหารมาเพียงแค่สามอย่าง ซ้ำร้ายยังเป็นของเหลือเดนจากเรือนอื่นอีกเจ้าค่ะ!”

ซ่งชิงเยว่ทอดสายตามองอาหารบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบ

ผักผัดที่ดูเย็นชืดจนน้ำมันจับตัวเป็นก้อนหนึ่งจาน หรือแกงจืดรสชาติชืดชาหนึ่งถ้วย และปลาทอดตัวเล็กที่เนื้อยุ่ยจนเห็นได้ชัดว่าหาใช่ของสดใหม่ ช่างแตกต่างจากเมื่อช่วงเช้าที่นางเห็นสาวใช้ขนย้ายวัตถุดิบล้ำค่าเข้าเรือนบุปผาทิศตะวันออกราวฟ้ากับเหว

“คลังกลางของจวนส่งเงินประจำเดือนมาหรือยัง” นางเอ่ยถามเรียบ หันไปถามสาวใบ้คนสนิทผู้เดียวที่มีและไว้ใจได้

“ยังเลยเจ้าค่ะ” ชิงอวี้รีบเอ่ยฟ้องทันที

“พอข้าเอ่ยปากทวงถาม คนดูแลบัญชีก็กลับทำท่าทางยโสโอหัง ซ้ำยังบอกว่าเรื่องเงินเงินทองทองนี่…ต้องรอคำสั่งอนุญาตจากเรือนอนุไป๋ซูอินเสียก่อนเจ้าค่ะ!” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ออกมา ชิงอวี้ก็ยิ่งรู้สึกเดือดดาลและเจ็บแค้นแทนผู้เป็นนายจนตัวสั่น การกระทำของคนเหล่านั้นไม่ใช่เพียงแค่เหยียบย่ำเกียรติของฮูหยินเอกเท่านั้น ทว่านี่ไม่ต่างอะไรจากการบดขยี้ศักดิ์ศรีจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดี!

ทว่าทันทีที่สิ้นถ้อยคำนั้น แสงสว่างในห้องพลันหม่นแสงลงพร้อมกับความเงียบงันและเย็นเยียบที่เริ่มก่อตัว

เรือนของไป๋ซูอินอย่างงั้นหรือ…

ซ่งชิงเยว่นั่งนิ่ง หากแต่นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกลับวูบไหงฉายแววครุ่นคิดหนัก เห็นได้ชัดว่ายามนี้ อีกฝ่ายได้เริ่มสอดมือเข้ามาถึงเรื่องบัญชีรายรับรายจ่ายและทรัพย์สินในจวนอย่างไม่ปิดบัง

มิหนำซ้ำก็หาได้มีผู้ใดขัดไม่เว้นแม้แต่บุรุษผู้นั้น

ชิงอวี้กัดฟันกรอดด้วยความอัดอั้นก่อนจะพูดต่อ “นี่มันอันใดกัน!เจ้าค่ะคุณหนู! ท่านต่างหากที่เป็นฮูหยินเอก ที่แต่งเข้าจวนมาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม…เหตุใดสาวใช้ในจวนถึงต้องไปฟังคำสั่งของอนุไป๋ด้วยเล่าเจ้าคะ!”

นางเอ่ยออกมาอย่างฉุนเฉียวด้วยความไม่เข้าใจ

ซ่งชิงเยว่พลางยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะยกขึ้นจิบช้าๆ อย่างละเมียดละไม ท่วงท่ายังคงสง่างาม นัยน์ตาเมล็ดซิ่งคู่งามสงบนิ่งสนิทอีกครั้ง…จนยากจะหยั่งถึงอารมณ์ภายใน

ในที่สุดซ่งชิงเยว่ก็กระจ่างแจ้งแล้ว ที่ผ่านมาคนเหล่านี้กล้าดูแคลนและไม่ให้เกียรตินาง ก็เพราะนางมีเพียงตำแหน่งแต่หาได้มีอำนาจที่แท้จริงในมือไม่

ต่อให้มีฐานะสูงส่งเพียงใด แต่หากมิอาจแตะต้องสมุดบัญชีในจวน ไม่อาจควบคุมสาวใช้ในจวนก็ไม่มีผู้ใดยำเกรง…เช่นนั้นคำว่าฮูหยินเอกก็เป็นเพียงฐานะว่างเปล่าไร้ราคาผืนหนึ่งเท่านั้น

“ชิงอวี้” ซ่งชิงเยว่เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“เจ้าคะคุณหนู”

“ไปตามผู้ดูแลบัญชีและหัวหน้าสาวใชช้ทั้งหมดมาพบข้าที่เรือนได้หรือไม่”

ชิงอวี้ได้ยินคำสั่งนั้นแล้วชะงักกึก หัวคิ้วของนางขมวดมุ่น

“ยามนี้เลยหรือเจ้าคะ”

“อืม” น้ำเสียงของซ่งชิงเยว่ยังคงเรียบราบไร้อารมณ์ใดๆ

“ในเมื่อข้าเป็นฮูหยินเอกของจวนแห่งนี้ ก็สมควรจะเริ่มลงมือทำหน้าที่ของตนเองเสียที”

หากคิดจะเหยียบย่ำอยู่บนหัวนางอย่างงั้นหรือ เช่นนั้นก็คงต้องเป็นฝ่ายนางที่ก้าวขึ้นไปเหยียบสั่งสอนให้จมดินเสียก่อน อย่าได้ริอาจคิดมาข้ามหัวสตรีเช่นนางเป็นอันขาด!

 

หนึ่งชั่วยามต่อมา…

พ่อบ้านที่ดูแลบัญชี แม่นมจ้าวที่เปรียบดังฮูหยินผู้เฒ่าจวน คนครัว คนดูแลคลังพัสดุ สาวใช้คนอื่นๆ รวมไปถึงสาวใช้ซักล้างต่างถูกตามตัวมารวมกันที่เรือนของฮูหยินเอก ทว่าสีหน้าของแต่ละคนดูอึกอักลำบากใจไม่น้อย บางคนถึงก็ขั้นส่งสายตาเลิกลั่กมองหน้ากันไปมาอย่างมีนัย

“คารวะฮูหยิน...” น้ำเสียงของสาวใช้ดังขึ้นพร้อมเพรียงพอเห็นซ่งชิงเยว่นั่งรอตระหง่านอยู่ ในชุดอาภรณ์สีอ่อนเรียบง่าย ไร้ซึ่งเครื่องประดับหรือปิ่นปักผมฟุ่มเฟือย บรรยากาศโดยรอบก็แผ่ซ่านความกดดันออกมาจนคนมองต้องลอบกลืนน้ำลาย

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาในวันนี้เพราะอยากจะตรวจตราสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายทั้งหมดของจวนแม่ทัพ”

เมื่อเห็นว่าคล้ายทุกคนจะมากันครบหมดแล้ว ซ่งชิงเยว่เอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่รอคอยหรืออ้อมค้อมให้เสียเวลา สายตาตาองนางจับจ้องทอดมองเบื้องหน้านิ่งๆ หาได้ฉายอารมณ์ใดออกมาให้เห็น

สิ้นคำกล่าวเรียบง่าย สีหน้าของสาวใช้หลายคนก็พลันถอดสีซีดเผือด จนมีบุรุษรูปร่างกำยำวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบก้าวเท้าออกมาข้างหน้า เอ่ยปากแย้งด้วยท่าทางนอบน้อมทว่าแฝงความดื้อรั้น

“เรียนฮูหยินเอก…เรื่องบัญชีของจวน เดิมทีแล้วเป็นหน้าที่ของอนุไป๋เป็นผู้ดูแลจัดการขอรับ”

“อนุไป๋งั้นหรือ” ซ่งชิงเยว่เลิกคิ้วทวนถามย้ำ ริมฝีปากบางโค้งยกขึ้นยิ้มจางๆ แววตากลับรู้สึกชวนให้รู้สึกมีคมดาบพาดคอ

 “นับตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่ธรรมเนียมวังเมืองหลวงอนุญาตให้อนุมีสิทธิ์สอดมือเข้ามาดูแลสมุดบัญชีของจวนแทนผู้เป็นฮูหยินเอกที่เป็นนายหญิงของจวน” ถ้อยคำย้อนถามนั้นตรงประเด็นเฉียบขาด ราวกับกระชากมวลอากาศโดยรอบให้สูญสิ้นไปในพริบตา…จนผู้คนทั้งหมดในเรือนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นก็เริ่มมีหยาดเหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นตามไรผมด้วยความหวั่นเกรง

“บ่าว…บ่าวมิได้มีเจตนาล่วงเกินเช่นนั้นขอรับ”

“เช่นนั้นก็ส่งสมุดบัญชีมาให้ข้า…”

ซ่งชิงเยว่กล่าวต่อทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้พร่ำเพ้อ

ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับ บรรยากาศภายในเรือนเริ่มมีความอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ลใหายใจขาดห้วง จนกระทั่งในที่สุด พ่อบ้านชราก็กัดฟันเอ่ยปากอ้างผู้เป็นนายหญิง “หากไม่มีคำสั่งอนุญาตจากท่านแม่ทัพ…เกรงว่าพวกบ่าวคงไม่อาจ”

ปัง!

เสียงจอกน้ำชาเคลือบเนื้อดีกระทบลงบนโต๊ะน้ำชาดังสนั่นหวั่นไหว บ่าวไพร่ทุกคนในที่นั้นสะดุ้งสุดตัวด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ

ซ่งชิงเยว่ค่อยๆ ละมือออกจากจอกชาอย่างช้าๆ แม้ใบหน้าคนงามจะยังคงประดับรอยยิ้มละมุน ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “เช่นนั้น พวกเจ้ากำลังจะบอกข้าว่าฮูหยินเอกจวนแม่ทัพที่กราบไหว้ฟ้าดินตามธรรมเนียมมาอย่างถูกต้องนั้น…ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามองบัญชีทรัพย์สินในจวนของตนเองอย่างนั้นหรือ”

หัวคิ้วเรียวเลิกขึ้นเอ่ยตามเสียงราบเรียบอย่างคาดเค้น

ทว่ากลับไร้ซึ่งเสียงตอบคำถามมีเพียงความเงียบงันชวนน่าหวาดหวั่น นางกวาดสายตามองงนิ่งๆ ก่อนจะหยิบป้ายหยกสลักลายประจำตำแหน่งฮูหยินเอกขึ้นมาวางกระแทกบนโต๊ะอย่างแรง

“ตราประทับประจำจวนอยู่ที่ข้า”

“หนังสือสมรสพระราชทานอยู่ที่ข้า”

“ตำแหน่งนายหญิงของจวนแม่ทัพแห่งนี้…ก็อยู่ที่ข้า”

ซ่งชิงเยว่เว้นจังหวะสายตาไปชั่วครู่ นางพลางอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะเยาะออกมา “หรือพวกเจ้าคิดว่าสตรีที่นั่งชูคออยู่เรือนข้างหลังอื่นต่างหาก…คือเจ้าของจวนที่แท้จริง”

นางคงไม่ต้องลงมือทำถึงเพียงนี้ หากว่าคนพวกนี้ไม่บีบคั้นต้อนให้นางต้องจนมุม และไร้ซึ่งหนทางถอยด้วยตัวเองก่อน

พอสิ้นประโยค ทุกคนในเรือนพลันหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ประโยคประชดประชันนี้หากหลุดรอดออกไป จวนแม่ทัพคงได้ถูกครหาว่าให้ท้ายอนุภรรยาจนเสียเกียรติเป็นแน่

บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นงรีบทรุดเข่าลงกระแทกพื้น

“บ่าวมิกล้า! บ่าวมิกล้าล่วงเกินขอรับ!”

และเมื่อมีคนเริ่ม คนอื่นๆ ก็รีบทรุดเข่าคุกเข่าลงราบกับพื้นตามๆ กันด้วยความตื่นตระหนก

ซ่งชิงเยว่เพียงกวาดสายตามองเบื้องตรงหน้าด้วยความพึงใจ…นี่ต่างหากคือสิ่งที่นางต้องการในยามนี้ความยำเกรง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” น้ำเสียงหวานเอ่ยขั้นช้าๆ แต่เฉียบขาดไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง “สมุดบัญชีของทุกเรือนในจวนต้องส่งมาให้ข้าตรวจตราทุกๆ สามวันก็พอ ส่วนค่าเบี้ยหวัดและค่าใช้จ่ายในจวนจะถูกจัดสรรแบ่งส่วนใหม่ให้ตามฐานะ”

ไฉนเลยจะมีผู้ใดกล้าโต้แย้ง…เหล่าสาวใช้หลายคนลอบมองหน้ากันด้วยความตระหนก เพราะต่างรู้ดีแก่ใจว่าที่ผ่านมาเรือนของอนุไป๋ซูอินนั้นเบิกเงินใช้สอยเกินส่วนมาเนิ่นนานเพียงใด

ทั้งเครื่องหอมราคาแพง ผ้าไหมเนื้อละเอียด ยาบำรุงวิเศษ รวมถึงของล้ำค่าที่เบิกจากคลังไปโดยไร้ความจำเป็น หากฮูหยินเอกลงมือชำระบัญชีใหม่จริงๆ เกรงว่าฝ่ายนั้นย่อมต้องเสียผลประโยชน์และหน้าไม่น้อยแน่

“หากผู้ใดมีปัญหาหรือไม่พอใจในคำสั่งของข้าก็ไปเชิญท่านแม่ทัพมาเจรจาความกับข้าด้วยตนเองเถิด”

แน่นอนว่าหาได้มีผู้ใดกล้าโต้แย้งแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งพ่อบ้านก็ต่างตกปากรับคำด้วยความหนักอึ้งและกระอักกระอ่วน เห็นทีว่าวันข้างหน้าจวนแม่ทัพคงวุ่นวายจนยากจะหาความสงบได้

ข่าวเรื่องฮูหยินเอกเรียกสาวใช้ทั้งจวนไปพบส่วนตัวก่อนจะประกาศริบอำนาจและยึดสมุดบัญชีคืนก็แพร่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวนในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

ภายในเรือนของไป๋ซูอินในยามนี้ ดูมืดครึ้มราวกับจะมีพายห่าใหญ่พัดผ่านมา นางกำหมัดแน่นจนเล็บดูแทบจิกเข้าเนื้อ ใบหน้าคนงามดูบิดเบี้ยวด้วยความโกรธไม่น้อย

“สตรีหน้าหนา! กล้าดีอย่างไรมาตัดค่าใช้จ่ายของเรือนข้า”

แม่บ้านจ้าวรีบก้มหน้าจนคางชิดอก รีบใส่สีตีไข่ทันที

“เจ้าค่ะ…ยามนี้คลังพัสดุกลางไม่ยินยอมส่งเครื่องหอมและผ้าไหมมาให้เรือนของอนุไป๋แล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋ซูอินแค่นเสียงฮึดฮัด นางกัดฟันกรอดอย่างอดกลั้น

“หรือหลงคิดว่าตนเองเป็นฮูหยินจริงๆ อย่างงั้นหรือ”