Alle Kapitel von ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Kapitel 91 – Kapitel 100

“ก้นตะกร้านี่มันรั่วหรืออย่างไร เก็บเท่าไรก็ไม่เต็มสักที” เซย์รันบ่นเสียงหงุดหงิด พลางยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้าไนร่าได้ยินเซย์รันบ่นก็ยิ้มกว้าง แน่นอนว่าก้นตะกร้าไม่ได้รั่ว แต่เป็นเธอเองที่แอบเก็บผลดาวหอมเกือบทั้งหมดเอาไว้ในพื้นที่ระบบของดีเช่นนี้ในอนาคตไม่รู้จะหาได้อีกหรือไม่ เก็บไว้มากหน่อย ย่อมไม่เสียหาย ไนร่าคิดพลางมองหาต้นกล้าของต้นดาวหอม อาศัยจังหวะที่อาเคลกับเซย์รันไม่ทันสังเกตุ ถอนเก็บไว้ในมิติของระบบถึงห้าต้น รอจนได้พื้นที่ปักหลักใหม่ที่แน่นอนเธอจะปลูกพวกมัน แม้จะต้องใช้เวลานานหน่อยกว่าจะเก็บผลผลิตได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย"นายหญิง พวกเราเก็บหมดแล้ว" อาเคลเอ่ยบอกเมื่อกวาดสายตาไปรอบตัวแล้วไม่พบผลดาวหอมให้เก็บเพิ่มอีก“เอาเถอะ อย่างนั้นก็พอแค่นี้ รีบไปอาบน้ำกันเถอะ”เซย์รันมองตะกร้าที่ยังไม่เต็มด้วยสายตาไม่ยินยอมเล็กน้อย ทว่าเมื่อเห็นไนร่ากอดตะกร้าไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายราวกับได้สมบัติล้ำค่า เขาก็ยกยิ้มบาง ไม่เอ่ยทักท้วงอีกอาเคลเองก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงปรายตามองตะกร้าใบนั้นเงียบๆ แล้วยื่นไปรับมาสะพายบนบ่า ในเมื่อไนร่าไม่ต้องการบอก เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม ขอเพียงสิ่งนั้นไม่เป็นอ

“ได้” เมื่ออาเคลตอบรับแล้ว ไนร่าก็หันไปทางเซย์รัน ก่อนยกมือขึ้นกอดอก จ้องเขาด้วยสายตาจริงจังและเอ่ยบอกเป็นเชิงห้ามปราม“ส่วนนายอยู่บนฝั่งกับอาเคลดีๆ ห้ามทำเรื่องวุ่นวาย”เซย์รันได้ยินคำขู่ของหญิงสาวก็ยกยิ้มกว้างอย่างขบขัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มมองท่าทางข่มขู่ของเธอเป็นกิริยาชวนมองเช่นนี้“นายหญิง ฉันเกรงว่าคำสั่งนี้คงทำได้ยาก” ไนร่าขบกรามแน่น มองคนยียวนตรงหน้าด้วยท่าทางอดกลั้น“เซย์รัน นายกำลังขัดคำสั่งฉันหรือ”“ฉันเปล่าเสียหน่อย” เซย์รันพูดพลางลดสายตาลงมองลำตัวของตนเอง “เมื่อครู่ฉันเลื้อยพาเธอมาจนถึงลำธาร ลำตัวเลยเปื้อนทั้งดินทั้งโคลนไปหมด หากปล่อยไว้เช่นนี้ เกรงว่าคืนนี้จะนอนไม่สบาย”ไนร่ามองดูสภาพของเขาที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและเศษใบไม้ ก่อนถอนหายใจยาวอย่างอับจนคำพูด“อย่างนั้นไม่สู้เราอาบด้วยกัน” สิ้นคำของเซย์รัน อาเคลที่ยืนอยู่ริมลำธารก็ตวัดสายตาดุมองเขาในทันที“เซย์รัน อย่าให้มันมากไปนัก”“ฉันก็แค่อยากล้างตัวเท่านั้น” เซย์รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ราวกับคำพูดก่อนหน้านี้ไม่ได้มีความหมายอื่นแอบแฝงแม้แต่น้อย “นายหญิงคงไม่ใจร้ายถึงขั้นห้ามคนที่พาเธอเดินทางมาอย่างเ

“ฉันจะปลดพันธะคู่กับนาย”ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ปลดพันธะคู่’ หลุดออกจากริมฝีปากของไนร่า เซย์รันก็ยกมือทั้งสองขึ้น พร้อมขยับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวในทันที“เข้าใจแล้ว ๆ”ปากพูดว่าเข้าใจ ทว่าสีหน้าของชายหนุ่มกลับไม่มีคำว่าเข้าใจเลยแม้แต่น้อย ไนร่าหรี่ตามองเขาด้วยความไม่เชื่อถือ“เซย์รัน นี่ฉันพูดจริงๆ นะ”“ฉันก็ไม่ได้บอกว่านายหญิงโกหกเสียหน่อย”เซย์รันตอบกลับด้วยสีหน้ายียวน ดวงตาสีฟ้าครามยังคงพราวระยับ ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมากเล่ห์ ราวกับคำขู่เมื่อครู่ของไนร่าไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย“ต่อไปหากนายหญิงไม่อนุญาต ฉันจะไม่ทำแบบเมื่อครู่อีก แบบนี้ดีไหม”ได้ยินคำยืนยันจากปากของเซย์รัน ไนร่าจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวออกมา แม้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่เรื่องที่รับปากแล้ว เขาก็ไม่เคยผิดคำง่ายๆ เพียงแต่เธอเพิ่งโล่งใจได้ไม่นาน คนที่ปากบอกว่าเข้าใจก็โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามเสียงเบาด้วยรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ“แต่หากนายหญิงอนุญาต... ฉันก็ทำได้เต็มที่ใช่ไหม”“นี่นาย!” หางคิ้วของไนร่ากระตุกขึ้นมาในทันที ถ้อยคำมากมายอัดแน่นอยู่ในอก ทว่ากลับไม่รู้จะหยิบคำใดออกมาต่อว่าเขาก่อนดีในข

พวกเขาคงหมายถึงก้างปลามากกว่าจะเป็นพิษเมื่อคิดได้เช่นนั้น ไนร่าก็ยิ่งรู้สึกพูดไม่ออก โลกนี้ไม่รู้จักเกลือ ไม่รู้จักน้ำผึ้ง พืชและผลไม้หลายอย่างก็กินกันแบบดิบ ๆ ตอนนี้แม้แต่ปลายังถูกมองว่ากินไม่ได้เพราะเข้าใจว่าก้างปลาคือหนามพิษ ชีวิตของคนที่นี่ช่างรันทดเกินไปแล้วจริงๆ“มันกินได้” เซย์รันมองเธอด้วยสายตาเหนื่อยใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง“ฉันเพิ่งบอกว่ามันมีหนามพิษอยู่ในตัว หากกินเข้าไปอาจตายได้”“นั่นไม่ใช่หนามพิษ นั่นเรียกว่าก้าง” ไนร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่หนักแน่น ตอนนี้ท้องฟ้าจวนมืดเต็มที เธอไม่มีเวลามานั่งอธิบายโครงสร้างร่างกายของปลาให้เซย์รันเข้าใจ จึงหันไปทางอาเคลแทน“อาเคล ช่วยฉันจับพวกมันหน่อยได้ไหม”“ได้” แทบจะทันทีที่เธอพูดจบ อาเคลก็เดินลงไปในลำธาร โดยไม่เอ่ยถามหรือห้ามปรามเธอแม้แต่คำเดียวเซย์รันมองแผ่นหลังของอสูรอินทรี ก่อนหันกลับมามองไนร่าด้วยความรู้สึกที่อยากจะอธิบาย อสูรอินทรีผู้นี้ ช่างเป็นพวกเอาใจคนเก่งเสียจริง หากวันหนึ่งไนร่าบอกว่าหินกินได้ อาเคลก็คงเป็นคนแรกที่ไปยกก้อนหินมาให้เธอไม่สิ... เขาคงเป็นคนแรกที่ยัดหินเข้าปากกินเสียมากกว่า“ในเมื่อห้า

“นายหญิงอยากให้ฉันช่วยอะไรบ้าง” ไนร่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ กว้างขึ้น เธอรู้ดีว่าลูเวนยังสงสัยและไม่เชื่อว่าปลากินได้ เช่นเดียวกับเซย์รัน ทว่าเขากลับไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านหรือโต้แย้ง กลับเลือกที่จะเชื่อใจเธอ และถามเพียงว่าตนเองสามารถช่วยอะไรได้บ้างความไว้วางใจเช่นนี้ทำให้หัวใจของไนร่าอุ่นวาบขึ้นอย่างไม่รู้ตัว“นายช่วยเอาหม้อหินใส่น้ำตั้งบนไฟให้ฉันหน่อยได้ไหม”“ได้” ลูเวนตอบรับ แล้วหันไปหยิบหม้อหินตั้งลงบนเตาที่เขาก่อเอาไว้ ก่อนจะเติมน้ำลงไปครึ่งหม้อ“อ้อ... หาไม้แหลมมาให้ฉันสักหลาย ๆ อันด้วย”“ฉันจะไปหาให้เอง” อาเคลเอ่ยอาสา ก่อนหมุนตัวเดินจากไปไนร่ามองตามชายหนุ่มทั้งสองที่เชื่อใจเธออย่างไม่ลังเล แล้วอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปทางกองไฟคืนนี้... เธอจะทำให้ทุกคนเห็นว่า สัตว์น้ำที่พวกเขาเคยหวาดกลัวนั้น แท้จริงแล้วมีรสชาติอร่อยเพียงใดลูเวนรีบเดินไปยกหม้อหินใบหนึ่งมาวางบนเตา เติมน้ำสะอาดลงไปเกินครึ่งหม้อ แล้วเพิ่มฟืนเพื่อเร่งไฟให้แรงขึ้นขณะเดียวกัน ไนร่าก็นำปลาที่ทำความสะอาดแล้วมาวางเรียงบนแผ่นหินแบนข้างกองไฟ“นายหญิง ให้ฉันทำอะไรต่อดี” ลูเวนเดินกลับเข้าม