جميع فصول : الفصل -الفصل 110

ไนร่าเห็นว่าน้ำมันปลาเริ่มซึมออกมามากขึ้น จึงหยิบใบหญ้าหอมขาวหลายใบมามัดรวมกันเป็นกำเล็ ๆ แล้วนำปลายใบไปแตะน้ำมันที่ซึมออกจากตัวปลา ก่อนป้ายกลับลงบนหนังปลาอย่างเบามือคารันมองการกระทำของเธอด้วยความสงสัย“เธอกำลังทำอะไร แบบนี้เมื่อไหร่เนื้อปลาจะแห้งกัน”ไนร่าไม่ได้ตำหนิที่คารันสงสัย เพราะรู้ดีว่าคนที่นี่จะมองว่าเนื้อสุกก็ต่อเมื่อเนื้อที่ย่างแห้งและแข็งแล้ว เธอจึงหันไปยิ้มให้เขา ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ฉันไม่ได้ต้องการให้เนื้อปลาแห้ง การป้ายน้ำมันปลากลับลงไปแบบนี้จะช่วยให้หนังปลาไม่แห้งเกินไป แล้วกลิ่นของใบหญ้าหอมขาวก็จะติดกับผิวปลาด้วย”คารันพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนยื่นมือมารับกำหญ้าหอมขาวจากมือเธอ“อย่างนั้นให้ฉันทำเอง เธอรีบไปเสียบปลาเพิ่มเถอะ ตรงนี้ใกล้สุกหมดแล้ว”ไนร่ามองมือที่ยื่นมาตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งกำหญ้าหอมขาวให้เขา“ได้ แต่ระวังอย่าให้ปลาไหม้ล่ะ”“ฉันรู้แล้ว เธอไว้ใจได้เลย” คารันตอบอย่างมั่นใจ ก่อนหันกลับไปจดจ่อกับปลาย่างตรงหน้าอย่างจริงจัง ท่าทางตั้งอกตั้งใจของเขา ราวกับสิ่งที่กำลังย่างอยู่ไม่ใช่ปลาไม่กี่ตัว แต่เป็นภารกิจสำคัญที่ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด ทำให้ไนร่าอด

“ข้อแลกเปลี่ยนเล่า”ไนร่าได้ยินคำถามก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะเข้าใจในที่สุด ในโลกที่ผู้คนยังรู้จักวัตถุดิบและวิธีปรุงอาหารไม่มาก เสบียงของแต่ละเผ่ามีจำกัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลุ่มคนเร่ร่อนหรือเผ่าที่เพิ่งแตกสลายอย่างพวกเธอกับคนตรงหน้า ดังนั้นการมอบอาหารจำนวนมากให้กัน ย่อมตามมาด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นเรื่องธรรมดาทว่าตอนนี้กลุ่มของอารันแทบไม่เหลืออะไร แล้วจะเอาสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนกับเธอได้กัน แต่หากบอกว่าไม่ต้องการสิ่งใดเลย ด้วยนิสัยเย่อหยิ่งและรักศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายก็คงไม่สบายใจ และอาจไม่ยอมรับอาหารเหล่านี้ไปโดยง่ายสุดท้ายไนร่าจึงถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยข้อแลกเปลี่ยนของเธอออกมา“ถ้าอย่างนั้น... วันหน้าหากเผ่าของนายตั้งหลักได้แล้ว และมีหนังสัตว์เหลือใช้ ก็ส่งมาให้พวกเราบ้างก็พอ”ท่าทีของอารันพลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับว่าบทสนทนาระหว่างเขากับไนร่าในตอนนี้ เป็นการเจรจาทำข้อตกลงระหว่างสองเผ่า“ได้! แล้วเธอต้องการกี่ผืน ให้พวกเราเริ่มส่งเมื่อไหร่ และต้องส่งเป็นระยะเวลานานแค่ไหน"ไนร่ามองท่าทางจริงจังและหนักแน่นของอารันแล้วอดที่จะชื่นชมเขาไม่ได้ ลักษณะคว

“นายหญิง... คืนนี้มอบลูกเสือให้ฉันสักครอกได้ไหม”ไนร่าได้ยินคำของคารันก็ชะงักไปในทันที มือที่กำลังแตะใบหน้าของเขาพลันดึงกลับ ก่อนหมุนตัวหลบสายตาจริงจังของอีกฝ่าย“คะ... คารัน นาย... พูดอะไรของนายกัน!” สองแก้มของไนร่าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมคำว่า ‘มอบลูกเสือให้เขา’ ต่อให้เธอไร้เดียงสาเพียงใด ก็ยังตีความหมายแฝงของมันได้อย่างชัดเจน หญิงสาวรีบเบนหน้าหนีดวงตาสีอำพันที่กำลังจับจ้องมาอย่างเปิดเผยบรรดาผู้คนในกลุ่มเมื่อเห็นสามีภรรยาเริ่มหยอกล้อกัน ต่างก็พากันลอบสบตาอมยิ้ม ก่อนทยอยลุกขึ้นแยกย้ายไปพักผ่อนอย่างรู้งานทว่าแม้ไนร่าจะพยายามหลบสายตา คารันกลับยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง“นายหญิง ครั้งก่อนเธอบอกว่าหากมีที่พักส่วนตัว เรื่องแบบนั้นก็สามารถทำได้ วันนี้ฉันทำตามที่เธอบอกแล้ว สร้างที่พักส่วนตัวของพวกเราเอาไว้หลังพงไม้นั่น”ไนร่าหันไปมองเพิงพักชั่วคราวแปดเสาที่คารันกับเพศผู้คนอื่น ๆ ช่วยกันสร้างด้วยสายตาชื่นชมโครงไม้ถูกฝังลงกับพื้นอย่างมั่นคง หลังคามุงด้วยใบไม้แห้งหลายชั้น ด้านข้างกั้นด้วยกิ่งไม้เล็กๆ ส่วนพื้นก็ปูหญ้าแห้งหนาทำให้ตอนนอนหลับไม่ต้องสัมผัสดินเย

"เซย์รัน!"ไนร่าร้องเรียกอีกฝ่ายอยู่ในใจ ทว่าราวกับเซย์รันจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ใบหน้าเจ้าเล่ห์เงยขึ้นจากกลางกายสาว เรียวลิ้นตวัดลิ้นเลียรอบริมฝีปากที่เปียกชุ่มจากน้ำรักของเธอแล้วยิ้มกว้างอย่างพอใจ"นายหญิง ฉันคอแห้งเหลือเกิน ขอกินน้ำเธออีกหน่อยนะ" คำพูดหยาบคายของเขากลับทำให้ร่างกายของไนร่าตื่นตัวเป็นทบทวี ยิ่งตอนที่ลิ้นสองแฉกของเขาตวัดผ่านร่องเนื้อกลางกายสาว ทั้งตัวของเธอก็สั่นเกร็งแหงนหน้าครวญกระเส่า ลูเวนเห็นว่าลมหายใจของไนร่าเริ่มถี่กระชั้นไม่เป็นจังหวะก็เลื่อนริมฝีปากลงมาตามลำคอระหง ไนร่าขบกรามแน่น พยายามรวบรวมสติอันน้อยนิดของตนเองอีกครั้ง เธอใช้สองมือดันตัวเองลุกขึ้นแบบกะทันหัน แล้วกระถดตัวถอยหนีทุกสัมผัสของพวกเขาก่อนจะหายใจหอบถี่ พอดีกับที่อาเคลปรากฏตัวอยู่หน้าเพิงพัก"อาเคล!" เสียงเรียกหาอย่างเว้าวอนของเธอทำให้อาเคลรีบพุ่งตัวเข้าไปหาหญิงสาว ประคองเธอนั่งอิงแอบอกแกร่งของเขา พลางตวัดสายตามองคนอื่นๆ อย่างดุดัน"พวกนายบังคับนายหญิงหรือ"แม้ว่าทั้งหมดนี้พวกเขาจะไม่ได้บังคับไนร่า แต่ก็เป็นการกระทำที่เธอยังไม่ได้ยินยอม ดังนั้นทั้งสามคนจึงทำได้เพียงเบนหน้าหลบสายตา ไนร่าสัมผัสได้

"อาเคล ฉันคอแห้งจัง ขอกินน้ำของนายหน่อยได้ไหม" อาเคลตัวเกร็งขึ้นมาในทันที เขาได้ยินเพศผู้อาวุโสกล่าวเอาไว้ว่า ริมฝีปากของเพศเมียนั้นเย้ายวนที่สุด หากเธอยอมใช้ริมฝีปากมอบความสุขให้กับเพศผู้แล้วล่ะก็ นั่นคือความสุขที่หาได้ยากยิ่ง"นายหญิง ของฉันใหญ่มาก เกรงว่า..." "แต่ฉันอยากกิน อาเคลนายไม่เชื่อฟังนายหญิงแล้วหรือ" เสียงหวานยั่วยวนของไนร่าในตอนนี้ แตกต่างจากยามปกติอย่างสิ้นเชิง อาเคลขบกรามแน่น เพียงแต่เห็นเธออ้าปากรอเขาแบบนี้ ร่างกายที่มักควบคุมได้เสมอของเขาก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป มือหนาปลดชุดหนังสัตว์ของตนเองออกในทันที ไนร่าแทบจะลืมหายใจในทันทีที่เห็นแก่นกายตรงหน้า เธอเงยหน้าขึ้นหมายจะเปลี่ยนคำพูดก่อนหน้านี้ของตนเอง ทว่าเพียงแค่อ้าปาก แก่นกายที่ใหญ่โตของอาเคลก็กดเข้ามาในอุ้งปากเล็ก ไนร่าร้องไม่ออก ขยับหนีไม่ได้ ริมฝีปากของเธอปวดตึงไปหมด แม้แต่แรงที่จะดูดดึงเร้าโลมเขาก็ยังทำได้ลำบาก "อ่า... นายหญิง ริมฝีปากของเธอ ดีเหลือเกิน" อาเคลเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเปลี่ยนท่านั่งเป็นคุกเข่า ใช้สองมือประคองศีรษะของไนร่าแล้วขยับเอวสอบเข้ามาหาเธออย่างดุดัน ไนร่าน้ำตาเล็ดที่หางตา ลำคอด้านในของเธอถูกอาเคลกด